Berkan Demirdöven
@berkan3599
Kitap okumadan meydan okunmaz.
Lovecraftçı
H. P. Lovecraft
H. P. LovecraftŞu anda okuduğu kitap
Düşmanını çok uzakta arama...
Sabahattin Ali ’nin 
İçimizdeki Şeytan ’ı, insanın kendi zaaflarıyla hesaplaşmasını en çıplak haliyle önümüze koyuyor. Romanda Ömer ve Macide üzerinden hem bireysel hem de toplumsal bir çürümenin resmini görüyoruz. Ömer sürekli kendi korkaklığını, tembelliğini ve iradesizliğini “içindeki şeytan”a bağlarken aslında bize çok tanıdık bir bahane mekanizmasını gösteriyor: sorumluluk almamak, suçu hep dışsal güçlere yüklemek.
Sabahattin Ali’nin dili akıcı ama aynı zamanda keskin. Her karakter, özellikle de Macide, dönemin aydınlarıyla halkı arasındaki uçurumun sembolü gibi duruyor. Romanda bir yandan aşkı, sadakati ve umut kırıklığını; diğer yandan Türkiye’nin 1930’lu yıllardaki sosyal atmosferini hissediyorsunuz. Yani eser sadece bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda toplumsal bir aynadır.
Kitabı bitirdiğinizde insanın en büyük düşmanının dışarıda değil, kendi içinde olduğu gerçeğiyle yüzleşiyorsunuz. Belki de bu yüzden İçimizdeki Şeytan zamansız bir eser; çünkü hepimizin içinde hâlâ o “bahane bulan” ve “sorumluluktan kaçan” ses var.
Okurken yer yer Ömer’e öfkeleniyor, Macide’ye üzülüyor, ama en çok da kendinize bakarken yakalıyorsunuz kendinizi. İşte Sabahattin Ali’nin ustalığı da burada: insanı insanla, okuru kendisiyle yüzleştirmesinde.1000Kitap
Sabahattin Ali ’nin İçimizdeki Şeytan ’ı, insanın kendi zaaflarıyla hesaplaşmasını en çıplak haliyle önümüze koyuyor. Romanda Ömer ve Macide üzerinden hem bireysel hem de toplumsal bir çürümenin resmini görüyoruz. Ömer sürekli kendi korkaklığını, tembelliğini ve iradesizliğini “içindeki şeytan”a bağlarken aslında bize çok tanıdık bir bahane mekanizmasını gösteriyor: sorumluluk almamak, suçu hep dışsal güçlere yüklemek.
Sabahattin Ali’nin dili akıcı ama aynı zamanda keskin. Her karakter, özellikle de Macide, dönemin aydınlarıyla halkı arasındaki uçurumun sembolü gibi duruyor. Romanda bir yandan aşkı, sadakati ve umut kırıklığını; diğer yandan Türkiye’nin 1930’lu yıllardaki sosyal atmosferini hissediyorsunuz. Yani eser sadece bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda toplumsal bir aynadır.
Kitabı bitirdiğinizde insanın en büyük düşmanının dışarıda değil, kendi içinde olduğu gerçeğiyle yüzleşiyorsunuz. Belki de bu yüzden İçimizdeki Şeytan zamansız bir eser; çünkü hepimizin içinde hâlâ o “bahane bulan” ve “sorumluluktan kaçan” ses var.
Okurken yer yer Ömer’e öfkeleniyor, Macide’ye üzülüyor, ama en çok da kendinize bakarken yakalıyorsunuz kendinizi. İşte Sabahattin Ali’nin ustalığı da burada: insanı insanla, okuru kendisiyle yüzleştirmesinde.Reklam
John Barleycorn’ı bitirdiğimde, kitabın içimde bıraktığı iz sadece bir roman okumanın ötesindeydi. 
Jack London, alkolü, gençlik hatalarını ve toplumsal daralmaları anlatırken öyle bir samimiyet kuruyor ki, sanki hayatın acısıyla tatlısını bir arada tattırıyor okuyucuya. Her sayfasında kendi hayatımdan, kendi seçimlerimden bir parça buldum; düşüp kalkmaları, hataları ve savruluşları… Jack London’ın dili sade ama derin; her cümlesi kendi içinde bir itiraf gibi.
Kitap, bir yandan alkolün cazibesini ve yıkıcılığını gözler önüne sererken, diğer yandan insanın kendine ve çevresine karşı dürüst olma mücadelesini anlatıyor. En çok hoşuma giden nokta ise Jack London’ın asla didaktik olmaması; öğüt vermiyor, yargılamıyor, sadece gözlemliyor ve yaşatıyor hisleri. Kendimi zaman zaman “Evet, ben de bunu hissettim” derken buldum ve sanırım bu samimiyet kitabın kalbime işleyen en güçlü yanı.
Eğer hayatın acı ve tatlı yanlarını aynı anda hissetmek, bir insanın kendi içindeki savaşı izlemek istiyorsanız, John Barleycorn sizi sarsacak ama aynı zamanda olanca dürüstlüğüyle saracak bir kitap. Jack London’la yürümek, bazen sarsıcı ama kesinlikle gerçek bir yolculuk.
