Teselli bulduğum tek şey ölümden sonra yok olma ümidiydi. Yeni bir hayat fikri beni korkutuyordu, yoruyordu. Ben henüz yaşadığım şu dünyayla bir bağ kuramamıştım, başka dünya neyime?
Kan henüz bedendeyken bir gün bir gece sonra bedenin bazı uzuvları çürümeye başlar ama ölümden sonra bir süre daha saç ve tırnaklar uzamaya devam eder. Acaba duygu ve istekler de kalp durduktan sonra böyle sürer mi? Yahut kılcal damarlarda kalan kan müphem bir hayatın peşine düşer mi?
Yalan söylemeyen sadece ölümdür. Ölümün yanında tüm vehimler yok olmaya mahkûmdur. Biz ölümün çocuklarıyız ve bizi hayatın tuzaklarından kurtaran da ancak ölümdür.