Toplum eleştirisinden çok kadın ve çocuk savunusuna dönmüş.
Önceden hipnozla ilgili kitap okumuş olmak bu kitabın kemikleşmiş toplumsal hipnozlarımıza dair çıkarımlarını anlamama yardımcı oldu.
Eh işte diyebilecek kadar beğendiğim bu kitaba bir çok eleştirim var. Eleştirilerim içerikteki fikirlerden ziyade kitabın işlenişi ve kapsam üzerine.
Öncelikle kitabı müstakil bulamadım. Kurtlarla koşan kadınlar kitabından pasajların kitabın her yerine serpiştirilmesi birinci sebep. Kurtlarla koşan kadınlar'la bu kitap bitişik duvar evler gibi olmuş. Yazarın kendi kitaplarını sıklıkla buraya taşıması ikinci sebep. Başkaca alıntıların çokluğu da söz konusu.
İyi Toplum Yoktur adında ve savında bir kitabın toplumu etraflıca ele alması gerekirken bu kitap bir kadı ve çocuk savunusuna dönüşmüş. Evet, toplumun şekillendirdiği en belirgin iki öğe bu olsa da erkekleri ezen toplumsal kodlar hiç ele alınmamış. Kadın ve çocuk savunusundan çıkıp topluma döndüğü çok az konu var, evlilikte roller, törenler, kadınların yetiştirilme tarzı, ev işleri . Bu kadar. Oysa toplumun kötülüğüne verilebilecek o kadar çok örnek varken. Misal kayınvalde-kayınpederlik, akrabalık ilişkileri, rahatça üstümüze fırlatılan maaş, doğurma, evlilik ne zaman vb sorular, namus ve bekçiliğine erkeklerin zorunlu memur edilmesi, "bizde böyle, biz böyle gördük" ler... Erkeklerden beklenen sınırı ve nasılı belli olmayan erkeklik ispatları, kılıbık söylemleri... Hiç yok hiç. Bir psikanalistin ele almasını ne çok isterdim bu konuları. Nihan Hanım, yaşadığı, yetiştiği çevre itibariyle bizim memleketin bağırsağını görmemiş galiba, zira ne iğrenç baskılar vardı konuya girebilecek.
Son eleştirim de şuna: Kitap Türk toplumu içinden çıkarak "iyi toplum yoktur" diyor. Şu halde "konsümasyon" kelimesinde neden ısrar etmiş ki? Zifaf ve gerdek mis gibi tam anlatmak
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Su gibidir, şifa olabilir, genzinize de sıçrayabilir.İlişkiler
İçimdeki çocuğu yanıma alıp ona okudum bu kitabı. Kızım ağladı durdu kitap boyu. Masum yaşlı gözlerini kaldırıp bana bakıyor, "sahi mi? Sahi bu kadar hakkım var mı benim?" diyordu. Sayfalar biterken iki dirseğimin birbirine, ikisinin birlikte dizlerime yapıştığını, sırtımın kamburlaştığını farkettim, regrese olmuştum, cenin olmuştum.
Su gibi bir kitap, bu yalınlık ve doğallık içindeki " çocuk haklarının" doğal bir hak olduğunu içselleştirmeye yardım ediyor.
Ve fakat kalıpları, yargıları, kuralları fazla biriyseniz genzinize sıçrayacaktır.
