Yazardan okuduğum ilk kitaptı keşke daha önce okusaydım dedim. İçimden kendime bol bol sövüyorum. Kesinlikle reading slump kurtarıcısı ve romantik türünü seviyorsanız tam size göre. Ama şöyle de bir şey belirteyim çok soft bir hikayee allahh okurken şeker gibi oluyorsunuz. Bir de ben sahte sevgililik mevzusunu çok seviyorum, aynı zamanda iki karakter en başta birbirlerinden çok hoşlanmıyordu bu da beni çekti. Nathan çok tatlı bir çocuktu, Riley içinde yapmayacağı bir şey yoktu. D&D oyunu sahnelerini okurken eğlendim ve yüksek ihtimalle sizde çok eğleneceksiniz. Hoshiko iyi bir arkadaştıı onunla Riley sahnelerini okumak güzeldi. İkisinin çok iyi arkadaşlıkları olduğu belliydi. Birbirlerini anlayıp her şekilde destek oldular. Ben Riley ve babasının iliskilerini toparlamalarına açıkçası mutlu oldum. Hikayenin atmosferi güzel okurken sizi sıkmıyor ve gayet akıyor. Okurken bol bol kahkaha atacaksınız ve eğleneceksiniz. Romantik kitapları seviyorsanız mutlaka bakın. Kitap size istediğiniz her şeyi veriyor aile, arkadaslık ve sahte sevgililik bağıçok iyi dedim kaç defa ama cidden öyleydi.
Puan vermedi·157 syf.·
2026 26. kitabı
Bir yazarın ilk eseri çoğu zaman ya çıraklığının itirafı ya da olacaklarının habercisidir. İnsancıklar her ikisidir. Dostoyevski bu romanı 1846'da, yirmi dört yaşında yazdı. Belinski onu "yeni bir Gogol" diye ilan etti, Petersburg salonları genç adamı omuzlarına aldı, sonra bir yıl içinde yere bıraktı. Yirmi yıl boyunca Dostoyevski o ilk anın gölgesinde yaşadı; Suç ve Ceza gelene kadar adı bu kitapla birlikte anıldı. Şimdi geriye dönüp baktığımızda, gençliğin coşkusu sönmüş, gerçek görünür: *İnsancıklar* iyi bir roman değildir; ama büyük bir romandır. İkisi aynı şey değildir.
Hikâye basit: orta yaşlı, yoksul, alkol problemi olan bir devlet katibi Makar Devuşkin ile uzak akrabası olduğu öksüz genç kadın Varvara Dobroselova mektuplaşır. Aynı sokakta, karşı pencerelerden birbirlerini görebilecek mesafede yaşarlar. Makar maaşının önemli bir kısmını gizlice Varvara'ya gönderir; bunun karşılığında bir teşekkür, bir mendil, bir kitap, bir umut alır. Roman bu mektupların birikiminden ibarettir. Sonunda Bikov adlı zengin bir adam çıkagelir, Varvara'yı eski bir hesabı kapatmak için satın alır, taşradaki çiftliğine götürür. Makar yapayalnız kalır. Hikâye burada biter; ama hikâyenin yıkıcılığı tam burada başlar.
Dostoyevski'nin bu kitapta yaptığı şey Rus edebiyatına bir arketip kazandırmaktı: "küçük adam." Devlet katibinin paltosunu Gogol önce kendisi giydirmişti, ama o paltonun içine bir ruh yerleştiren Dostoyevski oldu. Gogol'ün Akaki Akakiyeviç'i acınası bir karikatürdü; Dostoyevski'nin Makar'ı acınası bir insandır. Aradaki fark devasadır. Çünkü Makar yoksuldur, ama gururludur. Yoksulluğunun farkındadır, üstelik gizlemeye çalışacak kadar gururludur, daha da kötüsü, bu çabasının boşunalığını bildiği için iki kat acı çeker. Romandaki en derin satırlar bu utancın etrafında
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
imdat
Yok dayanamıyorum, bir kitaba başlayıp yarım bırakmaktan veya bir seriyi yarım bırakmaktan nefret ederim ama olmuyor yani sabredemiyorum. Okurken gerçekten sinir harbi geçiriyorum. Kadın aklımla dalga geçiyor resmen ya. Hiçbir şey mi manalı olmaz, hiçbir olayın mantıklı bi sebebi yok. Bi karakter atıyor ortaya en kötüsü en nefret dolusu bakışları olan bi tip 50 sayfa sonra aa bunu iyi yapalım aslında yaptığı her şeyin böyle bi sebebi olsun. Ya ama bize bi hissettir bunu karakterde damdan düşer gibi aniden aklına geldiği gibi yazamazsın. Dünyanın bi düzeni yok oturmuş hiçbir şey yok. Ölümüne korunan kaç yıllık şehir ortalık malı oldu. Önem verilen durumlar 5 dakika sonra harcanabilir bi konumda oluyor, e hal buyken ben okuduğumu ciddiye alamıyorum yani.
