Hayda... Keyifle Okuyordum, Neden Böyle Oldu Ki?
Bu ay okuduğum yüksek puanlı romanların birçoğu beni hayal kırıklığına uğrattı. Bu yüzden okuma listemde sıradaki kitap olan Uzakların Şarkısı'nın puanını görünce ilk hissettiğim şey heyecan değil, "İnşallah yine aynı şeyi yaşamam." düşüncesi oldu. Buna rağmen Kaan Murat Yanık'ın çok övülen bir yazar olması ve hakkında sık sık "İhsan Oktay Anar çizgisinde bir kalem" yorumlarını duymam merakımı canlı tuttu. Ben de yazarı bu romanla tanımaya karar verdim.
Romanın ilk dikkatimi çeken tarafı dili oldu. Normalde uzun tasvirler ve yoğun betimlemeler beni hikâyeden uzaklaştırabilir. Fakat burada tam tersi oldu. Atmosferini öyle güzel kuruyor ki kendinizi hikâyenin içinde buluyorsunuz. Evet, belli bir noktadan sonra tekrar eden betimlemeler yorucu olmaya başlıyor ama bu, yazarın kurduğu dünyanın başarısını gölgelemiyor. Bünyamin'in İstanbul'dan Kars'a gidişi de hikâye için doğal bir başlangıç oluşturuyor. Asıl yolculuk ise Zencefil'in (Papağan) hikayeyi anlatmasıyla başlıyor ve roman masalsı bir havaya bürünerek merak duygusunu sürekli canlı tutuyor.
Bulunan hikâyenin ana fikrini sevdim. Gülbadem ve Zencefil arasındaki dostluk romanın en güçlü taraflarından biriydi. Gülbadem'in İpek Böceği'ne duyduğu karşılıksız aşk, Gülbadem'in yolculuğu ve aralarındaki ilişki uzun süre boyunca beni hikâyenin içinde tuttu. Özellikle hoşuma giden ayrıntılardan biri de şuydu: Gülbadem, İpek Böceği'ne duyduğu aşk uğruna Zencefil'e "Benimle gel." derken, Zencefil'in Fülfül'e duyduğu aşkı ilk başta göremiyor. Oysa kendisi de aynı duygunun peşinden koşuyor. Zencefil'in "Ben de âşığım." dediği anda bunu fark etmesi bana oldukça dokunaklı geldi. Hikâyenin sonunda ise Zencefil ve Fülfül'ün kaderi yüzümde acı bir tebessüm bırakmadı değil.
Ancak yaklaşık üç yüz sayfa boyunca büyük bir merakla takip
"...yabancılaşma, aslında özgürleşmenin zıttı değil, önkoşuludur. Yabancılaşma bilinci, insanın kendini ve yaşadığı toplumu dönüştürme motivasyonunun kaynağıdır."
