hayata tutunmaya çalışan 3 kuşak
Zeynep Kaçar kaleminden 
Kabuk doğan kitaptan sarsıcı ve bir o kadar düşündürücü roman.
Sabiha, Sezin, Füsun...
Anneanne, anne, evlat...
unutmadan söylemeliyim bir de son bölümde açığa çıkan bir sır...
Kitap, bir ailenin üç kuşak kadınını (Sabiha, Sezin ve Füsun) ve onların toplumsal normlara karşı verdikleri varoluş mücadelesini konu alır. Roman, kadınlık hallerini, aile baskısını ve bireylerin hayatta kalmak için kendilerine oluşturdukları koruyucu "kabukları" işler. Kitabın adı da zaten buradan gelir.Kendini gerçekleştirme çabası içindeki üç kuşağın hayatın gelip dayattıkları karşısında başkalaşması, kabuk değiştirmesi, kabuğuna sığamadıkça çaresizleşmesi, çaresizleştikçe gerçeklikten uzaklaşması sarmalı...
Oysaki kabuk bir nesnenin veya canlının dışını kaplayan, onu dış etkenlerden koruyan, genellikle sert, odunsu, kitinli veya kireçli dış katman olarak bilsek bile burada acının yoğurduğu kadınları koruyan da sıkıştırıp ezen de aile kabuğuyken benzetmesi ve her şeye rağmen var olmaya çalışanlara verdiği mesaj ile çok etkilendim ."asla vazgeçme kendin olmaktan!"
— "Yitirmeyi kabullenmek insanın en zorlu sınavlarından biriydi."
Tutmaya çalıştıkça ellerinden kayan hayatlarının peşinde çözümü delirmekte bulanların hem kanatan, hem sağaltan ama hep güç veren hikâyesi...
Realist ve sürrealist unsurları iç içe geçiren, zamansal kaymaların olduğu özgün bir dili vardır.
"Kabuk" yazarın edebiyat dünyasında ilk büyük çıkışını yaptığı eser.
Zeynep Kaçar kaleminden Kabuk doğan kitaptan sarsıcı ve bir o kadar düşündürücü roman.
Sabiha, Sezin, Füsun...
Anneanne, anne, evlat...
unutmadan söylemeliyim bir de son bölümde açığa çıkan bir sır...
Kitap, bir ailenin üç kuşak kadınını (Sabiha, Sezin ve Füsun) ve onların toplumsal normlara karşı verdikleri varoluş mücadelesini konu alır. Roman, kadınlık hallerini, aile baskısını ve bireylerin hayatta kalmak için kendilerine oluşturdukları koruyucu "kabukları" işler. Kitabın adı da zaten buradan gelir.Kendini gerçekleştirme çabası içindeki üç kuşağın hayatın gelip dayattıkları karşısında başkalaşması, kabuk değiştirmesi, kabuğuna sığamadıkça çaresizleşmesi, çaresizleştikçe gerçeklikten uzaklaşması sarmalı...
Oysaki kabuk bir nesnenin veya canlının dışını kaplayan, onu dış etkenlerden koruyan, genellikle sert, odunsu, kitinli veya kireçli dış katman olarak bilsek bile burada acının yoğurduğu kadınları koruyan da sıkıştırıp ezen de aile kabuğuyken benzetmesi ve her şeye rağmen var olmaya çalışanlara verdiği mesaj ile çok etkilendim ."asla vazgeçme kendin olmaktan!"
— "Yitirmeyi kabullenmek insanın en zorlu sınavlarından biriydi."
Tutmaya çalıştıkça ellerinden kayan hayatlarının peşinde çözümü delirmekte bulanların hem kanatan, hem sağaltan ama hep güç veren hikâyesi...
Realist ve sürrealist unsurları iç içe geçiren, zamansal kaymaların olduğu özgün bir dili vardır.
"Kabuk" yazarın edebiyat dünyasında ilk büyük çıkışını yaptığı eser.
