Hayyam'dan..
Gün gelir... Hırsızlar zengin... Metresler eş... Serseriler adam olur... Odundan kapı, taştan saray olur... Gün gelir... Kezbanlar destan... Onları destan yapanlar mestan olur... Gün gelir... Çivisi çıkar dünyanın... Konuşamayanlar hatip... Şifa veremeyenler tabip... Yazamayanlar kâtip olur... Ama yine öyle bir gün gelir ki... İşler ters döner. Aldatan, bir gün sadakat için... Çalan, bir gün adalet için... Döven, bir gün şefkat için yalvarır... ‘Piyon’ deyip geçme, gün gelir şâh olur.... Şâha da fazla güvenme… Gün gelir mat olur. İnsan yaratıcısına bile nankör iken sana vefalı mı olur? Oluruna bırak her şeyi bak neler neler olur...
Şiir
Beni Yakışına
beni yakışına O esrarlı yangına bu can nasıl dayandı? Sahile vurdu kalbim,su yandı,kum da yandı. Bir mum gibi eriyip aktı uykusuzluğum, Ölüme başkaldıran dertli uykum da yandı. Yurdundan mahrum edip dolaştırdın Cem gibi. Ruhumla söndü alev,sonra ruhum da yandı. Kül oldu bir yiğidin figanıyla her umut. Bülbülün küllerine konan puhum da yandı. Böylesi bir yangını görmedi Nemrut bile. Kaktüsün gölgesinde nazlı âhım da yandı. Âhımdır zannederdim en belalı kıvılcım, Kirpiğine dokunan kanlı âhım da yandı. Bir damla su ver bana ey çöl! Bari sen küsme. Kalmadı hiçbir şeyim bak,günahım da yandı. Yenilgiler bir tufan gibi çöktü üstüme. Ülkem yıkıldı heyhat! Ordugâhım da yandı. Köleleri her akşam duman kıldı gözlerin, Başıma tâc ettiğim padişahım da yandı. İlk defa böylesine tutuştu gökkuşağı. Renklerim siyah oldu ve siyahım da yandı. O'ndan başka ne varsa yandı, Yandık sen ve ben. O'nu göreyim diye,kıblegâhım da yandı.
Şiir
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
günaydın.
Bu hayatta kimseyi memnun edemezsin. Çayını soğutma. Allah'ın rızasını kazanmaya bak.😌
Duygu ve Düşünce
Hayat çatlak bardaktaki suya benzer içsen de tükenir içmesen de. Bu yüzden hayattan tat almaya bak; çünkü yaşasan da bitecek yaşamasan da. _ Neyzen Tevfik
Alıntı
Dostum geç kaldın Güneş ne gün doğacaksa Söylediler duymadın geç kaldın Otur ağla sonra soframda doy Ekmek tut zeytin tat Açlığını eğlerken sen Bak nasıl ayçağın erleri Savaşarak ve devirleri aşarak geldiler Cahit Zarifoğlu
Şiir
İnsan en çok kime kırılır bilir misin? Kendine. Dünyanın bütün hoyratlığına, o yarım kalmış aşkların vurdumduymazlığına, gidenlerin bıraktığı o ağır enkaza eyvallah dersin de... En çok, o hikayelerin tam ortasında kalbini bile bile o cellatların eline teslim eden kendi saf niyetine içerlersin. Asıl şaşırtıcı ve can yakıcı olan nedir biliyor musun? Seni yıkanlar, senin o yıkık dökük odana yabancı birer düşman gibi girmediler. O odanın anahtarını onlara bizzat sen verdin; duvarların nereye kadar dayanacağını, hangi tuğla çekilirse bütün tavanın çökeceğini en iyi onlar biliyordu, çünkü onlara haritayı bizzat sen çizdin. Şimdi o harabenin ortasında oturup 'Neden?' diye sorma. Bu gece o kırık aynaya bak ve o bin parçaya bölünmüş yüzün her bir parçasında, hala o insanları affetmeye hazır olan o iflah olmaz, o dahi çocukla tanış. En büyük ihaneti dünya değil, insanın o iyileşmek bilmeyen merhameti kendi kalbine eder."