Momo
@buklelibirkiz
Gerçeklerden, geçmişten ve kendimden kaçıyorum.
I can never be all the people I want and live all the lives I want.
Şu anda okuduğu kitaplar
"Bu dünyada doğru hareket etmek için, kişi kendi içinde ölmelidir... İnsan yeryüzünde sadece dürüst ve mutlu olmak için bulunmuyor. İnsan; insanlık için büyük şeyler yapmak, asaleti elde etmek ve neredeyse her insanın sürüklenmiş olduğu basitliği, kabalığı, bayağılığı aşmak için bulunuyor."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir çoğumuz kitabın ismine aldanıp kitabı ya depresifleştirdik ya da hüzünlü bir 'öykü' gibi 
Stefan Zweig 'ın 
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu ile 
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat kitaplarına benzer bir önyargıyla yaklaştık. Kitap bir tiyatro senaryosuydu. Kitabı okurken bütün sahneleri aklımda canlandırarak çok büyük bir keyifle okudum. En başında, karakterler bana karmakarışık geldi fakat iyi bir konsantrasyonla sayfaları çevirdiğinizde, karakterlerin isimleri ve gerçekten de karakterleri anlaşılmaya başlıyor. İki roman arasında hafif geçiş kitabı, reading slump olmamak için okunabilecek o hafif kitap, ya da "şöyle elimin altında olsun, yolda giderken okuyayım kafam dağılsın, şezlongta güneşlenirken bir kitap storysi atayım ama azıcık okuyayım da beni sarsın" kitabı diyebilirim.
SPOİLER: Kitabın sonundaki şu diyalog aslında mükemmel bir ironi
GERALD: Anne, bu kimin eldiveni? Bir ziyaretçin varmış. Kimdi?
BAYAN ARBUTHNOT: (arkasını döner) Ah, hiç kimse. Özel biri değil. Önemsiz bir adam.
Stefan Zweig 'ın Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu ile Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat kitaplarına benzer bir önyargıyla yaklaştık. Kitap bir tiyatro senaryosuydu. Kitabı okurken bütün sahneleri aklımda canlandırarak çok büyük bir keyifle okudum. En başında, karakterler bana karmakarışık geldi fakat iyi bir konsantrasyonla sayfaları çevirdiğinizde, karakterlerin isimleri ve gerçekten de karakterleri anlaşılmaya başlıyor. İki roman arasında hafif geçiş kitabı, reading slump olmamak için okunabilecek o hafif kitap, ya da "şöyle elimin altında olsun, yolda giderken okuyayım kafam dağılsın, şezlongta güneşlenirken bir kitap storysi atayım ama azıcık okuyayım da beni sarsın" kitabı diyebilirim.
SPOİLER: Kitabın sonundaki şu diyalog aslında mükemmel bir ironi
GERALD: Anne, bu kimin eldiveni? Bir ziyaretçin varmış. Kimdi?
BAYAN ARBUTHNOT: (arkasını döner) Ah, hiç kimse. Özel biri değil. Önemsiz bir adam.
Bir kadın ve bir erkeğin alışılageldik hikayesi; alışılageldiği gibi, hep yaşandığı gibi olan. Sonu da aynı sıradan son. Kadın acı çeker. Erkek özgür kalır.
İnsan aşık olduğu zaman önce kendini kandırarak başlar ve başkalarını kandırarak bitirir. Dünyanın romantizm dediği budur.