Bilgi dağarcıkları café’lerde, aperitif kadehlerinin başında dolduruluyordu. “Aperitif alma alışkanlığı... bulvar gazeteciliğinin gelişmesiyle birlikte yerleşti. Eskiden, yalnızca büyük ve ciddi gazeteler varken... aperitif saati diye bir şey bilinmiyordu. Aperitif, ‘Paris kroniği’nin ve kent dedikodularının mantıki sonucudur.”Café yaşamı, gazete yönetmenlerinin haber hizmetinin aygıtı henüz geliştirilmiş değildi. İkinci İmparatorluğun sonuna doğru, elektrikli telgrafın kullanılmasıyla birlikte bulvar, tekelini yitirdi. Kaza ve suç haberleri, artık dünyanın her yanından alınabiliyordu.
bana göre değil bu kent/bu ölü doğa
zorunlu sığınmışım bulvar yoksulluğuna...
Sayfa 125
sanki cehalet daha hızlı hareket etsin diye yapılmış memleketimde
bilmem kaç kilometre yol bilmem kaç kilometre bulvar
dahası şehrimizde cehalet timsali yollar bulvarlar
koca koca meydanlar var
bana göre değil bu kent/ bu ölü doğa
zorunlu sığınmışım bulvar yoksulluğuna
Yazarlar hep bir başlarına kaldı. Doğalarımız ve yazgılarımız gereği...
Peşte'de, Bulvar'da zaman zaman bir banka oturur, "akıp giden kent yaşamını izleme" oyununu oynardım. Öyle yalnızdım ki burada, sürgündeydim sanki...
Bir hayatın bir daha dönmemek üzere alışıldık yönünden saptığı kritik anların sert ve çarpıcı bir dramatikliği olduğuna ve insanın ruhunda içten içe şiddetli bir kaynama oluştuğuna inanmak hatadır. Kafalarının içi bir bulvar gazetesine benzeyen ayyaş gazeteciler, projektör ışığı meraklısı film yapımcıları ve yazarların hazırlayıp sundukları zevksiz bir masaldır bu. Aslında, hayata yön veren olayların altında çoğunlukla inanılmaz derecede sessiz bir dramatiklik gizlidir. Patlamaya, yükselen alevlere ve yanardağın lav püskürtmesine o kadar benzemez ki, yaşandığı anda o deneyim çoğu kez fark edilmez bile. Devrimsel etkisi ortaya çıkarken ve bir hayatın bambaşka bir ışığa bürünüp yepyeni bir melodiye kavuşmasını sağlarken, sessizce yapar bunu; ve bu muhteşem sessizlikte yatar onun asıl soyluluğu.
