Betül Duru
@betulplt
Yazarın da eserinin başında şerh ettiği gibi, Ölü Canlar Rus insanının kötü yanlarını eleştirmek için yazılmış bir eser. Hatta romanın bir bölümünde yazar okurla iletişimi doğrudan doğruya kendisi kurarak okurların genelde iyi huylu, yüksek ahlâk düzeyinde, başarılı karakterler görmek istediğini fakat biraz da Ölü Canlar'daki gibi insanların konuşulması, yazılması gerektiğinden bahsediyor. Nitekim kendisi bu eserinde hedefine uygun karakterler inşa etmiş. Okudukça insan kendini sorgulama fırsatı da buluyor; Çiçikov ve çevresindeki insanların düşünceleri, düşüncelerine 'rağmen' dışa vurdukları davranış biçimleri hoşa gitmedikçe, acaba bunları yaptığım oluyor mu diye düşünüyor. Yapmadıysa duyduğu küçük de olsa bir gurur, yaptıysa bunun aslında nasıl hissettirdiğini fark etmesi yazarın okura kattığı en güzel şeylerden biri olabilir.
Bilemiyorum, belki de bazı okurlar bu konuyu "evet, bu sadece Rusya insanında değil, bizim ülkemizde de var" şeklinde değerlendirip bırakmış olabilir. Kendiyle meşgul olmayı seven, kendisinin en büyük eleştirmeni olan bir okur olarak, Ölü Canlar'ı "çevremde bunların yaşandığını fark ettim ama acaba ben de böyle miyim, ben bu durumlarda ne yapıyorum?" sorusunu soracak bilinçle okumayı tercih ettim. Zira fakültede bir hocama kişisel gelişimimi ilerletmek için önerebileceği kitapları sorduğumda ilk tavsiyesi romanlar olmuştu. "Yerli, yabancı kaliteli romanlar okursan herhangi bir kişisel gelişim kitabından daha iyi sonuçlar alırsın." demişti. Ben de bu bilinci taşımaya gayret ediyorum.
Tekrar Ölü Canlar'a dönecek olursam, yazarın romanını tamamlayamamış olması eseri daha da çekici kıldı gözümde. Eksik cümleler, paragraflar, sayfalar gördükçe hayal gücümle kendim tamamladım. Bir yandan da Gogol nasıl bir buhran içindeydi diye düşündüm.. Yazarın
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Okumanın tadını ruhunuzun derinliklerinde hissedeceğiniz, çok samimi, sade cümleler içeren ama çok da etkileyici ve akıcı bir roman. Aytmatov'un hisleri dinginleştiren, insana iyi gelen bir anlatımı var. Bu kitabı elinizden bırakamayabilirsiniz.
Arka planında köy, çiftlik, sapsarı bir bozkır hissi uyandıran, samimi ve beklenmedik şekilde sona eren bir dostluğun ya da yol arkadaşlığının öyküsü..
*Spoiler*
Lennie çok çocuksu ve kontrolsüz; George ise tam bir yetişkin, tehlikeleri öngörebiliyor. Lennie hayallerine safça ve çocukça bağlı. George ise gerçekleşmeyeceğini bildiği halde anlattıkça bunlara inanmaya başlıyor. Bu, her ne kadar gerçekleri kavrasa da insanın hayallere bir çocuk kadar ihtiyaç duyduğunu, onlarla ayakta durduğunu gösteriyor. Bir umut...
---
Kitabın beni fikrî anlamda en çok etkileyen noktası; George'un toprağın her işini gördüğü halde ürünlerine el süremediğini dile getirmesi oldu. Düzenin acı bir gerçeği.
---
Candy'nin yaşlı köpeği ile Lennie'nin aynı yerden ve aynı silahla öldürülmesi insanı huzursuzluğa sürükleyen bir ayrıntı. Üstelik sanki George, Candy'nin köpeğimi kendim öldürmeliydim deyişi üzerine Lennie'yi kendisi öldürmeye karar veriyor...
Menekşeli Mektup'u okurken Mustafa Kutlu'yu rengarenk çiçeklerle bezeli evimin bahçesinde misafir etmişim de kâh anılarını kâh dostlarından duyduğu hikâyeleri orta şekerli bir kahve eşliğinde dinliyor gibi hissettim. Kitapta söylediği gibi "Bir arkadaş anlattı; o da başkasından duymuş; güzel acıklı bir hikâye." diyerek başlayan, bir solukta geçiveren, keşke bitmese denilen bir dost sohbeti gibi Mustafa Kutlu'nun kitapları.
Farklı bir kültürel ortamın, farklı bir dinin yoğunlukla yaşandığı bir ülkeye edilen göçün, farklı yapıdaki ailelerde doğurduğu kültürel ve nesillerarası çatışmalar olarak hem yatay hem dikey düzlemde işlenmesi ilgi çekiciydi. Göçmenlerin yeni yerleşim yerine uyum sağlama ve kültürünü muhafaza etmek arasındaki ikilemleri ayrıntılı ama buna rağmen akıcı bir dille anlatılmış. Her ne kadar akıcı gelse de kullanılan anlatım biçiminden olsa gerek, kitabı özümseyerek okuyamadım. Kitap, sonunda hayal kırıklığı yaşatıyor gibi görünse de bir hedefe ulaşma gayesinden ziyade göçmen yaşamının bir tablosunu çizmek amacıyla yazılmış diye düşünüyorum.
