Kaan Uçak
@bkaann
Avukat, Basketbol Hakemi
İstanbul
İzmir
55 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Belli bir bilince sahip her insan zaman yönetimini, faydalı ve doğru alışkanlıklar kazanmayı amaç edinmeli düşüncesindeyim. Bu düşünceleri uygulamaya koyabilmek, dile getirmek kadar kolay değil elbette. Özellikle insanın yaşı yavaş yavaş ilerlemeye başladıkça yeni alışkanlıklar kazanmak oldukça güç hale gelmeye başlasa da faydalı alışkanlık kazanabilmek her zaman mümkün.
Bu kitabı klasik kişisel gelişim kitaplarından farklı buldum. Bir insan hedefleri doğrultusunda yeni bir alışkanlık kazanmak adına hangi yolları izlemeli, bu yollardan geçerken karşılaşacağı motivasyon dalgalanmalarıyla nasıl mücadele edebileceği, kazandığını düşündüğü alışkanlığı nasıl sürdürülebilir hale getirebileceği gibi sorulara oldukça akla yatkın cevaplar veriyor yazar. Üstelik bu cevapları verirken de başta kendisi olmak üzere farklı kişilerin deneyimleri üzerinden yaşanmış örneklerle fikirlerini destekliyor.
Bununla birlikte, sahip olunan kötü/zararlı alışkanlıklardan nasıl kurtulunabileceğine dair bir yol da gösteriyor okuyucusuna. Akıcı bir dili olan, fayda sağlayabilecek, okunmaya değer bir kitap olduğunu düşünüyorum.
İhtiyacı olan herkese yol göstermesini ve faydalı olmasını dilerim.
Reklam
Çocuklara daha iyi bir dünya bırakmak yerine dünyaya daha iyi çocuklar bırakmak nasıl bir fikir?
Türk edebiyatının mizah ustalarından, eleştirel dilini zekasıyla müthiş eserlere dönüştüren 
Aziz Nesin'in oldukça güzel, keyifli bir eseri #k:1720. Mektuplaşmalar üzerine kurgulanmış; insan yetiştirmenin, yetiştirilmiş insanın noksanları üzerinden ne kadar önemli olduğunu göstermek maksadıyla kaleme alınmış bu eser hiç şaşırtmıyor ki yazıldığı dönemde "yayımlanmaya değer bulunmamıştır."
Üzerinden uzun yıllar geçmiş, insanlar yetiştirilemeye yetiştirilemeye insan olma özelliklerini hepten yitirmiş, bugün baktığımızda toplum, toplum olma özelliğini kaybetmiştir. Ne yazık, ne acı ki bugün ülkenin toplum yapısındaki çürüme her yanı sarmış, içler acısı bir hal almış ve çocuklar, her zaman harika oldukları konusunda hemfikir olduğumuz o çocuklar fark ettik ki artık düşündüğümüz harika çocuk olmaktan uzaklaşmışlar. Şimdiki çocuklar artık pek de harika değiller.
Nerede hata yaptık, yapıyoruz? Hiç bu konularda tartışmalara girmeden açalım ve tekrar bu kitabı okuyalım. Cevabı zaten sayfalarında bulacağız. Elbette bakmasını, görmesini bilen bulabilecektir.
Daha iyi çocuklar bırakabileceğimiz günleri görmenin umuduyla...
Aziz Nesin'in oldukça güzel, keyifli bir eseri #k:1720. Mektuplaşmalar üzerine kurgulanmış; insan yetiştirmenin, yetiştirilmiş insanın noksanları üzerinden ne kadar önemli olduğunu göstermek maksadıyla kaleme alınmış bu eser hiç şaşırtmıyor ki yazıldığı dönemde "yayımlanmaya değer bulunmamıştır."
Üzerinden uzun yıllar geçmiş, insanlar yetiştirilemeye yetiştirilemeye insan olma özelliklerini hepten yitirmiş, bugün baktığımızda toplum, toplum olma özelliğini kaybetmiştir. Ne yazık, ne acı ki bugün ülkenin toplum yapısındaki çürüme her yanı sarmış, içler acısı bir hal almış ve çocuklar, her zaman harika oldukları konusunda hemfikir olduğumuz o çocuklar fark ettik ki artık düşündüğümüz harika çocuk olmaktan uzaklaşmışlar. Şimdiki çocuklar artık pek de harika değiller.
Nerede hata yaptık, yapıyoruz? Hiç bu konularda tartışmalara girmeden açalım ve tekrar bu kitabı okuyalım. Cevabı zaten sayfalarında bulacağız. Elbette bakmasını, görmesini bilen bulabilecektir.
Daha iyi çocuklar bırakabileceğimiz günleri görmenin umuduyla...
Saat on oldu.
Zavallı küçük kızım! Altı saatim var, sonra öleceğim! Soğuk anatomi masalarının üzerinde sürünen tuhaf bir cesede, incelenen bir kafatasına, kesilip biçilen bir kadavraya dönüşeceğim; benden geriye kalanları bir tabuta doldurup Clamart mezarlığına götürecekler.
İşte hiçbiri benden nefret etmeyen, hepsi benim için üzülen ve isteseler beni kurtarabilecek olan bu adamlar babana bunu yapacaklar. Marie, beni öldürecekler, bunu anlıyor musun? Hem de her şeyin düzene girmesi için törenle, soğukkanlılıkla! Aman Tanrım!
Zavallı küçüğüm! Seni onca seven, güzel kokular yayan beyaz, küçük boynunu öpen, elleriyle hiç durmadan ipek gibi saçlarının buklelerini okşayan, yuvarlak güzel yüzünü ellerinin arasına alan, seni dizlerinin üstünde zıplatan ve akşamları Tanrı'ya dua etmen için iki elini birleştiren baban ölecek!
Artık bütün bunları kim yapacak? Seni kim sevecek? Sen hariç yaşıtlarının hepsinin babaları olacak. Yılbaşı kutlamalarından, hediyelerden, şirin oyuncaklardan, şekerlerden ve öpücüklerden vazgeçmeye nasıl alışacaksın? Zavallı yetimim, yemekten ve içmekten vazgeçmeye nasıl alışacaksın?
Ah! Güzel Marie'ciğim, o jüri üyeleri en azından seni görseydi! O zaman üç yaşındaki bir çocuğun babasını öldürmemeleri gerektiğini anlarlardı.
Veya büyüyecek kadar şansı varsa, o zaman hali ne olacak? Paris halkının anılarından biri olan babası yüzünden benden ve ismimden utanacak; onu yüreğimin bütün şefkatiyle sevmeme rağmen benim yüzümden aşağılanacak, dışlanacak. Sevgili küçük Marie'm, benden utanacağın ve tiksineceğin doğru mu?
