Neyi beklediğimi tam da bilemeden, bekledim.
Beklemiştim. O kadar uzun süre beklemiştim ki, beklemek yaşamın kendisine dönüşmüştü. Nihayetinde vazgeçmiştim beklemekten. Alışmıştım görmezden gelinmeye, razı gelmiştim. Kanaatkar diyorlardı benim gibilerine.
İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu, Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu.
Yalnız. Yalnız.
mektupluğa kerem için yarım kalmış, zaten tamamlansa da gönderilmeyecek bir kağıt tutturdum.
kalın ve toprak rengi zarflar aldım. sabah olduğunu söyledim. sabah oldu ve yaşlandım. artık aramanı bekleyeceğim kadar tehlikeli değilsin, dedim.
