Məni bircə anın içində heyran edən təbəssümünə, xeyirxah gözlərinə,
üzünə vurulmağımın üstündən dörd il keçməsinə baxmayaraq, asanlıqla onun
sifətini xatırladım..
Dahiyanə görünən nə varsa, - əzab və dərdlərə, yoxsulluğa, yiyəsizliyə, gücün azlığına, ehtiraslara və minlərlə maneəyə baxmayaraq özünü elə həmin "baxmayaraq" kəlməsi içində təsdiqləyir...
"Bak şu gençler kol kola geziyorlar sorsan hepsi aşık, peki kaçı dert geldiğinde bırakıp kaçmaz?
Kaçı Yunus Emre gibi sesini çıkarmadan kırk sene odun taşır sevdiği uğruna."