Yaşananların bir başka berbat yanı da buydu: Yas tutacak zamanları bile yoktu...
Birtakım insanlarda kendi yaralarına tuz serpmek bazen müthiş bir tutku haline gelir. Sanki en büyük arzuları, acı içinde kıvranan ruhlarını hayran hayran seyretmektir ve kendi talihsizliklerinin bu derece berbat bir durumda olduğunu bilmek onlar için gerçek mutluluk kaynağıdır
Sayfa 111
Hayatlarımız, bize içinde değerli bir şey olduğu söylenen bir kutuyu kırıp dökmeden dik merdivenlerden yukarıya çıkarmamız gerektiğini söyleyen sese inanmakla berbat oluyordu.Hayatlarımız zannettiğimiz şey, aslında değersiz bir yükten ibaretti.
... kabullenmesi en zor şeylerden biri, en çok ihtiyacımız olduğu zaman sevilmemiş olduğumuzdur. Sevilmemiş olmanın acısı berbat bir histir.
“Hepimiz en olmadık kişiye tutuluyoruz... Herkes âşık oluyor. Ama herkes sonunda düştüğü durumdan hayatını berbat etmeden çıkıyor.”
“Coşkularında sahteydiler, lirizmlerinde korkunç, duygusallıklarında berbat; hicivlerinde, şakalarında, fıkralarında beceriksiz, kabarıp yükselmelerinde iddialı, yıkılışlarında iğrençtiler. Ve dünya böyle dönüp duruyordu işte. Dünya böyle dönüyor ve büyüyordu. Kendilerine böyle yapmacık davranılanlar, yapmacıksız olabilirler miydi? Yapmacık olarak dürüst biçimde konuşabilirler miydi?”
