Ben ne okudum ?Edebiyat
Hayatımda okuduğum en garip kitaplardan biriydi. Çok hızlı bir başlangıç yapıp ardından okuyup geçtiğimiz her sayfa ile birlikte can sıkmaya başlayan ama son birkaç bölümü ile zirveye çıkıp görece mutlu son(ne kadar mutlu son denebilirse) ile biten bir kitap. Herkese göre olmayan bir kitap olduğu zaten en başından belli. Çocuk yaşta bir karakterin yaptığı zalimlikler ya da iğrençlikler bir süre sonra beni artık rahatsız etmeye başladı ve can sıkmaya başladı ki çok daha iğrenç şeyler yapan karakterlerin kitaplarını da okumuşluğum var. İncelemenin özeti 'can sıkıcı' kelimesi. Gerçekten zor okudum çok defa sıkıldım hatta son 10 sayfasını 1 hafta ara verip öyle okudum. Çok kötü bir kitap diyemiyorum çünkü bol bol sürprizler var ki ben çok severim, ama iyi bir kitapta diyemiyorum çünkü bazı bölümler inanılmaz sıkıcı. Zaten bu incelemenin kendisi de bir garip oldu aynı kitap gibi :) Seriye devam eder miyim bilmiyorum açıkçası.
Gönlümün yetkili servisiİnceleme
Herkes birini bulur aşk der
ben her kez aşk der seni bulurum..
( söz hoşuma gitti )
Kalite kokuyordu her cümlesi. Okurken kendinizi bulacağınız şiir kitabı.
Her satırı bir bir işlenmiş, hayattan dokunuşlar var.
Düşüp kalkan yüreğin ve sonu mutlulukla biten satır tanelerin asaleti.
Şairi kutluyor, şiir dünyasında kaybolmasını diliyorum..
Keyifli okumalar..
Reklam
Arka kapağını beğenince bu kitaptan beklentim arttı sanırım. Kitapta, içinde über zengin kişiler barındıran bir arkadaş grubu, gruptan iki kişinin düğünü için Japonya’da terk edilmiş bir malikhaneye gidiyor. Malikhanede de bir hayalet gelinimiz var. Über zengin insanları okumaya, hele bir de kötü yazılmışlarsa asla katlanamıyorum. Karakterlerin hiçbiri bana etten kemikten insanlar gibi gelmedi çünkü yazar karakterleri diyaloglarla tanıtırken sadece yüzeysel kalmış. Karakterizasyonlar bir süre sonra ‘’bu iki kişi bir zamanlar ilişki yaşıyordu fakat ayrıldılar, sonra güzel ceketli yakışıklı olan şuradakiyle takılıp buna şunu söyledi, sonra diğeri de oradakine şöyle yaptı’’dan öteye gidemiyor. Böylesine potansiyeli yüksek bir temelle yola çıkıp büyük resimde hikayenin bu kadar sığ kalması beni üzdü. Diyalogların lisede yazdığım fan kurgusu hikayelerden öteye geçememesi de cabası.
Kitapta olan biten anlatılırken devamlı bir benzetme kullanma meyli vardı ve bu beni okurken çok rahatsız etti. Bana kalırsa şiir gibi bir tür dışında bu kadar benzetme, kitabın ciddiyetinden götürüyor. Şiirden bahsetmemin sebebi, kitaptaki korku verici sahnelerin birçoğunda bu benzetme kalabalığının beni rahatsız etmemiş olması. Karakterler arasındaki iletişimde ve sahne nitelenirken fazla fazla gelen imge, benzetme ve metafor kullanımı kitabın paranormal kısımlarında beni rahatsız etmedi. Japon efsanesi kısımları beni aldı götürdü, ancak sadece taslakta kalmış gibiydi.
libretto(bir operanın sözlerinin bulunduğu kitap)türünde yazılmış çerez niyetine okudugum eserde uzasktan görmediği aşkı için şiirler yazan ozan Jaufre ve görmediği aşkı Clémence ' in sonu ölümle biten kavuşması anlatılmış. kitabı okurken kendimi otomatik operada gibi hissettim. kısa an değerlendirmesi olan kitap uzaklarda , birbirlerini görmeden başlayan aşkın kavuşması ve sonunda tanrıya karşı ayrılığın verdiği bir serzeniş ile devam etmiş.
Yazar Azra Kohen’in ‘Gör Beni’ kitabını yeni bitirdim sayılır ve kapağını kapadığımdan beri ne kitabın türünü ne de hangi mesajı vermek istediğini tam olarak algılayabildim. Kitabın başındaki “Öykü akışı kronolojik değildir. Şekilde kusur aramak yerine, içerikteki anlamı fark etmeye odaklanmanız dileğiyle..” ifadesinden öyküde zaten oturmayan bir şeyler var olduğunu çıtlatmış yazar. Benim hikayedeki derinliği bulamamanın asıl nedeni olayların kronolojik olup olmadığıyla ilgili değil bu arada. Bundan daha fazla göze çarpan şey; noktalama işaretlerinin kullanımıyla ilgili bazı bariz hatalar, karakterlerin davranışı, üslubu ve inandırıcılığıyla ilgili eksiklikler, olaylar arası kopukluk ve de arka plandaki olay örgüsünün eksik aktarımı.
Yazarın, hem bazı tarihsel gerçekler vererek didaktik bir amaç sergilemek hem de bunları bir aşk hikayesiyle harmanlayarak okuma zevkini diri tutmak istediği çıkarımında bulunabiliyorum. Sunduğu bilgilerin bazısını ufuk açıcı da buldum; fakat, bu bilgi aktarımının belli bir noktadan sonra aniden kesilip yerini aşk hikayesine bırakması bende ucuz aşk romanı okuyorum hissi yarattı ne yazık ki. İki aşığın aşk kokan cümleleri, bir türlü birbirine kavuşamaması, sergiledikleri tripsel tavırlar vs. bir süre sonra can sıkıcı hale geldi. Tarihsel romanları severim, Cumhuriyet dönemini işleyen tarihsel ve kurgusal metinleri ayrı bir severim, içerisinde bir tutam aşkı barındırıyor olmasına da ses etmem. Aşk ve sevda öyküleri barındırmayan bir tarih anlatımı istiyor olsam, geçmişi bütün keskinlikleriyle ve gerçeklikleriyle anlatan tarih kitaplarına yönlenirim zaten. Lafım, bu kitaptaki aşk hikayesinin yapay kalmışlığına ve tarihsel olay örgüsüne tam olarak yedirilememesine.
Bunların dışında beni rahatsız eden diğer detayları şöyle
Hüsnü Arkan'ın şiirlerinde en sevdiğim şey, hayatın içinden şiirler olması. Ha çok mu akıcı? Emin değilim bundan. Aşk, ayrılık, geçmiş ve insanın kendisiyle hesaplaşmasını şiirlerde görmek mevcut. Dili çok kapalı değil, yorucu hiç değil ve sanki biriyle dertleşiyormuşsunuz gibi hissettiriyor.
One sitting read ayarında ve kısa sürede biten bir kitap oldu benim için. Kusursuz bulduğum bir şiir kitabı değil belki ama gayet samimi idi her şey.
Reklam
Reklam