Uğursuzluq və ya çətinliklərlə qarşılaşanda əsla belə deməyin: “Biz yoxladıq, biz başladıq, biz mübarizə apardıq, amma heç nə alınmadı, kimsə dəstək vermədi. Hər addımda əngəl və düşmənçiliklə qarşılaşdıq” Şər ruh söndürürsə, siz yandırmaqdan usanmayın.Əgər bir dəfə söndürdüsə, ikinci…üçüncü…yeddinci…mininci dəfə yandırın. Yandırmaqdan yorulmayın! Özünüz yananda başqalarını da yandırın, ta ki, ətrafınız aydınlanana qədər. Yorulanda tezbazar uğur gözləməyin! Sizə kinayəli yanaşa bilərlər. Onlarla, yüzlərlə, minlərlə şər ruh parlaq işığınızı söndürmək istəyər, amma siz yanmalısınız! Yanaraq ətrafınızı da alovlandırmalısınız!!!
"Uğursuzluqla üzləşəndə, maneələrlə qarşılanda: "Biz yoxladıq, başladıq, mübarizə apardıq - ancaq kömək edən tapılmadı. Addımbaşı, maneə və düşmənçilik gördük" - deməyin. Qətiyyən deməyin. Qaranlıq ruhu alovunuzu söndürürsə, siz yandırın! Bir dəfə söndürdüsə, ikincisini yandırın. Üçüncüsünü... beşincisini... yüzüncüsünü... minincisini..."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Uğursuzluq və ya çətinliklərlə qarşılaşanda əsla belə deməyin: “Biz yoxladıq, biz başladıq, biz mübarizə apardıq, amma heç nə alınmadı, kimsə dəstək vermədi. Hər addımda əngəl və düşmənçiliklə qarşılaşdıq”. Heç vaxt belə deməyin. Şər ruh söndürürsə, ikinci… üçüncü… yeddinci… yüzüncü… mininci dəfə yandırın.
Gecəni yaxşı başladıq, amma pis bitirdik. Gülərək başladıq, amma kədərli bitirdik. Bizdə, zatən, həmişə belə olurdu. Əvvəlcə zarafatlarla söhbətə başlayar, daha sonra hər kəsin dərdini dinləyib gecəni bitirərdik. Bu gecə də elə olmuşdu.
"İştə, yalnız ondan sonradır ki, ədəbiyyatın oyuncaq, əyləncə olmadığı, əksinə qayət ciddi, çox önəmli ruhu və ictimai bir amil olduğunu anlamağa başladıq. İlk olaraq Şərq anladı ki, ədəbi əsərlər həyatla bağlı olursa, ictimai baxımdan ən qüvvətli, ən qüdrətli bir tərbiyəçi olur. Qələm və kağızından başqa əlində heç bir şeyi olmayan, yarı ac, yarı çılpaq bir yazarın atəşin ilhamı önündə ən zor ba müstəbidlər boyun əyməyə başlar; ən dərin, ən kökləşmiş təəssüblər, inanclar yıxılır. İstanbulun tənha köşələrindən birisində və bəlkə sönük bir şam önündə yazılmış bir beyt, Trabzonda gəncləri ayaqlanmaya götürür və istibdadın kökünü titrədir."
Biz işə başladıq, müstəqil olaraq özümüzü saxlamağı öyrəndik, ancaq yenə də kişilərin ofisdə bizə qapını tutub saxlamasını və bizə yol göstərməsini gözləyirik.