Destanlar, Söylenceler, Medeniyetler Beşiği AnadoluEdebiyat
Ilgıt ılgıt esen yel ile ağıt, destan, efsaneler, Anadolu beşiğinde; birbirine harmanlanır. Toprağından bereket fışkırırcasına anlatılar, gök ekin sarı buğday başağı gibi her yere kulaktan kulağa yayılır. Destancının sesinde hayat bulur. Üç Anadolu Efsanesi’nde Yaşar Kemal, çağın Dede Korkut’u efsanelerin hayat verenidir. Medeniyetler beşiği Anadolu’da söylenegelen “Köroğlu, Karacaoğlan ve Alageyik “ efsanelerinin derlemesidir. Kitabın ilk bölümü olan Köroğlu efsanesinde Anlatıcının etkisi çok belirgin olarak görülür.
Köroğlu Efsanesi: Bolu; yüce karlı dağlara sırtını dayamış Bolu Bey’inin yurdudur. Ve bu beylik ki, engin ovalarında yetiştirdiği yağız, doru, yılkı atarıyla yedi iklim dört bucağa ün salmıştır. Hanlar, Padişahlar tavlalarının en seçme küheylanlarını hep gelip Bolu Bey’inden alırmış. Hanlar, Padişahlar kapılara elçiler dizerken, cihana ün salmış küheylanların da bir padişahı olmalıydı elbet… İşte bu adam da seyis Koca Yusuf’tur. İyi atı, gözünün bebeğinden ak yelesinden tanırdı. Bolu Bey’inin herkesle arası vardı da bir tek Osmanlı mülkünün sultanı ile arası iyi değildi. Düşündü taşındı tavlasında ki en derli atı Sultana hediye ederse arası düzelirdi. Buyurganlar çağırıldı Koca Yusuf huzura geldi. Bey üç at istedi Koca Yusuf’tan. Orta da şan, şeref var ise ne gelir elden gözü gibi baktığı üç tay seçti ahırdan Beye sundu. Bey tayları görür de kükremez mi bunlar mı koca Osmanlı sultanına layık! Deyip tayları, şavka gelen atları gördükçe gözleri ışıldayan Koca Yusuf’a ceza olsun diye gözlerini aldı, onu kara kuyulara saldı. Her kör kuyunun bir Yusuf’u vardır. Koca Yusuf’un yusufcuğu da Ruşen Ali’dir. Yağız atlar şahlandı, koç yiğit pusatlandı. Er meydanı kuruldu. Ruşen Aliye’ Köroğlu namı vuruldu. Bakalım bize ozan ne söyler. Söyler ise hak söyler görelim
Merhaba sayın okur,
“Öteki” kitabını etkinlikler kitabı olarak nitelendiriyorum çünkü sene başında bir okurun incelemesi sayesinde Dostoyevski okumaya karar verdim. Bana önermiş olduğu sıralama doğrultusunda okumaya başladım. Nadide şehrimde bulunan sahafa gidip İnsancıklar kitabını aldım önce, okudum bitti sıra Öteki’ye geldi. Aradım taradım bulmadım kitabı sahafta. 3 hafta gittim geldim, kitap geldi mi gelecek mi diye sahafcı amcamın başını ütüledim:)
Sonra bir baktım bir “Kitap Kardeşliği” etkinliği hemen ona katıldım. Eşleştiğim kitap kardeşim bana hangi kitabı istediğimi sorduğunda ona Öteki kitabını aradığımı söyledim. O da sağ olsun bulmuş, bana gönderdi kitabı. Tabi ben sevinçten havalar uçtum kitabı alınca.
Sonra elimdeki kitabı bitirip hemen bu kitabı okumalıyım diye düşünürken bu Dostoyevski okuma etkinliği çıktı karşıma ben de dedim ki: “fırsat bu fırsat Arzu katıl bu etkinliğe de oku şu kitabı”. İşte böyle etkinliklerle dolu bir koridorun sonunda Dostoyevski’nin başköşede oturduğu yemek odasına geldim. Şimdi de “toplum mühendisi” bu adam sayesinde, masanın bir köşesine iliştirdiğim sandalyemde oturup ruhumu doyuruyorum.
Bir de bu kitabın etkinlikler kitabı olması, hediye gelmiş olması dışında bir özelliği daha var, o da şu: ben bu kitabın arasında bir çiçek kuruttum. Ve burada siz aziz okurlar huzurunda kuruttuğum bu çiçeği Dostoyevski’nin ruhuna armağan ediyorum. Neyse bu kadar gevezelik ettiğim yeter herhalde… yetmez mi? bunu bir de öteki ben’e sormalıyım. Yetermiş, yeter dedi. Aman o yeter demese de yeter demiştim ben burada kesecektim gevezeliği ve kestim.
Artık kitaba odaklı gevezelik zamanı…
Kitabın bölümleri üzerinden yazmayı planlamıştım aslında fakat bu seferde çok fazla sürpriz bozan ya da diğer adıyla spoi veririm ve henüz Dostoyevski’nin
