40 yıl
Babaannem dedemi ilk gördüğü gün
Tam yüreginden vurulmuş
Dedem şöyle bir çapkınca bakıp
Hafifce bıyığını burmuş
O zamanin erkeği pek bi ağır'mış
Kızları ise pek bi hoş'muş
Kırk yıl
Bir yastıkta tam 40 yıl
Anlat babaanne ölümsüz aşkını
Bir yastıkta tam 40 yıl
Ufacık bir yuva
Nohut oda bakla sofra
Ama sapasağlam ayakta
Çeyiz dedikleri yorgan ve yastık
İki sandık iki de bohça
Gözleri hala dolu dolu oluyor
Dedemin adını andıkça
Kırk yıl
Bir yastıkta tam 40 yıl
Anlat babaanne ölümsüz aşkını
Bir yastıkta tam 40 yıl
Süper babaanne seni çok seviyoruz
O büyük aşkları inan bizde yaşıyoruz
Bugünkü genç kızlar yarının anneleri dersin
İnan gençleri anlayan bir tek sensin
Tüh tüh maşaallah nazar değmez inşaallah
Kaleminin gücü kadar güçlü değildin sen bana karşı.
Bir kağıt gibi buruşturup attın beni her gece tekrar tekrar cehennemine.
Her gece bir "sen" ya da sensizlik nicesi çıktı çığlıklarımın ardından.
Toz olup uçmuş artık ses tellerimden her kelimenin zerresi.
Bir söz,
Yakıştırılmış bana senin kaleminin direğinden.
Soldan sağa dört harf,
Sırtındaki bohça zaren hafiftir dedirten.
Bir beyaz elbise giydirmiş bana
Kar beyazı misali
Senin kafile meydanından gelen geçen.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
43. BÖLÜM
🌹İnci🌹
Geceyi Zeynep teyzelerin evinde geçirdim. Beni darmadağın bir halde bırakmaya gönülleri el vermemişti; kapılarını da yüreklerini de sonuna kadar açtılar. Geç saatlere kadar Aslı’yla fısıltılarla dolu, bitmek bilmeyen bir sohbetin içinde kaybolduk. Kafam o kadar karışıktı ki, sanki zihnimin içinde dev dalgalar kıyıya vuruyor, her vuruşta ruhumdan bir parçayı söküp götürüyordu. Yorgun bedenim yatağa gömülse de uyku, bir türlü uğramadı semtime. Gözümü kapattığımda bile düşüncelerim peşimi bırakmıyordu. Kaç kez daldım, kaç kez sıçrayarak uyandım bilmiyorum; bildiğim tek şey, beynimin durmak bilmeyen şekilde sabaha kadar çalıştığıydı.
Güneşin ilk soluk ışıkları odaya sızdığında, Aslı’yla aynı anda araladık gözlerimizi. Mutfaktan gelen o eşsiz kızarmış ekmek ve taze demlenmiş çay kokusu, evin koridorlarına yayılmıştı. Zeynep teyze, mükemmel bir sofra hazırlamış bizi bekliyordu. Ancak neşeli sabah rutinine katılmak, tabağa uzanmak bana dünyanın en ağır işi gibi geliyordu. İştahım çoktan firar etmişti. Sessizce oturup, onları dinledim.
“Aslı kızım, Hadice ablan bohçaları hazırlamış, kahvaltıdan sonra gidip bakacağım. Umarım tam istediğim gibi yapmıştır.”
“Ay annecim, yorma kendini artık. Bohça olayı eskide kaldı, boşuna stres yapıyorsun.”
Zeynep teyze kaşlarını hafifçe kaldırıp, elindeki çay kaşığını tabağın kenarına bıraktı. “Ben zamanında bu gözlerimi boşuna mı döktüm o ilmeklere? Boşuna yorma da ne demekmiş...”
“Öyle demek istemedim anne, sadece stres yapmana gerek yok. Yoksa ellerine, kollarına, gözlerine sağlık. Ben seve seve kullanırım, içine sinmezse de üzülme...”
“Hah böyle de işte, sen merak etme. Ben halimden memnunun...”
Onların bu tatlı atışması, içimde bir yerleri sızlattı. Bir anne, kızı için yıllarca ilmek ilmek
Ağacı sevecektiniz,
Yoldunuz, dal bırakmadınız..
Yılına al bırakmadınız,
Yemişini yiyecektiniz.
Kadını sevecektiniz,
Aldınız, ver bırakmadınız..
Sevi'ye yer bırakmadınız,
Ona ben değil, sen diyecektiniz
Büyünürken zamanla,
Küçüldünüz zamanla,
Arıları kovdunuz dumanla,
Kovanda bal bırakmadınız.
Sobayı söndürdünüz,
Isıyı öldürdünüz,
Hava basıp üfürdünüz,
Mangalda kül bırakmadınız.
Parayla yamalı bohça'da,
Kapanık, dar bir açıda,
O caanım ikili bahçede
Bir renk, bir gül bırakmadınız.
Bir eliniz vardı, bir cebiniz,
Başınıza vurdu keliniz,
Alıp sattınız hepiniz,
Depoda mal bırakmadınız.
Özdemir Asaf
Özdemir Asaf
Hangi suçun kaydı yapılır uçan kuşlara?
Hangi kelepçe bulutlara paslı zincir?
Hangi sevdaya daha fiyakalı af çıkar?
Genel af diye yazar mı gazeteler anne?
Yüreğimde sabıkalar .
Gözlerimde gam var anne ...
Bir müebbet kaç muhabbeti öldürür?
Hangi rüzgar bu alevi söndürür?
Yalnız odalar kaç voltalık anne?
Kaç voltajdır bu işkence?
Kaç cıgara çekimi bu ömür.
Sevda kuş kanadında mı sence?
Avludaki mor güvercinler ;
gönüllümü mahpuslağa anne?
Üflesem içimdeki zehri.
Kaç mumu söndürür bu karanlık gece ?
Anılar bile vefasızken
Alakasız prangalar bileğimde
Bu sabıka silinmez mi anne?
Kalemim kırılmış orta yerinden.
Celsem kapatılmış.
Bu kırık alçı tutar mı anne?
Dikiş tutar mı bu sökük?
İçim sökülüyor...
İçim dökülüyor anne.
Gönül rehberimde ölü isimler
AHLAT'IMDA BEN OLSAYDIM
Abdulcabbar Ersoy olsaydım
Vatan için savaşsaydım
Cumhuriyet tarihine
Baş muallim ben olsaydım
&
Kıbrıs’ıma ben varsaydım
Uçan Şükrü ben olsaydım
Gahi orda gahi burda
Yardım eli uzatsaydım
&
Anlat’ıma ben varsaydım
Osman Bayar ben olsaydım
Şanlı Ahlat tarihini
Onun dilinden duysaydım
&
Ali Koca ben olsaydım
Konağımda otursaydım
At üstünde heybetiyle
Diyar köyler dolaşsaydım
&
Ahiliğe ben varsaydım
Zeynal Abidin olsaydım
Esnaflığın dürüstlüğün
Kitabını ben yazsaydım
&
Baraka Mehmet olsaydım
Gazete kitap okusaydım
Zaman durmuş saatlerin