Fransız Atasözü: Yurdunu Terk Eden Onu Kaybeder
"Kendisiyle çelişmeyi reddettiği için de bile isteye yalnızlığın tarafını seçer: "Dünyadan ve servetten vazgeçerek mutluluğa, dinginliğe, sağlığa, hatta zenginliğe kavuştum, ve atasözünün tersine, şimdi yurdunu terk edenin ona kavuştuğunu fark ediyorum.""
Ahlaki kayıtsızlık, biz ıstırap içindeki ötekine ihtimam göstermediğimizde, acısını yok saydığımızda, bile isteye onu görmediğimizde sökün eder. O karanlıkta birbirimize inancımızı kaybederiz, birbirimize konuşacak cesareti bulamayız.
“…fakat bana öyle geliyor ki insan kendini hüzne bile bile, isteye isteye, seve seve bırakır.”
Hayatın en yorucu anları başkalarının zihninden geçen karmaşık, kötücül, tahripkar düşünceleri anlam vermeye uğraşmaktır. Ağır bir suçluluk duygusunun sizi ezmesine izin verirsiniz. Size ödetilen ağır bedeldir bu yorgunluk. Kendini cezalandırmak. Başkaları için kurban edilmeye razı gelmek. Nefretin keskinleştirdiği bıçağı bile isteye boyun uzatmak. 
İnsan ancak sevdiği veya nefret ettiği, çok iyi ya da çok acımasız olan veya bile isteye alçakça davranan birinden korkabilirdi.
“Aşkın kudretinin her zorluğun üstesinden gelebileceği şairlerin,romancıların zannından,uydurmasından mı ibarettir? Bir yalana bile isteye ne kadar inanabilir ki insan?”