Qəlb yaddaşın bəd xatirələri sildiyini, yaxşıları isə böyütdüyünü, keçmişə dözməyi bu bəhanə sayəsində bacardığımızı bilmirdi hələ.
Nedir bu keşmekeş ü ibtilâ-yı bûd u nebûd
Dem-i şebâbda pîr-i alîle döndü vücûd
Abes abes gidiyor ömrümüz nedir maksûd
Bu hâlden geçelim Hayriyâ musâb oluruz
“Nedir bu varlık-yokluk kavgasının karmaşası ve belası?
Gençlik çağında bile bedenim hasta bir ihtiyara döndü.
Ömrümüz boşu boşuna geçip gidiyor; peki asıl maksat nedir?
Ey Hayrî, bu hâlden vazgeçelim; yoksa belaya uğramış oluruz.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İbâdet Ne Demektir?
Abd kökeninden gelen ibâdet, göklerin, yerin tek egemeni ve bütün âlemlerin Rabbi olan Allah'a (c.c.), kalben ve bedenen tam teslim olup emirleri doğrultusunda yaşamak ve yasaklarından titizlikle kaçınmak demektir.
İbâdet edene âbid, ibâdet edilene ma'bûd ve ibâdet edilen yere ma'bed denir. Abidin inançlı ve bilinçli olup ibâdetlerini sadece Allah rızası için yapması, ma'bûd'un hak ve gerçek olup bütün âlemlerin Rabbi olması ve ma'bed'lerin tertemiz olması şarttır.
Sayfa 64
Uşaq yaşlı adamın bəd xislətini ifşa edəndə onun kiçik beynində belə bir fikir formalaşır ki, yaşlılar elə də dərrakəli insanlar deyil; onların mülahizələri o qədər də müdrik, düşüncə tərzləri düzgün, qərarları ədalətli deyil və bu zaman onun uşaq qəlbi ümidsizlik və qüssəylə dolur. Onun tanrılaşdırdığı varlıq göydən enərək yoxluğa qovuşur və bu zaman uşağın təhlükəsizlik duyğusu bir neçə dəfə artır. Tanrının yoxluğa qovuşması isə tədricən baş vermir- o, uşağın gözündə müqəddəsliyini birdəfəlik itirərək yerlə bir olur. Tanrını öz yerinə qaytarmaq artıq qeyri-mümkün görünür və o, bir daha heç zaman öncəki parlaqlığını və əzəmətini özünə qaytara bilmir. Uşağın belə bir şəraitdə böyüməsi isə çox ağır və əzablı olur.
Şöyle ki:
Hıristiyanlığın esas temellerini yıkarak onun yerine kendi uydurma hurafelerini ikame etmek üzere âlim ve feylesof bir Yahudi olan Saul'u sahneye çıkardılar. Bu zeki Yahudi beyi, güya Hıristiyanlığı kabul ederek Pavlos ismini aldı ve kiliseye çekilerek uzun müddet inziva hayatı yaşadı. Hıristiyan dininin icablarını harfiyyen yerine getiriyor ve gitgide halkın itimadını kazanıyordu. Sonunda Hıristiyanların hüsn-ü zannına o derece mazhar oldu ki, kendisine bir havari gibi hürmet etmeye başladılar. Pavlos, bu hüsni zannı, Hıristiyanlığı bozmakta çok dessas bir şekilde kullanmasını bildi. Hz.İsa (AS) ile görüştüğüne ve O'ndan talimat aldığına halkı inandırmayı başardı. Kesif ve plânlı gayretleri sonunda, Hıristiyanların hem itikad, hem de ibadetlerini hakikattan saptırmaya ve birtakım bâtıl mezheb ve fırkaları ortaya çıkarmaya muvaffak oldu6. Artık tevhid'in yerini teslis almış, yani Hıristiyanlar bir tek Ma'bûd'a bedel, Hz.İsa ve Hz.Meryem'e de ulûhiyet isnad etmeye başlamışlardı.
Gerçek şu ki, Kitap ve Sünnet'i bilen ve gereği gibi yaşayan hakiki bir Alevî, ancak Allah-ü Teâlâ'yı ma'bûd olarak tanır. Kendisini, İslâmiyetin bir ferdi olarak bilir, Peygamberimizi, en son Peygamber, Kur'ân-ı Kerim'i de son semavî kitap kabul eder.