Kıyıya Vuran Yalnızlıklarımızİnceleme
Halil Cibran’ın satırlarında gezinmek, kanayan bir yaranın üzerine şefkatle dokunmak gibidir. "Kum ve Köpük", ne bir başı ne de bir sonu olan, parçalanmış varoluşumuzun aynasıdır. Kitabın sayfalarını çevirdikçe, modern dünyanın o sağır edici ve sahte gürültüsünden uzaklaşıp, insanın en ilkel, en kırılgan yalnızlığıyla baş başa kalırsınız. Burada büyük olaylar, altı çizilecek kahramanlıklar ya da karmaşık düğümler yoktur; yalnızca rüzgârın savurduğu bir avuç kum ve dalgaların kıyıya çarpıp yok olduğu o anlık köpük vardır. Tıpkı bizim kısacık, telaşlı ama bir o kadar da nafile ömrümüz gibi...
Cibran, bizi asla yargılamadan, içimizdeki o derin çürümeyi ve bitmek bilmeyen eksiklik hissini yüzümüze vurur. Kitaptaki her aforizma, insanın kendi içine doğru yaptığı tehlikeli ve ıssız bir kazı çalışmasına dönüşür. Neden hep bir şeyler eksiktir? Neden kalabalıklara karıştıkça kendi sesimize bu kadar yabancılaşırız? Yazar, bu ağır felsefi yükü o kadar nahif, o kadar ritmik bir dille omuzlarımıza bırakır ki, boğazınızdaki o kördüğümle baş başa kalırsınız. Bizler, zamanın acımasız kıyısında bir iz bırakmaya çabalayan biçare gölgelerden başka neyiz ki?
Bu ruhsal kazının tam ortasında, yazarın o sarsıcı tespiti gelir ve zihninizin duvarlarına çarpar: "Hatırlamak bir tür buluşmadır. Ve unutmak bir tür özgürlüktür."
Bu iki cümlenin ağırlığı altında ezilmeden durabilmek mümkün mü? Cibran, hafızamızın bize kurduğu o sinsi tuzağı ve geçmişin boynumuza geçirdiği prangaları tek bir nefeste, en yalın haliyle özetler. Bizler hep hatırladıklarımızla var olmaya, anılara tutunarak ayakta kalmaya çalışırken, aslında en büyük esaretimizi kendi içimizde, kendi ellerimizle inşa ederiz. Özgürlük, köklerden zorla kopmak değil, o köklerin bizi yavaş yavaş boğmasına izin vermemektir. Eserdeki bu
İsm-i A'zam'ın hakkına
ve Kur'an-ı Mu'cizü'l-Beyan'ın hürmetine
ve Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm'ın şerefine,
bu Mektubat'ı bastıranları
ve mübarek yardımcılarını
ve Risale-i Nur talebelerini
Cennetü'l-Firdevs'te saadet-i ebediyeye mazhar eyle. Âmîn...
Ve hizmet-i imaniye ve Kur'aniyede daima muvaffak eyle. Âmîn...
Ve defter-i hasenatlarına Mektubat Mecmuasının herbir harfine mukabil bin hasene yazdır. Âmîn...
Ve Nurların neşrinde sebat ve devam ve ihlas ihsan eyle. Âmîn.
Yâ Erhamerrâhimîn!.. Umum Risale-i Nur şakirdlerini iki cihanda mes'ud eyle. Âmîn...
İnsî ve cinnî şeytanların şerlerinden muhafaza eyle. Âmîn...
Ve bu âciz ve bîçare Said'in kusuratını affeyle. Âmîn...
Umum Nur Şakirdleri namına
Said Nursî
Mektubat - 524
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Karaktere bir mektup belkide...1000Kitap
Ah Cemil Bey ah! En başlarda anlayamadım neler olduğunu, kafam karışmıştı. Anlamaya çalıştım yaşadıklarınızı, düşündüklerinizi; üzüldüm başlarda. Sonra kızdım, nefret ettim. Dönüşmeyeceğiniz bir karaktere dönüştünüz, anlam veremedim. Bizzat sevip sevildiğiniz kişinin canını yaktınız alabildiğine. Sizi kınamıyorum, zira hâlâ yaşamaya devam ediyor ve yarınımı bilmiyorum; ama her ne olursa olsun yaptığınız işkenceyi affedemiyorum.
Acı bir çocukluğunuz olsa da bazı şeyleri yapmamanız gerektiği konusundaki düşüncemde ısrarcıyım. Fırsatınız varken doğru yolu buldunuz; Allah affeder elbet, haddim değil ama yaşatılan ağır şeyler insanlar tarafından kolayca silinip atılamıyor malumunuz. İnsan bir nefis taşıyor; sizi şiddete yönlendiren nefis, bizi kin tutmaya zorlayabiliyor. Lakin geç de olsa doğruyu bulmuş olmanıza, oğlunuzla aranızı düzeltmenize ve yakın dostunuza kavuşmanıza çok sevindim.
Yakın dost! Süreyya... Kardeş gibiydiniz. Sizin gitmek isteyip yerinizde kalmanız gereken durumlar vardı, Süreyya öyle değildi tabii. Ne güzel anlaşırdınız, her gün beraberdiniz. Candan dostunuzdu; öyle ki aynı kadını sevdiğinizde bile dost kalmıştınız. Süreyya, Sakine’yi seviyordu; bunu sana da anlatırdı hep. Senden sır çıkmazdı, gönlündeki yalnızca sendeydi, kimsecikler bilmiyor sanıyordun ama yanıldın. Can dost dedik ya, o farkındaydı. Daha doğrusu Sakine’ye açılıp ondan "Cemil’i seviyorum," cümlesini duyduktan sonra fark etti. Sana anlattı, anlattı, anlattı... Sen bir taraftan arkadaşın için üzülürken, diğer taraftan duygularının karşılıksız olmamasına sevinir gibiydin; ama öyle bir hâl ki ne sevinebildin ne üzülebildin.
