bestece
@bestedenbirseyler
Okuduklarım, altını çizdiklerim, içimde kalanlar…
Aman yarabbi! Sevmek bu muydu? İnsanı sanki bir mengene içinde sıkıp sıkıp da birisinin ayakları altına ezik, bitik, can çekişerek atmak isteyen bu öldürücü şey, sevmek bu muydu?
Reklam
Meselâ hüzünlü bir parça fa’ûlün, fa’ûlün, fa’ûlün vezniyle, üzgün bir edâda sürüklene sürüklene gidip dururken; sonra mefâ’îlün, fâ’ilâtün, mefâ’îlün, fâ’ilün vezniyle bir duygu taşması, bir ifade hiddeti, bir şiir fışkırması… daha sonra müfte’ilün, müfte’ilün ile bir sessizlik… sonra meselâ araya girivermiş bir ıstırap hıçkırığı, sanki mızrabın bir hiddet çimdiği kabilinden tek bir ulün…
Bu hafta kitapçıdan üç yeni kitap aldım. Üstelik üçü de en sevdiğim yazarlardan… Heyecanla eve döndüm, kahvemi koydum, sayfaları çevirmeye niyetlendim derken elim gidip Mai ve Siyah’a uzandı 🫣
Nasıl oldu bilmiyorum ama o anda yine 16-17 yaşlarımdaydım sanki. Ahmet Cemil’in umutsuz coşkusunu o zamanki halimle değil de, şimdi — yılların ağırlığıyla — okumak istedim belki de.
Ve fark etmeden neredeyse yarılamışım bile 🙈
Yeni kitaplar bir köşede bekliyor…
Benim gibiler var mıdır acaba? 🫠
Aylar önce başlamıştım bu kitaba, sonra araya hep başka şeyler girdi. Bugün nihayet elime alıp bitirdim ve iyi ki bitirdim diyorum. Çünkü sayfaların arasında kendimi, geçmişte susturulan hallerimi, bazen de başkaları adına özür dilemiş o eski ben’i buldum. Evrim Kuran kadın olmanın o görünmeyen yorgunluğunu ve güçlü görünme mecburiyetini öyle tanıdık bir yerden anlatıyor ki…
“Bazı başarılı kadınların arkasında ahlakçı ve ikiyüzlü bir toplum vardır.” 
“Her başarılı kadının arkasında düpedüz, yüzde yüz kendisi vardır.”
Bu satırlar benim de yıllardır kendime fısıldadığım şüpheleri, toplumun bana biçtiği rolleri, başarımın büyüklüğünü küçümseyen iç sesleri tekrar fısıldadı kulağıma…Okudukça başarılı bir kadın olmanın bazen bir ödül değil, omuzlara yüklenen gizli bir sınav olduğunu düşündüm. Sızlattı ama iyi geldi.
“Başarılı olduğum için özür dilerim” diyen her kadının arkasında aslında sadece ondan bunu bekleyen bir dünya var. Bazen o dünya bir kadının kendi kendine duyduğu gururu bile suç sayabiliyor. Artık özür dilemeyeceğim. Ne ışığımdan, ne yolumdan, ne de kendimden…
Reklam