İnsanlar, insanlar... O zaman hissettiğim duyguyu hatırlıyorum. Kimse bana bakmıyor. Kimse beni umursamıyor. Ve bu insanlar yaşıyor. Bunu söylememe bile gerek yok ama bu insanlar kanlı canlı oradaydı. Yaşam enerjileri ister zayıf olsun ister güçlü, ister yorgun olsun ister coşkulu; o saf hayat belirtisi bedenimden süzülüp geçmişti sanki."
"O an aklımdan şu düşünce geçti:"
"“Aslında hiçbir şeymişiz...”"
"Ben, sen ve hepimiz... Meğer hiçbir şeymişiz..."
Reklam
En tatlı bal bile tadıldıkça bıkkınlık verir,
Aynı tat isteği, iştahı köreltir.
Onun için, ölçülü sev ki uzun sürsün sevgin,
Hedefe hızlı giden, yavaş kadar geç varır.
Ama ben olsaydım yardım ederdim. Ben her zaman yardım ederdim. Asla, asla arkamı dönüp gidemezdin, öyle yapmam gerektiğinde bile.
"Zor diye bir kelime tanımıyorum...
Gözünde büyüttüğün şeyler, gerçekte küçük bile olsa, belli bir zaman sonra büyümeye başlar. Sonra ulaşılamaz bir dağ gibi karşına çıkar.
Sayfa 145 - Yeditepe Yayınevi.
"Seninle bir daha
Dönemem en başa
Toplayamam parçalarımı
Dağıttın sağa sola
Kiminle avunduysan yokluğumda
Durma git git onun kollarına
Bu hikâye baştan yazılamaz
Yaşananlar hafızamdan
Acılar artık ruhumdan
Öyle kolay kolay kazınamaz
Olmaz seninle bir daha
Yürünmez bile düz yolda
Düşülmez tekrar bu tuzağa
Ateşe bir defa kör atlar insan
Bir dahakine asla"
Reklam
Reklam