Orhan Pamuk’un kaleminden çıkan Sessiz Ev, aslında yalnızca bir ailenin hikâyesi değil; Türkiye’nin belleğinde birikirken unutulmuş, üstü tozlanmış yaraların da romanı. Her karakter bir aynadan yansıyormuş gibi farklı bir bilinçle konuşuyor; bu da bize toplumun kırık dökük, çelişkilerle dolu yüzünü gösteriyor. Romanı bitirdiğimde hissettiğim şey, karakterlerin hâlâ evin içinde bir köşede oturuyor, birbirleriyle çatışmaya devam ediyor olmasıydı. Sanki kapıyı açsam Fatma Hanım’ın sert bakışlarıyla karşılaşacak, Recep’in ezikliğini görecek, Hasan’ın öfkeli adımlarını duyacaktım. Orhan Pamuk, bireysel dramları ülkenin siyasi ve tarihsel yüküyle öyle iç içe geçiriyor ki, romanın sayfalarından bugüne uzanan bir yankı çıkıyor. Sessiz bir ev değil aslında; gürültülü, öfkeli, bir o kadar da gerçek bir ev. Türk edebiyatının en kuvvetli kalemlerinden biri olduğunu bir kez daha kanıtlıyor.
Korkunun en sessiz hâli, bir kasaba haritasında saklıdır.
Stephen King , 
Yaratık adlı eserinde bizi adeta Tanrı'nın bile terk ettiği bir çöl kasabasına götürüyor. Fakat buradaki karanlık, sadece fiziksel değil—metafizik bir kötülüğün gölgesi, insanların inançlarını, korkularını ve hayatta kalma güdülerini test ediyor.
Kitap, terk edilmiş gibi görünen Desperation kasabasına düşen bir grup karakterin hikâyesiyle açılıyor. Hikâyede öne çıkan şey, King’in klasikleşmiş atmosfer kurma becerisi. Kasabanın tekinsizliği, okurun içine işliyor. Ama bu kez klasik bir canavar, vampir, hayalet yok—karşımızda antik bir kötülük, bir çeşit iblis var: Tak.
Roman hem varoluşsal bir korku sunuyor hem de dini temaları ve insanın içsel çöküşünü işliyor. Her karakter, kendi korkusuyla ve geçmişiyle yüzleşiyor. İnanç, teslimiyet, kaos ve umut arasında gidip gelen bu anlatı, okuru düşündürüyor: Kötülük dışarıdan mı gelir, yoksa biz zaten onunla mı doğarız?
Fazla göz önünde olmayan ama kesinlikle okunması gereken King romanlarından biri. Korkunun sadece yaratıklarda değil, tanrısal adaletin sınırlarında da gezindiğini görmek isteyenler için güçlü bir eser.1000Kitap
Stephen King , Yaratık adlı eserinde bizi adeta Tanrı'nın bile terk ettiği bir çöl kasabasına götürüyor. Fakat buradaki karanlık, sadece fiziksel değil—metafizik bir kötülüğün gölgesi, insanların inançlarını, korkularını ve hayatta kalma güdülerini test ediyor.
Kitap, terk edilmiş gibi görünen Desperation kasabasına düşen bir grup karakterin hikâyesiyle açılıyor. Hikâyede öne çıkan şey, King’in klasikleşmiş atmosfer kurma becerisi. Kasabanın tekinsizliği, okurun içine işliyor. Ama bu kez klasik bir canavar, vampir, hayalet yok—karşımızda antik bir kötülük, bir çeşit iblis var: Tak.
Roman hem varoluşsal bir korku sunuyor hem de dini temaları ve insanın içsel çöküşünü işliyor. Her karakter, kendi korkusuyla ve geçmişiyle yüzleşiyor. İnanç, teslimiyet, kaos ve umut arasında gidip gelen bu anlatı, okuru düşündürüyor: Kötülük dışarıdan mı gelir, yoksa biz zaten onunla mı doğarız?
Fazla göz önünde olmayan ama kesinlikle okunması gereken King romanlarından biri. Korkunun sadece yaratıklarda değil, tanrısal adaletin sınırlarında da gezindiğini görmek isteyenler için güçlü bir eser.Alegorinin Demir Yumruğu1000Kitap
Yaşar Kemal, bu kısa ama derin romanında alegoriyi bıçak gibi keskin bir politik araca dönüştürüyor. Fillerle karıncalar arasındaki savaş, çocuk masalı gibi başlayıp bir halkın direniş destanına evriliyor. Kitap, doğrudan hiçbir şey söylemeden her şeyi anlatıyor; adaletin, zulmün, iktidarın ve isyanın hayvan maskeleri altında nasıl şekillendiğini gösteriyor.
Kırmızı Sakallı Topal Karınca, yalnızca bir kahraman değil, bir fikrin, bir halkın direngen ruhunun simgesi. Filler ise gücün ve şatafatın içi boş kibri. Yaşar Kemal, her cümlesiyle "iktidarın büyüklüğü değil, halkın inancı belirler kaderi" diyor.
Bir masalı çocuklara değil, büyümeyen yetişkinlere yazmış sanki. Ki zaten o da bu masalın çocuklara uygun olmadığını belirtmişti. Öyle de haklı ki… Çünkü bazı masallar sadece gözümüzü değil, vicdanımızı da açmak için yazılır.
Kısa ama kolay değil. Hafif ama yüzeysel değil. Anlattığı basit ama taşıdığı anlam devasa.
Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal KarıncaYaşar Kemal · Yapı Kredi Yayınları · 202515,6bin okunma
Reklam