Süreyya senin hep yapmak istediğini yapmak için fırsat bulmuştu artık: Gitmek... Dostunun düğününde sağdıçlığını yaptıktan sonra çekip gitmek, dünyayı gezmek. Kalması
Üçüncü Sır
Puan vermedi
"Şu hadsiz kâinâtı şenlendiren, bilmüşâhede (gözle görünen), rahmettir. Ve bu karanlıklı mevcûdâtı ışıklandıran, bilbedâhe (açıkça), yine rahmettir. Ve bu hadsiz ihtiyâcât içinde yuvarlanan mahlûkâtı terbiye eden, bilbedâhe, yine rahmettir. Ve, bir ağacın bütün hey’etiyle (yapısıyla) meyvesine müteveccih (yönelen) olduğu gibi, bütün kâinâtı insana müteveccih eden ve her tarafta ona baktıran ve muâvenetine (yardımına) koşturan, bilbedâhe, rahmettir. Ve bu hadsiz fezâyı ve boş ve hâlî âlemi dolduran, nurlandıran ve şenlendiren, bilmüşâhede, rahmettir. Ve bu fânî insanı ebede namzet eden ve ezelî ve ebedî bir Zâta muhâtab ve dost yapan, bilbedâhe, rahmettir."
Ey insan, madem rahmet böyle kuvvetli ve cazibedar ve sevimli ve mededkâr bir hakikat-ı mahbubedir. "Bismillahirrahmanirrahîm" de, o hakikata yapış ve vahşet-i mutlakadan ve hadsiz ihtiyacatın elemlerinden kurtul ve o Sultan-ı Ezel ve Ebed'in tahtına yanaş ve o rahmetin şefkatıyla ve şefaatıyla ve şuaatıyla o Sultan'a muhatab ve halil ve dost ol!
Evet kâinatın enva'ını hikmet dairesinde insanın etrafında toplayıp bütün hacatına kemal-i intizam ve inayet ile koşturmak, bilbedahe iki haletten birisidir: Ya kâinatın herbir nev'i kendi kendine insanı tanıyor, ona itaat ediyor, muavenetine koşuyor. -Bu ise yüz derece akıldan uzak olduğu gibi, çok muhalâtı intac ediyor. İnsan gibi bir âciz-i mutlakta, en kuvvetli bir Sultan-ı Mutlak'ın kudreti bulunmak lâzım geliyor.- Veyahut bu kâinatın perdesi arkasında bir Kadîr-i Mutlak'ın ilmi ile bu muavenet oluyor. Demek kâinatın enva'ı, insanı tanıyor değil; belki insanı bilen ve tanıyan, merhamet eden bir zâtın tanımasının ve bilmesinin delilleridir.
Ey insan! Aklını başına al. Hiç mümkün müdür ki: Bütün enva'-ı mahlukatı sana müteveccihen muavenet ellerini uzattıran ve senin
Sabahattin Ali bu romanda, insanın iç çatışmalarını, kararsızlıklarını ve ahlaki zayıflıklarını oldukça gerçekçi ve çarpıcı bir şekilde ortaya koymuş. Okuru rahatsız eden ama düşündüren bir yönü var çünkü anlatılanlar aslında herkesin kendinden bir parça bulabileceği türden. Çünkü insan çoğu zaman yaptığı hataların, aldığı yanlış kararların sorumluluğunu üstlenmek yerine bunu dışsal bir güce veya içimizdeki şeytana yükler. Aslında kötülüğün ya da zayıflığın dışarıda değil, insanın kendi içinde olduğudur.
Çok beğendim.
Alıntı:
Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı?
Bu bizim gururumuzun,
salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... içimizde şeytan yok...
İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak var... Hiçbir şey üzerinde düşünmeye, hatta bir parçacık durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz biçare irademizle hayatta dümensiz bir sandal gibi dört
tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetlerde, insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz.
8/10
2026 104. kitabı
Ah seher ahh beni çok yordun seninle yürüdüm,seninle kavgalar ettim birbirimizin hırçınlıklarını aştık ve birlikte dünyanın sonuna kadar yürüdük.Çokca anliyorum seni evden eve yolculuklar ait olamama durumu yapayalnız kalma her şeyi... Sana sarılmak,saçını taramak istedim geçicek evet geçiyor bir şekilde hayatta kalmaya devam ediyoruz....
Ogo (Oğuz) sen ne muhteşem bir arkadaştın şu hayatta herkesin senin gibi bir arkadaşı olmalı.
Vesna ve Kader kesinlikle tek kitapta kalmaması gereken karakterlerdi.
Ve Şerbet hanim ahh ödüm koptu biçare yapayalnız kalacaksın diye ama Nermin Yıldırım seni oralarda biçare bırakmamış.
Puan kırma nedenlerime gelirsek, Seherin annesinin onu neden terk ettiğine açıklık getirmemesi,lanet olsun hatirladim dedi ama dahasi gelmedi,kader neden o haldeydi bir de "KIRÇILLI" N.Y hanim sözlüğe baktim ama olur olmaz yerde kullandığınızı düşünmeden de duramadim.
P.S. unutma beni apartmanina selam çakmaniza da sevindim.
