Türk edebiyatının tarihi ve arkeolojik polisiye türündeki usta kalemi Ahmet Ümit’in 2000 yılında yayımlanan ve edebiyatımızda adeta bir dönüm noktası olan "Patasana", okuyucuyu Gaziantep’in kavurucu sıcağında, Hitit krallığının kadim topraklarında soluk soluğa bir takibe çıkarırken, insan doğasının değişmeyen şiddet eğilimini ve vahşetini deşen sarsıcı bir başyapıttır. Roman; Anadolu’nun en eski yerleşim yerlerinden biri olan asırlık antik Hitit kentinde yürütülen bir arkeolojik kazı esnasında, kazı başkanı arkeolog Esra ve ekibinin etrafında gelişen tekinsiz, ayin benzeri cinayetleri odağına alır. Ahmet Ümit; bu modern cinayet örgüsünün paralelinde, günümüzden yaklaşık üç bin yıl önce yaşamış olan ve tarihin ilk yazılı tablete imza atan Hititli Saray Yazmanı Patasana’nın bıraktığı gizemli günlükleri kurguya dâhice entegre eder. Yazar; Asurluların katliamlarından kaçan Patasana’nın çığlığı ile günümüz Güneydoğu Anadolu’sundaki etnik gerilimleri, kan davalarını ve feodal sancıları cerrah titizliğiyle harmanlar. Ümit’in o yüksek tempolu, tarihi ve kültürel dokuyu bir karakter gibi canlandıran ve insan ruhunun karanlık dehlizlerini fısıldayan akıcı dili; bu eseri basit bir polisiye olmaktan çıkarıp, insanlığın şiddetle olan o ezeli ve bitmeyen imtihanını anlatan çok katmanlı, görkemli bir edebi anıta dönüştürür.
8/10
Beğendi
·2026 28. kitabı
Kabul edelim ya da etmeyelim hepimiz bu hayatı sandığımızdan daha çok seviyoruz. Çoğu zaman hayattan yakınıyoruz fakat yine de yaşamaya, umut etmeye ve yarını beklemeye devam ediyoruz.
Rus edebiyatının ve dünya edebiyat tarihinin insan psikolojisini en derin dehlizlerine kadar deşen dahi kalemi Fyodor Mihayloviç Dostoyevski’nin 1846 yılında yayımlanan ikinci büyük eseri "Öteki" (Dvoynik), modern insanın şizofrenik bölünmesini, yabancılaşmasını ve kimlik kaybını edebiyat tarihinde ilk kez bu denli çıplaklıkla işleyen sarsıcı bir psikolojik gerilim başyapıttır. Roman; Petersburg’da kendi halinde, silik, ürkek ve toplumda kabul görmeye çalışan dokuzuncu dereceden bir memur olan Yakov Petroviç Golyadkin’in hayatının, bir gece aniden tıpatıp kendisine benzeyen ama karakter olarak son derece girişken, ikiyüzlü, hırslı ve arsız bir "öteki" Golyadkin’in ortaya çıkışıyla darmadağın oluşunu odağına alır. Dostoyevski; kahramanın kendi zihninin yarattığı bu gölge karakterle olan amansız savaşını işlerken, aslında bürokrasinin tek tipleştirici çarkları altında ezilen, aşağılık kompleksi ve deliliğin sınırlarında gezinen modern bireyin trajik anatomisini cerrah titizliğiyle deşer. Yazarın o klostrofobik, tekinsiz, okuyucuyu da kahramanla birlikte gerçeğin ve sanrının ne olduğunu sorgulamaya zorlayan o polifonik ve dâhice dili; bu eseri basit bir delilik hikayesi olmaktan çıkarıp, insanın kendi karanlık ikiziyle yüzleşmesini anlatan zamansız bir varoluşsal anıt haline getirir.
tevafuken, kitapla hayatımın benzer seslerde yüreğime seslenmesi
Kitabın yorumuna geçmeden önce tevafuken bu kitabın ruhuma iyi geliş sürecinden biraz bahsetmek istiyorum. Anlamlı bir anı olarak kalması ve belki okurken kendinde yaşadığı benzer bir şey bulup da
Puan vermedi
Bazen bir cinayet hikayesi sadece ölen insanları anlatmaz.Bazı hikayeler,ç yıllarca saklanan gerçeklerin bir gün ortaya çıkmak için mutlaka yol bulduğunu anlatır.
Beş Duyunun Kasabı — Cihangir Işık
Kitap peş peşe işlenen cinayetlerle başlıyor. Her yeni olay soruşturmayı biraz daha karmaşık hale getirirken Savcı Volkan, Soner ve ekip kendilerini sıradan bir seri katil vakasının çok ötesinde bir olayın içinde buluyor.
İlk başlarda her şey birbirinden bağımsız gibi görünse de sayfalar ilerledikçe parçalar birleşmeye başlıyor. Geçmişte yaşananlar, insanların sakladıkları sırlar ve yıllardır konuşulmayan gerçekler birer birer ortaya çıkıyor.
Kitap boyunca en çok dikkatimi çeken şey ise olayların arkasındaki insan hikayeleri oldu. Çünkü burada sadece bir katili aramıyoruz.Aynı zamanda yaşananların insanları nasıl değiştirdiğini,öfkenin ve acının yıllar içinde nasıl büyüyebildiğini de görüyoruz.
Özellikle bazı karakterler var ki hikâye boyunca sessiz kalıyorlar ama aslında bütün olayların ağırlığını taşıyorlar. Kitabı bitirdiğinizde dönüp en başa baktığınızda birçok detaya farklı gözle bakmaya başlıyorsunuz.
Hazırsanız...
cevapların geçmişte saklandığı,hiçbir karakterin göründüğü kadar basit olmadığı ve bazı isimlerin sayfalar kapandıktan sonra bile akılda kaldığı bir hikayeye yaklaşabiliriz...
Belki de Lal olmak her zaman sessiz kalmak değildir...Bazen bütün hikayeyi sessizce sırtında taşımaktır.
Hayat gitgide artan acılar demek; artan bir hızla en dibe, en korkunç acılara doğru uçmak demekti. İşte bende uçuyorum...
Rus edebiyatının değerli yazarlarından olan Tolstoy bu kitabını toplam dört senede yazmış olmasına rağmen oldukça bütün ve tek bir konu üzerine kurguluyor; ölüm.
Kitap İvan İlyiç'in basit bir ev kazası nedeniyle ölümcül bir hastalığa yakalanmasını ve öleceğinin kesinleşmesi üzerine de hayatını ve çevresini sorgulaması üzerine yazılıyor. Tolstoy kitabında sıradan bir insanın sıradan bir ölümünü ele alıyor. Buradaki asıl derinlik o insanın çaresizliğinden kaynaklanan karamsarlığının satırlara yansımasıdır. 12 bölümden oluşan bu roman, Tolst 
İvan İlyiç'in Ölümü oy'un kalemiyle insan psikolojisinin durumlara karşı vereceği tepkileri gözler önüne seriyor. 
Lev Tolstoy
