Fulya Yılmaz
@bunchofbook
Heinrich, sorgulanması için ne tuhaf bir kurgu yaratmış. Ahlaki davranışların doğuştan mı? yoksa sonradan öğrenilebilir şeyler mi? olduğunu sorgulatan bir kurgu. Tuhaf bir değerlendirmem var kurgu konusunda sevdim mi bilemedim ama nasıl bittiğini de anlayamadığım kadar dikkat kesildim.
Resim yapmaya başlayan ama Mondrian’ın resimlerini görünce onun kadar iyi bir ressam olamayacağına karar verip, resim yapmaktan vazgeçen Joseph Malderoyce hukukçu olmaya karar verir ve küçük bir köye yerleşir. Bir sabah, evinin önünde uyuyan, dövülmüş, kimsesiz ve yardıma muhtaç olan bir çocuğu, Abel’ı bulur. Sonrası son derece rahatsız edici durum ve diyalogların geçtiği, bu kitabı okumaya nasıl karar verdiğimi düşünürken, öte yandan sonunun nasıl geleceğini de bilmek isteyip, hemen bitsin diye şaşkınlıklar içinde ilerleyen, tuhaf bir okuma oldu. Yazdığım bir önceki cümlenin uzunluğundan anlayın, kitabı sindirmem çok zaman alacak gibi.
Spinoza, iyi-kötü ve ahlak karşısında etik sorunsalıyla uğraşırken ‘İyi-kötü, doğada var olmaktan çok, bizdedir. Eğer şu ya da bu kötü bir şey yaptıysa, bu, onların özlerinden ayrı düşünülemez.’ der. Yetişkinler ve çocuklar için iyi-kötü eylemini farklı değerlendiririz. Fakat Abel karakterini tanırken Spinoza’nın Etika’sında bazı noktalara adeta bir referans olduğunu düşünüyorum.
Yaşamın insan psikolojisindeki inceliğini sorgulatan olaylarla ve her biri zihninizin kapısını dinamitleyen, orada sanki tamiri mümkün olmayacak boşluklar açan, duygu değişimleri yaşatan farklı bir türdü.
Dünya, yeşerecek tohumları bekliyor. Kimseye kendini göstermek zorunda değilsin.Kimseyle yarışmak zorunda değilsin. Elindeki fidanı dik, gönlündeki tohumu toprağa göm. Senin eylemin bu: Erdemli keder. Dünyada çok acı var ve sen geçip gidemiyorsun. Bir el seni çiçekleri diriltmeye zorluyor. Onların direncini senin direncine bağlayan bir yol var. Yok, sen usulca yürü, koşma. Fısılda ama bağırma. Kederin garibi ol sen. Görünmeyen kapı sana açılacaktır. Semaya bak.
Moya, cehennemi anımsatan hesaplaşmalara, yozlaşmaya ve baskıya maruz kalan yaşamlara, yaşamın doğasında var olan istikrarsızlıklar ve kırılganlığa dikkat çekmek istemiş. Bunu öyle tuhaf ve eğlenceli şekilde anlatıyor ki politik, polisiye, mitolojik bir çok daldan enstantane sunmanın yanında vermek istediği mesajları müthiş absürt bir mizahla karıştırıyor.
İşsiz bir sosyolog, dört yılanla bir arabada yaşayan, evsiz tuhaf bir adamla tanışıyor. Sonra adamın yerini alıp, yılanlarla arkadaş oluyor ve birbirlerini öldürücü bir öfkeyle güdülüyorlar. O kadar ölümcül ki herhangi bir düşmanı hemen yenebilir ve saniyeler içinde düzinelercesini öldürebilirler. Bu şekilde tüm şehri sadece kendilerinin hakim olabilecekleri çılgın bir paniğe sürüklüyorlar.
Yılanlarla Dans, polis, ordu, politikacılar, basın ve sıradan insanların paranoyası ve kitlesel histerisi de dahil olmak üzere toplumun çeşitli unsurlarını hicivli bir şekilde ele alıyor. Oldukça keyifli konusu, merak uyandırıp okumaya devam etmeyi sağlayacak garip bir kitap. Basit bir üslupla yazılmış siyasi bir alegori de denebilir. Basit dediğime bakmayın aslında ilgi çekiciliği bu vurucu hikayenin su gibi akan üslubu sanıyorum.
İlker Özünlü çevirisiyle
