Buse Saraç
@buse_srcc
Diş Hekimi
17 Kasım 1999
97 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Reklam
7/10
Beğendi
“Ve bir gün,artık bu dünyaya dayanamayacağım, diye düşündüm. Bunun üzerine denizin derinliklerindeki kadim bir tanrı bana seslendi. "Öyleyse çocuğum, başka bir dünya yap.”
Ben,Kirke. Mitoloji konulu eserleri küçüklüğümden beri hep sevmişimdir. İlk okuduğum fantastik seri Percy Jackson'dı mesela. Bu kitap da Yunan mitolojisini baz alıyor. Madeline Miller, İlyada ve Odyssea destanlarından ilham alarak, kendi hayal gücüyle harika bir kurgu yaratıyor. Tanrıları,tanrıçaları,titanları,mitolojik canavarları bir arada görebiliyorsunuz bu kitapta. Kirke,kendini bulmaya çalışan,diğerlerinden farklı özellikler taşıyan bir karakter. Tanrısal güçlere sahip ancak ölümlülere de çok benziyor. Olay örgüsünü,kurguyu çok beğendim ancak nedense Kirke'ye bir türlü ısınamadım. Belki tekrar okumam gerekiyordur kitabı. Eğer mitoloji hakkında pek bir bilginiz yoksa isimlere alışmak için arkasındaki Tanrılar bölümünü okuyarak başlamanızı öneririm. Yazarın Akhilleus'un Şarkısı adlı bir romanı daha var ve genelde Kirke'den daha çok beğeniliyor. Sanırım ona da bir şans vereceğim.
"Gördüğünüz her şey bir hikayedir,nereye kadar gerçek olduğunu bilmenize imkan yoktur. İnsanlar birbirine durmadan yalan söyler."
Kardeşimin Hikayesi. Kasabada işlenen bir cinayet üzerine gazeteci bir kadın ve emekli bir inşaat mühendisinin tanışması sonrasında gelişenlerle başlıyor kitap. Karakterlere bir kez alıştıktan sonra kitabı elinizden bırakamıyorsunuz. Kurgu muazzam, karakterler çok güçlü. Kitabı okuduktan sonra kapağına anlam verememiştim doğrusu. Kapak, ünlü ressam René Magritte'in “Aşıklar” tablosuna ait. Ressam daha küçükken Belçika'da nehir kıyısındaki evlerden birinde yaşıyor ve bir gece uyurken dışarıdan gelen sesler üzerine bir kalabalığın, ellerinde meşalelerle yürümekte olduğunu görüyor. Kendisi de merak edip bakmaya gidiyor ve bir kadının nehre atlayarak intihar etmiş olduğunu öğreniyor. O kadın Rene'in annesi.Annesinin cesedini geceliği yukarı doğru sıyrılmış olarak yüzü örtük şekilde görüyor. İşte çizdiği tablolarda insanların yüzlerinin bezlerle örtülü olmasının sebebi annesinin o halini unutamaması. "Mutlu olabilmenin tek şartı unutmayı başarabilmektir." diye boşuna dememiş Livaneli.Sonunu ise asla tahmin edemiyorsunuz ve beyninizden vurulmuşa dönüyorsunuz. Okumadıysanız kesinlike okuyun derim.
"Belki Galata Kulesi’nin yakınından geçiyorsunuzdur. Belki bir pastanede camdan dışarıyı izliyorsunuzdur. Belki kaybettiğiniz insanları arıyorsunuzdur. Belki de bulduğunuz insanları artık bırakma vakti gelmiştir."
Aylak Adam, Yusuf Atılgan'ın en bilinen kitabı. Ana karakterimizin ismi yok, kendisine C. diye hitap ediyor. C. çocukluğundan gelen birtakım travmalara sahip. Babasına benzemekten ölesiye korkuyor. "Görürsünüz adam olmayacak bu çocuk," derdi babam. Konuşmazdım. Sevinirdim. Babam adamsa ben olmayacaktım." diyor babası için. Annesine ise tapıyor. Hayatının aşkında annesini bulmak istiyor. Maddi bir sıkıntısı olmamasına rağmen 'Aylaklık' yapıyor işte. Hayatını aşık olacağı kadını bulmaya adıyor. Bulduğunu sanıyor her seferinde ama aslında hayatının onun için başka planları var. Hep böyle değil midir zaten? Hayat biz planlar yaparken gerçekte yaşadıklarımızdır. Ve inanmamız gereken tek şey tesadüflerdir.
"Dolmabahçe durağında iki tramvay yan yana durdular. Başını sola çevirseydi onu görecekti; Kadının yüzü ondan yanaydı.Ama o tarafa bakmadı."
Reklam