Beş yaşındaki Zezé hemen her şeyi tek başına öğreniyor: Sadece bilye oynamayı ve arabalara asılmayı değil, okumayı ve sokak şarkıcılarının ezgilerini de. En yakın sırdaşıysa, anlattıklarına kulak veren ve Minguinho adını verdiği bir şeker portakalı fidanı...
Keyifli Okumalar...
7/10
Kitap Kulübümüzün bu ay seçtiği ‘John Fowles - Koleksiyoncu’ kitabının Shakespeare’in ‘Fırtına’ oyununa göndermelerle dolu olduğu için, öncelikle okumaya karar verdik. Fırtına, 1609-10 yılları arasında bir gemi kazasını (Bermuda Olayı) ve sonrasını konu ediniyor.
Jaguar Yayınları’nın Prosperos Kitaplığı serisi, ismini buradaki büyük bilye ve kitaplığa sahip büyücü Prosperos karakterin ismini almış. Hatta başka Jaguar kitabı olan “Bayan Caliban” eseri de Fırtına’dan yararlanmış, tıpkı Koleksiyoncu gibi... Kitap hakkında çok şey açıklamak istemiyorum, ama Shakespeare’in en karanlık eserlerinden olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Mitolojiden çokça yararlanmış, en azından Venedik Taciri’ne oranla çokça yer vermiş diyebilirim. Efendi-köle ahlakının işlenişi de ayrı bir ironiye sahip burada. Zamanında kendi uğradığı haksızlığa başka birilerini kendi boyunduruğunda tutmak, sana yapılanı başkasına yapma yanlışı sadece ve yeterli bir açıklaması sunulduğundan şüpheliyim. Kim bilir, Hegel bile ‘efendi-köle’ ahlakını meşrulaştırırken buradan yararlanmış olamaz mı? Düşünürlerin ‘beyin-hijyeni’ uyguladığını çok as duydum; pek çok kaynaktan yararlanmaktaydılar. Herbert Spencer ve Auguste Comte dışında duymuşluğum yok... Konuyu uzatmadan, severek okudum bu beş perdeli oyunu. Eminim siz de beğeneceksiniz. Sonuçta Shakespeare iyi bir şeyler okumak için elimizin altında bulunan garanti isimlerden.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap orta düzeyde beğendim basit bir dili var , aslında günümüzde de çok karşılaştığımız bir olay örgüsü ben biraz anne karakterine kızdım tamam mutsuzdu yükün çoğu omuzlarındaydı gitti geri gelip kurulu düzeni bozması, mahkemeyi kazanıp bilye almaktan vazgeçmesi,çocuk için çok büyük bir travma olduğunu düşünüyorum bir anne olarak bu şekilde ilerlemesi beni üzdü Ted’in baba olarak göstermiş olduğu ilgi sahipleniş hoşuma gitti günümüzde çoğu erkek genelde çocuğu annesine verir kendi keyfine bakar sorumluluk almak istemez ..değinmek istediğin başka bir konu Ted
hayatına aldığı kadınlarla vakit geçirirken çocuğuna yansıtmamak için dikkat ettiği davranışlar hoşuma gitti tabii ki sürekli biriyle görüşmesini onaylamıyorum ama süreci güzel yürüttü . 
Son İtiraf
Yıllar geçti, sevgili Manuel Valadares. Şimdi kırk sekiz yaşındayım ve zaman zaman özlemimde, hep bir çocuk olduğum izlenimine kapılıyorum. Birden ortaya çıkıverecekmişsin, bana artist resimleri ve bilyeler getirecekmişsin gibi geliyor. Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin, sevgili Portugam. Şimdi bilye ve artist resimlerimi dağıtma sırası bende, çünkü sevgisiz hayatın yokbir anlamı yok. Ara sıra sevgimle mutluyum, ara sıra da yanılıyorum; bu daha sık oluyor.
O çağlarda, bizim çağımızda yani, yıllar önce bir Budala Prens'in, mihrabın önünde diz çökmüş "Budala"nın, gözleri yaşlarla dolarak ikonlara şunu sorduğunu bilmiyordum:
"OLUP BİTENLERİ ÇOCUKLARA NİÇİN ANLATMALI?"
Gerçek, sevgili Portugam; bunları bana çok erken anlatmış olmalarıdır.
Hoşça kal!
Ubatuba, 1967
Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde... okuduğum 3. Mahir Ünsal Eriş kitabı. Öncesinde okuduğum kitaplarından (Olduğu Kadar Güzeldik, Sarıyaz) daha çok sevdiğimi söyleyebilirim.
- Çok Sıkılır Arkadaşı Ölen Çocuklar
- Bilye Hikmet
- Her Kanser Erken Ölümdür
- Bir Konsomatris Hikâyesi
- Hep Klismann'ın Yüzünden
- Kadınlar Hep Olmadık Zamanlarda
Bu kitabın kalbime dokunan hikâyeleri oldu.
#KeyifliOkumalar #Aralık #Hikâye #Okudum
Pek inceleme okuyan da kalmadı buralarda ama olsun
Puan vermedi·240 syf.·
2025 31. kitabı
Pal Sokağı Çocukları diye adlandırılan bir grup çocuğun vatanları gibi gördükleri arsalarına sahip çıkış öykülerini anlatıyor. Arsa içinde sıkı sıkıya bağlandıkları bir askeri düzen kurmuşlar. Bu çocuklar lise öğrencisi ve onların sığınağı, oyun alanı, dostluk hikayeleri ve birbirine nasıl bağlı olduklarını görüyoruz. Yüzbaşı, binbaşı, er. Tek erde Nemecek bir de bekçinin köpeği. En küçükleri, sarı oğlan. Bu birliğin başı Boka. Tam bir komutan.
Tüm çocuklar ince ince işlenmiş. Hepsi kendine has birer karakter. Farklı duygu halleri ve durumları var.
Kitap karşı kentin çocukları Kızıl Gömlekler'in Arsa'larına göz dikmeleri ve onlarla giriştikleri savaşı (çocukca) anlatıyor. Kum bombaları, güreş gibi silahları var. Tabi öncesinde bir de bilyelere el koyma hikayesi var. (O dönemin çocuğu için bilye çok mühim.)
Er de olsa tüm gücüyle Arsa'yı savunan, bu sebeple çok kötü hasta olan Nemecek, önce Pal Sokağı Çocukları'na ihanet edip sonra çok pişman olan Gereb, onu affeden fakat tedbiri de elden bırakmayan Boka, savaş anında Boka'nın sağ kolu olan Kolzay ve daha bir sürü çocuk.
Fakir bir bölgenin gönlü zengin, dostlukları sağlam, merhametli, elindekini almaya çalışanlara karşı da bir o kadar cengaver gençleri bunlar.
Hikayenin sonu hüzünlü bitiyor belki yazarın hayatı da böyle olduğu içindir. Bilmiyorum.
Metin yazınsal olarak hafif ama arkasındaki gerçekler (yazarın hayatı) kitaba sirayet etmiş. Bu anlamda manevi olarak ağırdı. Kitaptaki arsa yazarın vatanı... Ah Nemecek diyorum. O vatanı için...
Ben çok beğendim. Kitaplarla kalın.