Savaşta ölmenin haysiyetli bir yanı yoktur. Genellikle insan et ve sıvıları her yana sıçrar, sonuç pisliktir, ama telgrafı alan ailenin üzerine çöken keder, o çaresiz umutsuz keder, çok büyük ve neredeyse hoş bir haysiyet barındırır.
Şurası da bir gerçek ki, bazı insanlar kederin tadı kaçmaya başladığında onu usulca gurura doğru itelediler ve kayıplarından dolayı kendilerini giderek daha önemli hissettiler. Hatta bunlardan bazıları savaş bittikten sonra kayıplarını iyi bir şeye dönüştürdüler.