NoName

Bedenimin içinde boğuluyordum, kanatlarımı açıp bir başka yaşama doğru uçmak isterdim.
Reklam
Her geçen gün deneyimlemiş olduğum neşe azaldı ve gösterdiği kısacık nezaket, beni büyüyen bir korku duygusuyla doldurdu.
İçimde bir "özgürlük" arzusu yeşermeye başladı ve her an gözyaşlarımın yüzümden aşağı süzülmeye başlayacağını hissettim.
Dünyanın işleyişindeki tüm umut, sempati ya da neşe kavramlarına sonsuza kadar yabancılaştım. Tanrı'ya soruyorum. güvenmek bir suç mudur?
Entelektüel hedefleriniz yoksa insanın enerjisini çalan bir uyuşukluktan kaçamazsınız.