Yanıldın. Utanç içinde fark ediyorsun çürümenin bulaşıcı olduğunu, insanın çürümeye başladığında yakınında duran diğerlerine de sirayet ettiğini. O rahatsız edici, kesif kokuların içinden bir yerlerden geldiğini anladın. Çürümeye başladığını. İçten içe. Farkında bile olmadan. Bahaneler içinde boğulurken.
En çok, mutlu olduğu anlarda korkan insanlardan oldun sen de. Yeni aldığı elbiseler hemen eskimesin diye uzun süre giymeyip saklayan yoksullar gibi, mutluluğunu doyasıya yaşamaktan korkuyorsun.
nerede kipriğin, yay gibi kaşın?
hala bitmedi mi dünya telaşın?
saçların ağarmış, farkında mısın?
Bir fidan gibiydin fani dünyada,
köklerin sökülmüş, farkında mısın?
haline baktın mı sen bir aynada?
dişlerin dökülmüş, farkında mısın?