B.S
@azlrkartan
Yazar kişisel gelişim kitaplarındaki öğretileri roman olarak kurgulamış. Buna rağmen sen istersen her şeyi yaparsın mihvalinde boş vaatlerle yapmamış bunu. Önümüzdeki engellerin çoğunun kendi zihnimizin içinde olduğunu anlatmış özetle. Bu konularda daha önce düşünmemiş kişilere faydalı bir başlangıç olabilir.
Yazım dili her ne kadar okunaklı olsa da bazı yerlerde betimlemeleri gereksiz uzatmış.Yer yer sıkıldığım oldu. Yine de okunabilir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Puan vermedi·288 syf.··
Beğendi
·2022 14. kitabı
·17 günde okudu
·Okunma: 14 Mayıs 2022 18:20
Başlarda komplo teorisi gibi gelse de bahsettikleri o kadar doğru ki. Çocukluğumuzda hem toplum hem ailemiz tarafından gördüğümüz birey yerine koyulmamayı, doğduğun andan itibaren anne babanın tüm tahakkümünü , çocuğun kendi iyiliği için olduğu bahanesiyle kabul ettirilmesini , baskıyla ve bazen şiddet vasıtasıyla o kadar içselleştirmişiz ki bu normalimiz haline gelmiş.
Ebeveynlerin kendi anne babalarından gördüğü, çocuğu topluma , ya da değerlere kurban etmenin mübah olduğu, çocuğa ehlileştirilmesi gereken ebeveynin uzantısı gözüyle bakıldığı, hemen hemen her şeyin çocuktan değerli olduğu anlayış sonucu , kendi çocukluklarında bunlara maruz kalarak yaşadıkları bastırılmış öfkeyi , çocuklarına farklı şekillerde yansıttıkları da o kadar doğru ki.
Annelerin , çocuğun her tür fiziksel ihtiyacına son derece hassas davranırken, çocuğun duygu durumunun , kişilik haklarının hiç kimse tarafından önemsenmemesi çarpıcı bir tespit.
Kendi isteğiyle dünyaya gelmemiş çocuğun, “ Ben senin bezini temizledim, sen böyle mi karşılık veriyorsun” vb. yaralayıcı sözlerle çocukta, kendi elinde olmayan, temel ihtiyaçları üzerinden suçluluk duygusu yaratarak çocuğu kendilerine bağımlı hale getirme , istedikleri gibi kontrol etme çabaları, hiç de fedakar anne tanımına uymuyor.Bizim için kendilerinden ödün vererek ,fedakarlık yaptıklarını iddia ederek , bizi idealize ettikleri şekle sokma rüyasına kapılan anne babalar bize en büyük kötülüğü yapıyorlar.Üstelik bunları dile getirmek bile toplumda büyük bir tabu, Anne Babalığın kutsal sayılması, bu kutsallık uğruna da çocuğun kurban edilmesi…Bu kutsallık imgesi öyle içimize işliyor ki, bunları düşünürken bile ,doğru olduğunu bildiğimiz halde anne babamıza karşı suçluluk hissetmekten kendimizi alıkoyamıyoruz.
Çocuğun en temel ihtiyacı sevgi,
Aşırı abartılan kitaplardan birisi daha. Sıradan ve klişe kurgulanmış. Benim merak ettiğim karakterlerin anlatımı esnasında devamlı nöronları şöyle oldu, nöronları böyle oldu denilince nöro-roman mı yazılmış oluyor? Ara ara bilimsel bilgiler yok değildi ancak birazcık biyoloji biliyorsanız ve bu alanda okuduysanız çok da rastlamadığınız bir bilgi yoktu. Ayrıca bu bilimsel bilgiler kurgunun içine çok iyi yedirilememiş, sanki bir makale rasgele araya sıkıştırılmış gibi eğreti durmuş. Edebi açıdan da oldukça zayıf. Tekrar eden cümleler, betimlemeler bir süre sonra sıkıyor. Liseye gidiyorsanız, bilimden haberiniz yoksa, hızlı okunan bir kitap arıyorsanız okuyun gitsin.Zira bu kitap ancak amatör eğlendirir.
Kısacık ama çok şey anlatan kitaplardan biriydi.Bu kadar geç okuduğuma üzüldüm.Çok beğendim.
Andrey Yefimıç adaletsizliğin , yozlaşmışlığın farkında olup sesini çıkarmaya tenezzül etmeyen ,kendisi bir eli yağda bir eli balda olduğundan diğer insanların çektiği acıları küçümseyen , onlara “şikayet etmeyi bırak, acı kaybolup gidecektir” diyen bir adam.Acıyı ancak teorileriyle tanıyor ve kitabın sonunda onunla gerçekten karşılaşıyor.
Yazar, kendi rahat hayatlarının içerisinde entelektüel ve aydın geçinip çevresindeki insanlardan bir haber yaşayan , alt tabakadakileri zerre anlamadan tepeden bakan , küçümseyen tavırlarla kendilerini yansıttıkları kişiliğin tam tersi hareket eden iki yüzlüleri çok iyi yansıtmış.
6. Koğuştaki “delilerin” dışarıdakilerden çok daha akıllı olması da asıl vurucu noktaydı.
Grange'ın okuduğum ilk kitabıydı.Yazarın birçok konuda var olan bilgi birikimi kitabı okurken hissediliyor.Diğer kitaplarını da okumayı düşünüyorum.
Kitap son 100 sayfaya kadar baya ağır ilerliyor ama yine de sıkmıyor.Kitap boyunca katilin kim olduğunun çok hızlı çözüldüğünü düşünecekken ,ortaya çıkan yeni bir ayrıntıyla yazar okuyucunun kafasını allak bullak ediyor.Yazarın tarzını sevdim diyebilirim.Ancak bazı mantık hataları da yok değildi.Özellikle ana karaktere pek bağlanamadım yine de kendini okutturdu.
---Spoiler---
Katilin kim olduğunu tahmin etmek zordu fakat bunun nedeni katilin motivasyonunun saçma olmasından kaynaklıydı. Katilimiz kendisi gibi tecavüz sonucu doğmuş suçu olmayan kardeşlerini feci şekilde öldürüyor ama asıl en büyük kini beslemesi gereken babalarına dokunmuyor.Babasına verilecek hapis cezasının ( ki bu şüpheli serbest de kalabilir) işkenceyle öldürülmekten ağır olduğunu düşünüyor, onu öldürmüyor.Aynı şekilde bir diğer kardeşi olduğunu öğrendiğimiz Corso'yu da neden öldürmediğinin yanıtı yok.Ayrıca diğer kardeşlerine göre görece iyi şartlarda büyümüş, iyi bir işe sahip olan kızımız yerine ,yurtlarda büyümüş, bataklığın içinde yüzen diğer kardeşlerin katil olması daha mantıklı olurdu.
Özetle katilin son ana kadar ortaya çıkmamasının doğal sonucu olarak devamlı katilin kimliğini arayış içinde okudum fakat karakterlerin motivasyonları havada kalmış . Yine de okunabilir.
