Behice

"Herkes, bütün insanlar beni şımartmış, bana iyi davranmışlardı; sen, yalnızca sen, bir tek sen beni unutmuştun; sadece sen beni hiç tanımamıştın."
Reklam
Haydi gel sevgilim Bir daha deneyelim Bir kere daha kesmek için yolunu kalabalıkların Yüreğimizden gönlümüzün derinliğinden Vermek hep vermek için Çünkü dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz Aşkın bir adı da berekettir En iyi anlatandır o Hirada bir mağarada Gözden döküleni Gönülden geçeni.
Sayfa 109 - İz yayıncılık
Şiir
En mutlu insanı olmalıydım dünyanın, Oysa en umutsuzuyum… Acele etmeliydim, onun kentine, Trablus’a varmak için. Oysa yelkenlere tek bir rüzgar soluğu değmesin diye dua ederken yakalıyorum kendimi. Şu anda bir cin çıksaydı dalgalardan ve deseydi ki: “Dile benden, Jaufre, ne dilersen, yerine gelecektir dileğin!”, bilmiyorum ne isterdim.
Adem’dim ben ve uzaklık, yeryüzü cennetimdi benim. Ne gereği vardı ağaca doğdu yürümenin? Ne gereği vardı elimi meyvaya doğru uzatmanın? Ne gereği vardı o akkor yıldıza yaklaşmanın?
Temelde senin varlığın yabancı bir beyinde oluşan gelip geçici düşüncelerden, elektromanyetik dalgacıklardan etkilenmiyor.
Sayfa 46·Kitabı okudu
Reklam