Düşünüyorum, şimdi saman yığınının gölgesinde yatıyorum... Benim işgal ettiğim bu incecik yer diğer, ben olmadığım ve benimle ilgisi olmayan alanla karşılaştırınca o kadar minik kalıyor ki; yaşadığım zaman da ben olmadığım ve olmayacağım sonsuzlukla karşılaştırınca öyle hiçten ki... Oysa bu atomda, bu matematik noktada kan dolaşıyor, beyin dolaşıyor ve bir şeyler istiyor... Bu ne saçma! Ne basit şey!