2026'da şu ana kadar okuduğum açık ara EN İYİ kitabı. altını çizdiğim kısımları alıntı olarak eklemeye çalışsam yorulurum. her iki cümlede bir vurucu şeyler öğreniyorsunuz çünkü. dopamini sadece mutluluk verici bir hormon olarak bilsek de çoğumuz, arkasındaki denklem ve işleyiş bambaşkaymış. günümüz dünyasında maruz kaldığımız her şey ile bir ilgisi olması ve bizi etkilemesi, durup düşünmemizi öyle gerektiriyor ki. garanti veriyorum okuyan herkes çok etkilenecek ve hayatlarının daha çok farkına varacak, her küçük şeyi daha çok algılayacak. ben bu kitaba BA YIL DIM.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Taşlar da konuşur mu?!
Taşların Dilinden İstanbul, yalnızca bir şehir anlatısı değil; taşlara sinmiş bir medeniyetin, insanı merkeze alan incelikli yaşam anlayışının izini süren derinlikli bir eser. Kitap, İstanbul’un sokaklarında adeta yürürken karşımıza çıkan camilerden çeşmelere, hanlardan köprülere kadar uzanan mimari unsurların aslında birer “konuşan hafıza” olduğunu hatırlatır. Osmanlı yaşamındaki en önemli temel prensip; insana saygı ve zarafettir. Bu incelik, pencere önlerindeki çiçeklerden komşuya uzatılan bir fincan kahveye kadar hayatın her anına yansır. Açlık ve tokluğu anlamak için yapılan kahve ikramı, sadece bir gelenek değil; empati ve dikkat kültürünün bir göstergesidir. İyi insan yetiştirmek, ardından onun topluma faydalı bir birey olması Osmanlı düşüncesinin merkezindedir. Bu da sözle değil, bizzat yaşantıyla örnek olarak sağlanır. Çünkü toplumun çekirdeği olan aile ne kadar sağlam olursa, toplum da o denli yükselir. Mahalle yaşamı ise dayanışmanın en güçlü hissedildiği alandır. Vakıflar, bu dayanışmanın kurumsal hâlidir. “Parasını düşüren çocuklar vakfı” gibi örnekler, dönemin ne kadar ince düşünülmüş bir merhamet anlayışına sahip olduğunu gösterir. Aynı şekilde mürur tezkeresi uygulaması, İstanbul’a girişin kontrollü olmasıyla şehrin düzenini ve güvenliğini koruyan önemli bir sistemdir. Bu uygulamanın günümüzde de uygulanması gerektiği kanaatindeyim:) keşke tarihimize daha çok sarılsak ve bilsek. Ecdadımızın uygulamalarını silip atmasak… Avrupa’da günümüzde uygulanan bir sistem bu acaba kimden öğrenilmiş? İstanbul, Türk-İslam kimliğini pekiştiren eşsiz bir mühür gibidir. Osmanlı’yı tek bir eserle anlatmak gerekse, bu şüphesiz Süleymaniye Külliyesi olurdu. İmparatorluğun zirve döneminde, dönemin dehası tarafından inşa edilen bu külliye; yalnızca bir ibadet mekânı
"Öldü, güzel sultanım, çoktan öldü,
Öldü, gömüldü bile.
Başında yemyeşil otlar büyüdü,
Taşı dikildi bile."
"İnsan ölen çocuğunun gözlerini nasıl kapayabilir ?"
"Judith onun yarısı, ikisi bir cevizin iki yarısı gibi birbirlerine bağlılar. O olmazsa Hamnet eksik kalır, yitip gider. Judith'in koparılıp alındığı yerdeki yara ölene kadar kapanmaz. Onsuz nasıl yaşar ki? Yaşayamaz."
"Çocuğu onun için dünyadaki en güzel sanat eseri: Ne geçmişte ne de gelecekte, herhangi bir yerde ondan daha mükemmel bir şey olamaz."
#kitapyorumu
1500'lü yılların sonu... Londra'nın doğusundaki bir kasabada yaşayan bir aile...
Shakespeare ve Agnes(Anne) çiftinin üç çocukları olur. Susanna ,ardından ikiz olan Hamnet ve Judith...
Hamnet adındaki çocuk on bir yaşında vebadan vefat eder. Dört yıl sonra babası Hamlet adında bir oyun yazar.
Ah Hamnet! Ne diyebilirim ki? Ağırlık hissediyorum sadece. Maggie O"Farrell, tarihsel gerçeklerden beslenerek yazdığı bu romanda bir yası ,ölümü anlatmıyor sadece. Bir anne babanın en büyük korkusunu odağına alıyor. Kitap ilk başta Hamnet'i, aile bireylerinin olan ilişkileri, yası anlatsa da sonradan geçmişe dönüp anne babasının tanışmalarına ,evliliklerine götürüyor bizi.
