Sude Alaca
@birkitaptuttum
Ehvenişer
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
“Her şey benden önce olmuşsa, bana olacak bir yer, durum kalmıyor muydu? Bana ait tek kişilik bir iskemle, o da yok muydu bu dünyada?”
Günümüzde sıkça kullandığımız fakat anlamını, geçmişini,oluşumunu bilmediğimiz deyimlerin nasıl meydana geldiğini anlatmak ile birlikte eski dönemlerde dahil toplumumuzun edebi değerinin güzel ve anlaşılır olduğunu düşündüren bir kitap okunmaya fazlasıyla değer.
Şimdi gelelim abayı yakmaya.
Bu deyim mecazen “birisine âşık olmak, tutulmak, gönül vermek” gibi anlamlar ihtiva eder. Dervişler arasında birilerinin aşkının büyüklüğünden bahsedilecekse eskiden, “Ooo! Abası hayli yanıktır!” gibi ifadeler kullanılırmış.
ocağa sırtı dönük dervişlerden birisinin abasına ateş sıçrayıp dumanı tütmeye başlamışsa da dervişin sıcaklığı hissettiği yok!.. İçindeki ateş, dışındakinin sıcağını bastırmış durumda. “Pir aşkına Yâr aşkına (Allah aşkına)!” yanmaya devam ediyor. Nihayet şeyh efendi, dumanı fark edip bu müridini ikaz ile yanmaktan kurtarıyor ve arkadaşları arasında mahcup olmasın diye onu diğerlerine “gerçek Hak âştkı” olarak tanıtıyor. Şimdi argo lisanda kullanılan “abayı yakmak” deyimi, işte o hadisenin yadigârıdır.
Maviye maviye çalar gözlerin, yangın mavisine, rüzgarlarda asi, körsem , senden gayrısına yoksam, bozuksam, can benim , düş benim , Ellere nesi ? Hadi gel, Ay Karanlık
