Kendimizinki hariç her acı, bize meşru ya da gülünçlük derecesinde anlaşılır görünür, böyle olmasa, duygularımızın değişkenliği içinde tek sabit şey matem olurdu.
Şu dünyayı adamakıllı görmeden, dünyanın ne olduğunu adamakıllı anlamadan
buradan gidecek olduktan sonra ne diye buraya geldik sanki? Yaşadığımızın farkına varmayacak olduktan sonra ne diye yaşıyoruz?