Zaten Ryhs ve Feyre beni çıldırtıyor yani her ortamda bi çekim muhabbeti ay tamam anladık en çok sizsiniz. Zamanında taciz edildiği için korunma olarak kütüphaneye sığınmış kadınlar hakkında konuşup bunun dramını yapıp 3 sayfa sonra orada sevişmekten bahsediyorlar ya gerçekten mi! Bu seriyi neden bu kadar çok seviyorlar hiç anlam veremedim maalesef. Yan karakterler daha aklı başında ama yine derinlik yok bi türlü okura geçmiyor. Yazar o an karar verip böyle bir şey olsun diyip yazıyor hissi veriyor.
Zaten 2. Kitaptan sonra sabrım dolmuştu çünkü onun serinin en iyi kitabı olduğunu söylüyorlardı. Hadi dedim inat ediyim biraz daha okudum, ki bu kitabın başı güzel başladı bence Tamlinin sarayını içten çökertme çalışmaları olsun, kemik toplayan adama ziyaret olsun güzeldi ama gerçekten her yerden bi saçmalık fırlıyor iki güzel olaya denk gelicem diye bu kadar vaktimi vermeye katlanamıyorum yani. Her şey çok zorlama Tamlin nefreti de başta geliyor mesela.
Yan karakterler daha sevimli mesela onları okusaydık sadece keşke
Ben mi doğru bir vakitte okumadım,kitap mı edebilikten uzaktı. Kesik kesik duygusuz bir anlatımı vardı. Ki ben yazarın diğer kitaplarını çok severek okumuştum. Selim ve Leyla’nın darbe sonrası yaşadıkları süreç anlatılıyor kitapta. Ama sanki bir gazete yazısı gibi. Atlaya atlaya gidiyor konu zaman kavramı konusunda ne ne kadar sürdü anlayamadım ben. Okunur elbette ama beklentisiz.
Kacey, gelecek vaat eden bir müzik grubunun baş gitaristi, hayatı uç noktalarda yaşamış, gözü kara bir kadındır. Jonah ise sağlık sorunlarından dolayı vakti azalan bir adamdır. Sanat galerisinde cam enstalasyonunu gerçekleştirmek gibi planı vardır. Koltuğa sızın kalan Kacey'i gördükten ve ona aşık olduktan sonra her şey değişir. Kacey ile Jonah arkadaş olarak başlarken zamanla birbirlerine bağlanırlar, aşık olurlar. Jonah'ın sağlık sorunları bile birlikteliklerine engel değildi. Tutkulu, samimi, sıcak ilişkileri, beraberliği olmuştur. Sonunda Jonah'a üzüldüm (öldü). Kacey'in yerinde olsam ben de çok üzülürdüm. Devamı kitabını da okuyacağım. Kitabı çok beğendim, harikaydı. Aşk, tutku, hüzün, hayata tutunma isteği vardı tema ve konular arasında. Kitaba puanım 10/10 :)
Ben masumumEdebiyat
Mata Hari'nin hikâyesini okurken bir casusun değil, görülmek isteyen bir kadının hikâyesini okuyormuşum gibi hissettim. Şöhreti herkes tarafından bilinen ancak benliği neredeyse hiç tanınmayan; etrafı insanlarla çevrili olmasına rağmen derin bir yalnızlık taşıyan güzel bir kadın.
Roman boyunca karşıma çıkan İnanna efsanesi, kafesteki kuş metaforu ve Mata Hari'nin kendi anlatıları dönüp dolaşıp aynı soruda birleşti:
Özgürlük nedir?
Belki de Mata Hari'nin asıl trajedisi, casuslukla suçlanması değil; hayatı boyunca insanların onun kim olduğunu görmek yerine, kim olmasını istediklerine inanmalarıydı.
Döneminin erkek egemen dünyasında, kendisine çizilen sınırları kabul etmek yerine özgürlüğünün peşinden koşmuş, bunun bedelini canını vererek ödemiş fakat kendi hikâyesinin öznesi olmaktan da vazgeçmemiş.
Ölümün karşısında eğilmeyen, korkusunu saklamaya çalışmadan cellatlarının gözlerinin içine bakan o kadına selam olsun. 
Casus 
Paulo Coelho
Casus Paulo Coelho