"RUHUN BİLGİSİ", RUHUN SEZİŞİNDEN İBARETTİR...Akademya Yazıları
(...) “Ruhun bilgisi”, ruhun sezişinden ibarettir...
İBDA Mimarı der ki, “Bilgi için üç şey gereklidir: Bilen, bilinen ve ışık unsuru” … Buradaki ışık unsurunu “düşünce faaliyeti” olarak
Selim Gürselgil, (I. Dönem, Sayı 3, Temmuz 1996), ‘Bilgi ve Düşünce Faaliyeti’ Hakkında Mülâkat, (Mülâkat soruları, Salih Mirzabeyoğlu’nun KÜLTÜR DAVAMIZ –Temel Meseleler- isimli eserinin 3. basımının 93–96 sahifelerinden iktibas edilmiştir.)
“Düşünüyorum, o halde ben varım. Düşünen bir adamı düşünüyorum ve onun, kendisinin düşündüğünü bildiğini düşünüyorum. Bu adam düşünüyor olmasından var olduğu sonucunu çıkarıyor. Ve ben, onun çıkarımının doğru olduğunu biliyorum. Çünkü o, benim düşüm. Varolduğunu böylece haklı olarak ileri süren bu adamın beni düşlediğini düşüyorum. Öyleyse, gerçek olan biri beni düşlüyor. O gerçek, ben ise bir düş oluyorum.”
Hangimiz kimiz ki?
Hangimiz düş ve hangimiz gerçek? Düşünüyorum, o halde ben varım. Düşünen bir adamı düşünüyorum ve onun, kendisinin düşündüğünü bildiğini düşünüyorum. Bu adam düşünüyor olmasından var olduğu sonucunu çıkarıyor. Ve ben, onun çıkarımının doğru olduğunu biliyorum. Çünkü o, benim düşüm. Var olduğunu böylece haklı olarak ileri süren bu adamın beni düşlediğini düşünüyorum. Öyleyse, gerçek olan biri beni düşünüyor. O gerçek, ben ise bir düş oluyorum.
Sayfa 237
“Düşünüyorum, o halde ben varım. Düşünen bir adamı düşünüyorum ve onun, kendisinin düşündüğünü bildiğini düşünüyorum. Bu adam düşünüyor olmasından var olduğu sonucunu çıkarıyor. Ve ben, onun çıkarımının doğru olduğunu biliyorum. Çünkü o, benim düşüm. Varolduğunu böylece haklı olarak ileri süren bu adamın beni düşlediğini düşüyorum. Öyleyse, gerçek olan biri beni düşlüyor. O gerçek, ben ise bir düş oluyorum.”
"Rendekar doğru mu söylüyor? düşünüyorum,öyleyse varım!Oldukça mâkul...fakat bundan tam tersi bir sonuç,aslında varolmadığım,bir düş olduğum sonucu da çıkar.Düşünen bir adamı düşünüyorum.Düşündüğümü bildiğim için,düşlediğim için,düşlediğim bu adamın da varolduğunu biliyorum. Böylece,o da benim kadar gerçek oluyor. Bundan sonrası çok daha hüzünlü bir sonuca varıyor bence...Düşündüğünü düşündüğüm bu adamın,beni düşlediğini düşlüyorum.Öyleyse gerçek olan biri beni düşlüyor, "o" gerçek, "ben" ise bir düş oluyorum."
Kapı kırıldığında Uzun İhsan Efendi kitabı kapadı.Az sonra başına geleceklere hiç aldırmadan kafasından şunları geçirdi: "Dünya bir düştür.Evet,dünya...evet,dünya bir masaldır.."
"Hangimiz düş ve hangimiz gerçek? Düşünüyorum, o halde ben varım. Düşünen bir adamı düşünüyorum ve onun, kendisinin düşündüğünü bildiğini düşlüyorum. Bu adam düşünüyor olmasından varolduğu sonucunu çıkarıyor. Ve ben, onun çıkarımının doğru olduğunu biliyorum. Çünkü o, benim düşüm. Varolduğunu böylece haklı olarak ileri süren bu adamın beni düşlediğini düşünüyorum. Öyleyse, gerçek olan biri beni düşlüyor. O gerçek, ben ise bir düş oluyorum..."
Müthişti...
Kelimelerin kifayetsiz olduğu anlar vardır ya. Okuyup bitirdiğinizde muhtemel siz de bu anı yaşayacaksınız.
İhsan Oktay Anar'ın ilk okumasını yaptım ama başka bir boyut hissi yaşıyorum. Aşüre yerken hisettiğim bir tat var damağımda.
Keyifli okumalar.
