Başak Taşan
@basaktasan
Gıda Teknikeri
Atatürk Üniversitesi
Ankara
Ankara, 13 Mart 1996
864 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Ev alma, komşu al derler ya... Peki ya o komşu bu dünyaya ait değilse?"
Bugün sizi Türk edebiyatının en nevi şahsına münhasır, en absürt ve en sıcak fantastik dünyalarından birine götürüyorum! 
Sezgin Kaymaz’ın kaleme aldığı 
Uzunharmanlar'da Bir Davetsiz Misafir, büyülü gerçekçilik ile mahalle kültürünü harika harmanlayan gizli bir klasik.
Roman, hayatın karmaşasından kaçıp kendi kabuğuna çekilmek isteyen Musa’nın, Uzunharmanlar semtinde kiraladığı o tekinsiz evle başlar. Planı sadece yalnız kalmaktır ama taşındığı andan itibaren evde yalnız olmadığını anlar. Karşısına aniden çıkan, argosu bol, huysuz ama bir o kadar da sevimli "Leyla" (namıdiğer Aspendos) isimli o davetsiz misafirle hayatı tamamen değişir.
Kuru bir fantastik kitap gibi düşünmeyin; yazar doğaüstü olayları bizim bildiğimiz o sıcak, samimi mahalle ortamına o kadar güzel yedirmiş ki... Akıcı bir üslupla kaleme alınmış, insanı okurken hiç sıkmayan bir anlatımı var. Yalnızca Leyla’nın çok fazla argolu konuşması beni bir tık rahatsız etti, o kısımlar biraz abartı gibiydi.
Son sayfalardaki o şaşırtıcı ters köşe bitiş gerçekten çok iyiydi. Hiç beklemediğim bir yere bağlandı ve beni şaşırtmayı başardı. Farklı bir eser okumak isteyenlere naçizane tavsiyemdir.
Edebiyatla kalınız..
Sezgin Kaymaz’ın kaleme aldığı Uzunharmanlar'da Bir Davetsiz Misafir, büyülü gerçekçilik ile mahalle kültürünü harika harmanlayan gizli bir klasik.
Roman, hayatın karmaşasından kaçıp kendi kabuğuna çekilmek isteyen Musa’nın, Uzunharmanlar semtinde kiraladığı o tekinsiz evle başlar. Planı sadece yalnız kalmaktır ama taşındığı andan itibaren evde yalnız olmadığını anlar. Karşısına aniden çıkan, argosu bol, huysuz ama bir o kadar da sevimli "Leyla" (namıdiğer Aspendos) isimli o davetsiz misafirle hayatı tamamen değişir.
Kuru bir fantastik kitap gibi düşünmeyin; yazar doğaüstü olayları bizim bildiğimiz o sıcak, samimi mahalle ortamına o kadar güzel yedirmiş ki... Akıcı bir üslupla kaleme alınmış, insanı okurken hiç sıkmayan bir anlatımı var. Yalnızca Leyla’nın çok fazla argolu konuşması beni bir tık rahatsız etti, o kısımlar biraz abartı gibiydi.
Son sayfalardaki o şaşırtıcı ters köşe bitiş gerçekten çok iyiydi. Hiç beklemediğim bir yere bağlandı ve beni şaşırtmayı başardı. Farklı bir eser okumak isteyenlere naçizane tavsiyemdir.
Edebiyatla kalınız..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sonra Gözler Görür’ü okurken beni en çok etkileyen şey atmosferi oldu. O kasabanın sıkışmışlığı, insanların birbirine bakışındaki gizli yargılar ve herkesin içinde taşıdığı geçmiş hissi kitabın her sayfasına sinmişti. Okurken sürekli gri bir gökyüzünün altında yürüyormuşum gibi hissettim.
Ezgi karakteri ise “kusursuz” yazılmamış,güçlü görünmeye çalışan ama içten içe yorulmuş bir karakterdi. Kitap boyunca sadece bir cinayetin peşinden gitmiyoruz aslında; geçmişin insanı nasıl bırakmadığını, bazı şeylerin yıllar geçse bile insanın içinde yaşamaya devam ettiğini de okuyoruz.
Tempo yer yer yavaşlıyor ama ben bunu eksiden çok kitabın ruhunun bir parçası gibi hissettim. Çünkü hikâye okuru da o kasabanın içine kapatıp rahatsızlığın yavaş yavaş büyümesini izletiyor.
