Dr yeterlilikte ben :) o yüzden doktoraya baya ara verdik :)
Son sınav kağıdını da verdiğimde, tam bir beyin zafiyeti yaşıyor, tek bir kitap bile görmek istemiyordum. Ne düşünmek istiyordum, ne de düşünen herhangi birini görmek.
-MaşaAllah Yusuf, sakallarını da baya uzatmışsın.
-Evet, Peygamber efendimizin ﷺ sünnetini uygulamaya çalışıyorum.
Reklam
Daha ilk sayfalarını okuyorum ama kitap baya ilgimi çektiAlıntı
Kısa sürede binlerce oldular ve dünya, bu yeni varlıkların me-lankolik gölgesine büründü. İyileşmek istediler; fakat başaramadık. Ve sonra, bir gün...
Başka bir renk doğdu, "Kırmızılar."
Lakin onlar farklıydılar, nanomorf onlara güç verdi. İçlerinde sönmeyen bir kıvılcım taşıyor, yüksek enerjileri ve keskin zekâlarıyla bilinmeyen bir geleceğin kapısını aralıyorlardı. İnsanlığın bir sonraki evrimiyiz dediler, Grileri kanatları altına aldılar.
Ve fısıltılar başladı,
"Gökçeni öptüm"
"Neresinden"
(Murathanin Bu soruyu gerçekten sordun mu diyen bakışları timurun ustundeydi)
"pardon ama bu denili büyük bir şey beklemiyorduk anlık sasirdim"
"Çok sağol baya yardımcı oluyorsun timur"
"Eyvallah,o ne yaptı tokat mi attı ondan mı bu haldesin"
"Tokat atsa daha iyidi önce karşılık verdi sonra kaçti"
"Siz tam olarak ne bok yiyorsunuz"
Geçenlerde görüş gününde, o arkadaşım çıkıp geldi yine. Yıllar var ki görmemiş, baya da gönül koymuştum hani. Onu görünce nasıl mutlu oldum anlatamam. Sanki, Zerdüştü bana yeniden getirmişti. Ekmek davasına gurbete gittiğini, yıllar sonra sırf beni görmek için geldiğini anlattı uzun uzun. Ne yalan söyleyeyim, gözlerimden yaş döküldü. Gizlemedim, saklamadım. Erkekliğe sığmayan, insanlığa sığar. "Abi, sana bir karton sigara getirdim, mahcup olmayayım geçen seferki gibi." deyince gülümsemişim. Ah o ne güzel bir mahcubiyetti, bir bilseydi.... "Keşke sigara yerine bana onu getirseydi!" diye geçirdim içimden.
İşte insan böyle bir şey. Bilmediğini sevmez, korkar ondan. Bilir ise, hele bir de severse kopamaz artık. Dedim "Bir daha yolun düşerse buralara, o kitabı al gel bana." Şaşırdı, yüzüme baktı. Kinayeli bir serzeniş mi, yoksa ciddi ciddi mi söylüyorum diye anlamaya çalıştığı belliydi. "Sahiden söylüyorum, bana bilmeden öyle bir şey getirmişsin ki, bir kamyon sigara yığsaydın önüme, bu kadar hora geçmezdi." dedim.
Aynı sokağın çocuğuyduk biz. Her yere birlikte gider, birbirimizin her şeyini bilirdik. Kitap okumadığımı da bilirdi haliyle. Şimdi şaşkındı, yılların bendeki değişimine... Gözlerinde, bana acıyan bakışları gördüğümde içim parçalandı bir an. Kitaplara saklanan insanları küçümser, "yaşamaya korkanlar" derdik eskiden. "Demek beni korkak görüyor." dedim içimden. Kendimi, düşüncelerimi yaşadığım evrimi uzun uzun anlatacak durumda değildim o an. Ayrıca buna da zaman yoktu zaten. Ama o anladı beni. Her zaman anlardı. Hatta en iyi o anlardı diyebilirim. Ertesi gün getirmiş kitabı. Teslim etmiş gardiyanlara. Ulaştırdılar bana.
Reklam
Reklam