Ama maalesef, fazlasıyla bireyci modern toplumlarda, toplumuna yabancılaşan bireyler, bu motivasyonla aksiyona geçmek yerine kendilerini, hazlarının kapısına zincirleyip o zincirin izin verdiği kadar ilerleyebiliyorlar hayatlarında. E hâliyle bu tutumla yaşamak, ister istemez bencilleştiriyor insanı; o yabancılaşmayı toplumla beraber aşabilmek yerine kendini anlamsızca yaşayarak öldürmeyi tercih edebiliyor insan. Meursault da bu bireyci bireylerin uç örneklerinden biri. Bu yüzden kitabın yorumlarını okuduğumda bu kadar çok insanın kendini bu karakterle özdeşleştirdiğini görünce ister istemez şaşırdım ve korktum. Bu kadar kayıtsız ve bencil insanla n'apalım arkadaşlar biz toplum olarak? Madem bizi beğenmiyorsunuz, bari dağa mağa çıkın da şu sıcak yaz günlerinde hava sıcaktı diye bir SSA (Suça Sürüklenen Absürdist) tarafından öldürülmeyeceğimizi bilerek çıkalım dışarıya. Hayır, Adana'da da hava sıcak olduğu için adam öldürüyorlar ama kimse bu adamların iç dünyasından, yabancılaşmasından dem vurmuyor, herkes maganda deyip geçiyor??? Bu herif, çok afedersiniz, Fransız olduğu için mi bu kadar sempati? :p
Ayrıca kitabın son kısımlarını okuyup hâlâ bu adamın kayıtsız veya duygusuz olabileceğini savunan insanlar nasıl olabiliyor onu da anlayamıyorum. Kendi düşüncesine göre bir hiçliğe gidecek adamın korkuyla idam gününü beklediğini, kurtulursa yaşayacağı sevinci dizginlemeye çalıştığını veya kurtulamazsa bunun ha yarın olmuş, ha on yıl sonra diye kendini ikna çabalarını okuyoruz. Siz ne dersiniz bilemem ama ben buna duygusuzluk veya kayıtsızlık değil, buz gibi ölüm korkusu ve umut arasında sürüklenmek derim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hayal kırıklığı
maalesef bu seri ilerlemiyor. okuma hızımı çok düşürdü, çevirisi midir alfa yayınlarının sinir oynatan fontu mudur bilemem. sayfalarca sayfalarca aynı şeyler, bir gelişme yok. ayrıca dünyanın genişliğine kıyasla tanıdığımız karakter havuzu çok sığ, bu da beni olay örgüsünden kopardı ve kötü bir kurgu okuyormuşum gibi hissettirdi bana maalesef. çok büyük beklentiyle başlamıştım seriye, karşılayamadı.
Öncelikle bu kitap kesinlikle bilim kurgu değil sadece kurgu. Kitapta bilimsel ve mantıksal açıdan çok fazla yanlış ve açık vardı. Okurken sinir olmamak elimde değildi. Edebi açıdan önemini bilemem ama bilimsel açıdan bir değerinin olmadığını düşünüyorum. Bazı sayfalar sanki daha uzun olsun diye yazılmış gibi hissettiriyordu. Beğendiğim tek şey problem anında uçuk insan karakter tiplemeleri oldu. Kitabı 2 sene önce sadece 100 sayfasını okuyup bırakmıştım. Özellikle bu kitaba haksızlık etmiş olabileceğimi düşünerek tekrar okumaya başladım ve bitirdim. Sinir sahibi oldum teşekkürler. Eklemek isterim ki yer çekimi kavramı bu kitap çıkmadan 100 sene önce insanlık tarihinde bir yer edindi. Kitapta yazarın yer çekimi hakkında sanırım bilgisi yok. Varsa da farklı varlıkların da yer çekimi hakkında fikrinin olabileceği yok
Nevzat Hoca ile maalesef vedalaştık, kitabında fetö piçinin güzellemesini yapan, saidi nursiye atıfta bulunan, kissenger'dan alıntı yapan Nevzat hocam artık bizimle değil. kimse kusura bakmasın. Dindar siyasetçi ve aydınlarımızın düşmüş olduğu tuzağa Nevzat hocam da düşmüş, anladığımız bu. Ahmak mı hain mi bilemem, benim konum da değil zaten, dolayısıyla kitabı değerlendirmiyorum.
Türk milliyetçilerinin, Türkçülerin cahil, ahmak, bilgisiz, tedbirsiz olma lüksü yoktur. olamayız olmayacağız..
7/10
2026 10. kitabı
Tarihi değeri ne kadardır bilemem , güzel müşahitlikleri var farklı bir bakış açısı fikir verir .Ama önemli olan şu ; 1830larda düşmanı olduğu bir ülkeyi , insanlarını son derecede vicdanlı tasvir ediyor , ne haklarını gasp ediyor anlatırken ne de haddinden fazla önem atfediyor.