Atmaca , 1990’lı yıllardan 2019’a uzanan bir zaman diliminde ana karakter Ömer’in hayatını, duygularını ve içsel çatışmalarını anlatıyor. Ancak bu eser, klasik anlamda olay odaklı bir roman değil; daha çok karakterin zihinsel ve duygusal gelişimine odaklanıyor.
Ömer, lise yıllarından itibaren hayatı sorgulayan, kendini hiçbir yere ait hissedemeyen ve içinde sürekli eksiklik duygusu taşıyan bir karakter. Onu en çok tanımlayan şey ise bastırdığı öfke. Bu öfke zamanla büyüyor, şekil değiştiriyor ve hayatının farklı dönemlerinde farklı biçimlerde ortaya çıkıyor. “Atmaca” metaforu da tam olarak bu noktada anlam kazanıyor: Ömer’in içindeki karanlık, saldırgan ve kontrol edilmesi zor tarafı temsil ediyor.
Romanda öne çıkan en önemli temalardan biri kimlik arayışı. Karakter, hayatın gerçekten ne zaman başladığını sorgularken aslında modern insanın içsel boşluğunu yansıtıyor. Ne ailesine, ne çevresine ne de topluma tam anlamıyla ait hissedememesi, onu giderek daha içe kapanık birine dönüştürüyor.
Kitap, büyüme sürecini de oldukça gerçekçi bir şekilde ele alıyor. Burada büyümek; hayallerin gerçekleşmesi değil, çoğu zaman hayal kırıklıklarıyla yüzleşmek anlamına geliyor. Zaman ilerledikçe kaçırılan fırsatlar, yarım kalan ilişkiler ve pişmanlıklar daha görünür hale geliyor.
Dil sade ama etkili. Karakterin zihnine girerek onun düşüncelerini ve duygularını doğrudan hissedebiliyorsunuz. Geçmiş ve şimdi arasında yapılan geçişler de anlatıya ayrı bir derinlik katmış.
Eflatun Koza bizi yalnızca bir hikâyenin içine değil, aynı zamanda insanın en karanlık ve en kırılgan yanlarına uzanan derin bir iç yolculuğa davet ediyor. Dışarıdan bakıldığında genç bir gazetecinin kaybolanların dosyasını araştırması gibi görünse de ilerledikçe bunun aslında bir kimlik arayışı ve içsel yüzleşme hikâyesi olduğu anlaşılıyor.
Romanın merkezindeki karakter, hem dış dünyaya hem de kendine yabancılaşmış bir birey. Ona verilen ilk dosya — kaybolmuş iki kadının hikâyesi — zamanla yalnızca bir görev olmaktan çıkarak, bastırdığı duyguların, geçmişinin ve kimliğinin kapılarını aralayan bir anahtara dönüşüyor.
Yazar, karakterin iç dünyasını güçlü iç monologlarla aktarırken, okuru da bu zihinsel ve duygusal yolculuğun bir parçası haline getiriyor. Polisiye unsurlar hikâyeye bir merak ve gerilim katarken, asıl ağırlık karakterin psikolojik tarafında.
Kitapta öne çıkan temalar arasında yalnızlık, yabancılaşma, aile baskısı, travmalar yer alıyor. Özellikle kimlik ve aidiyet meselesi romanın en çarpıcı yönlerinden biri. “Eflatun” rengi ise bu anlatının sembolik bir parçası hâline gelerek belirsizliği, arada kalmışlığı ve farklılığı temsil ediyor.
Genel olarak Eflatun Koza, insanın kendi iç dünyasına tuttuğu karanlık bir ayna. Kitap, okuru hem rahatsız eden hem de düşündüren bir yüzleşmeye davet ediyor.
Aynı evde yaşayan üç kardeş… ama aralarındaki mesafe, yabancılardan bile daha derin. Geçmişin yükü, söylenmeyenler, ertelenen yüzleşmeler… Sayfalar ilerledikçe giderek daha görünür hale geliyor.
Bu kitapta olaylardan çok, karakterlerin iç dünyasına giriyoruz. Yalnızlık, travma ve hayata tutunma çabası satır aralarında derinden hissediliyor. Bu yönüyle, klasik bir olay örgüsünden ziyade psikolojik çözümleme romanı olarak değerlendirilebilir.
En etkileyici kısmı ise atmosferi. Okurken hafif bir huzursuzluk hissi sürekli seninle kalıyor. Çünkü karakterlerle birlikte sen de o evin içindeki ağırlığı hissetmeye başlıyorsun.
Cahide Birgül’ün dili oldukça yoğun; yer yer sembolik ve psikolojik çözümlemelerle yüklü.
Bu roman, psikolojik derinlikten hoşlanan okurlar için oldukça etkileyici.
