İlk sayfalar bu ne ya çok sıkıcı diyerek okudum muhtemelen sizde başlarda öyle olabilirsiniz pes etmeden devam edin. Öncelikle kitabın içerisindeki aforizmalar beni benden aldı. Beğendin mi sorusuna cevabım kesinlikle evet. Birçok farklı açıdan incelenebilir bir kitap. Ne güzel bir dost o öyle insanın karşısına alıp dertleşesi geliyor. İhtiyacımız olan noktaları tam on ikiden vurmuş. Bazı cümleleri aynı hazzı alabilmek için tekrar tekrar okudum diyebilirim. Bize öyle güzel mesajlar vermiş ki... Bizler acının hayatın bir parçası olduğunu bir türlü kabullenemiyoruz, Ermiş kabullen diyor, diğer türlü diyalektik anlayış gereği zevki de algılayamazsın diyor. Çok da doğru söylüyor.
“Sana, beni asla tanımamış olan sana...” sanırım bu alıntı bile kitabın en büyük özeti olabilir. Bir insan nasıl bu kadar büyük bir sabırla kendisini tanımayan bir adamı onca sene sıfır umutla sever? Çocukluğunu hatta çocuğunu yoksayarak... Bu nasıl bir aşk bu nasıl bir sabır. Her okuduğumda etkilendiğim, içimi acıtan ve gerçekten bilinmeyen bir kadının mektubu olan kitap...