İnsan, ya tam sahip olmalı, ya da yokluğu kabul etmeli. Her şeye rağmen ucundan kenarından tuttuğunu zannediyorsa esen rüzgarlara bırakmalı. İşte bu durumda, rüzgâra direnenlere şans, kapılıp gidenlere yol vermek yapılacak en akıllıca iştir.
Ne var ki duygularımızla yaşamıyoruz her zaman, acınacak durumdaki aklımızla yere basmayı daha iyi buluyoruz.
Şu kısa ömrümüz yoksulluk içinde, sabahtan akşama kadar uğraşıp didinmekle geçiyor. Dünyaya geldikten sonra yaşamamıza yetecek kadar yiyecek verirler; ayakta kalanlarımızı canı çıkana kadar çalıştırırlar; işlerine yaramaz duruma geldiğimizde de korkunç bir acımasızlıkla boğazlarlar.