Ne kadar Shakespeare için nasıl yazmış diye düşünsem de. Burada biz onun büyük bir yazar olduğunu unutuyoruz, bir babanın yasını görüyoruz. Ve en büyük alkış bence Agnes'e ait yazarın büyüklüğünü bilsek de asıl alkış Agnes'in. Anne olarak, kadın olarak, acıyı, yası bize öyle sunmuş ki...
Shakespeare'dan çok onun hikâyesine hayran kaldım diyebilirim. Kitabı on günde okuyabildim. Son yaşanılanlar ile birlikte okumak içimden gelmedi. Hikâye de hüzünlü olunca bekleten beklete, yası her yerde hissede hissede okudum. Bittiğinde büyük bir boşluk, büyük bir yıkım. Bu senenin en iyilerinden biriydi
GÜÇLÜ BİLİNÇALTI MÜKEMMEL ZİHİN
Merhaba kitap sever Dostlarım kitap
Nörobilim (beyin bilimi) temelli anlatımlar içeriyor.
Zihinsel alışkanlıklar, bilinçaltı ve davranışlar üzerine odaklanıyor ve pratik egzersizlerle desteklenmiş güzel bir gelişim kitabı. Yazar yaptır röportajlar ve katıldığı klinik deneylerden edindiği nörobilimsel bulguları derlemiş bu kitapta. Yani yazarım bize söylediği şeyi doğru imkanlar ile beynimizi nasıl dönüştürüp başarı elde edebiliriz.
Kitabın en sevdiğim yönü karmaşık teorilerle boğmadan, anlaşılır ve akıcı bir dille anlatılıyor olması.
Ah hain Beyin bize tuzaklar hazırlıyormuş Bu kitap ile o tuzakları ve bunlardan kaçmanın yollarını okuyoruz. Tabii ilk adım Kendimizi de sağlıklı bir ilişki kurmak. İlginç olan bir şey de bilinçaltına sadece Uzmanlar, hipnoterapistler erişebilir diye düşünüyordum ama bu kitapla bunu kendimizin de yapabildiğini öğrendim.
Ah Amigdala ah sen bizi yakmışsın (Amigdala, beynin temporal lobunda yer alan, korku, öfke ve zevk gibi temel duyguların işlenmesinden, tehlike algısından ve duygusal hafızanın yönetilmesinden sorumlu, badem şeklindeki küçük yapıya verilen isimdir.) okuduğuma göre, Amigdal'amız aktif olduğu sürece bir şeylerin cevabını bilsek bile ona erişemiyormuşuz.
Güzel bilgiler vardı işte iyi ilişki kurmanın özgüveni arttırdığı ya da maneviyatında insan davranışlarını olumlu etkilediğini. Maneviyatın insana daha dirençli yaptığını ve streste başa çıkabilmeyi kolaylaştırdığını tespit etmişler.
Bir de benim için en önemli bölüm sevmediğimiz şeyleri yapmak için nasıl motive oluruz bölümüydü. Bence herkese hitap eden geliştirici bir kitap kesinlikle okunmalı. Kendini daha iyi tanımak, davranışlarının arkasındaki görünmeyen nedenleri keşfetmek ve zihninin kontrolünü biraz daha eline almak istiyorsan güzel
Çoox uzun vaxtdan sonra.İnsan ve Hayat
Bu kitab möhtəşəm kitabdır ya yox, deye bilmərəm. Sadəcə məndə baş verən dəyişiklik kitaba qulaq asdığım dövrdə oldu. Böyük ehtimalla kitabla əlaqəsi yoxdur,yenə də bura yazmaq istedim. Sesli formada qulaq asdığım ilk kitabdır. Sadəcə romanlara qulaq asa biləcəyimi başa düşdüm. Kitabın sonlarında olan bir cümlə bugünkü ferqindeliyim ilə üst-üstə düşdü: "Hapishane bir yer değil, insanın bakış açısıdır". Baş verən hadisələrə tamam başqa bir yerdən baxa bilsek həyatımız başqa cür ola bilərdi mi? He, bu arada, yaşamaq gözəldir🩷