BT
@busentinus
Kitaplar sihir yapabileceğinin kanıtıdır.
Akdeniz Üniversitesi
15 Eylül 2000
99 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Stefan Zweig kitaplarının en sevdiğim yanlarından birisi de kesinlikte bir oturuşta, tek solukta kolaylıkla okunması diyebilirim. Zira bu kitabını da yaklaşık 1,5 saatte heyecanla okudum ve bitirdim.
Kitap adını sonuna kadar hak ediyor. Stefan Zweig öyle bir karakter çözümlemesi yapmış ki ana karakter ile birlikte o korkunun getirdiği heyecanı, çaresizliği ve gerilimi oturduğumuz yerden hissetmek mümkün. Yazar işlediği konuyu ve vermek istediği ana mesajı dolambaçlı cümleler ve sıkıcı metaforlar kullanmadan net bir şekilde anlatmış.
Ana karakter olan İrene'yi sırf monoton hayatından sıkıldığı ve macera isteği yüzünden mükemmel hayatını neredeyse mahvedecek olması nedeniyle zaman zaman Bihter Ziyagil ile bağdaştırmadan edemedim üstelik. Kitabın sonunu ortalarında tahmin ettiğimden dolayı sonu beni çok şaşırtmadı ya da tatmin etmedi fakat yine de yaptığı hatadan böylesine pişman olan bir karakterin mutsuz sona hapsolmamasına sevindim.
Kesinlikle okuyun diye önerebileceğim modern klasikler arasında yerini aldı bile!
Reklam
Öncelikle şunu söylemeliyim ki yazarın yaşadığı dönemin şartları içerisinde böyle güzel bir kitap yazabildiği için bizlere miras bırakabildiği için çok şanslıyız. Bir kitabı okumadan kitabı daha iyi anlamak ve benimsemek için önce yazarını ve kitabın yazıldığı yıllardaki sosyal şartları araştırmayı seven birisi olarak Emily Bronté ve kitabını yazdığı şartlar beni kitap kadar belki de daha çok etkiledi. Klasik okuyan ya da okumak isteyen herkesin mutlaka bu kitabı okuması gerektiğini düşünüyorum.
Kitaba gelirsek... Klasik, mutsuz sonla biten bir aşk hikayesi değil de daha çok kötü ve sevgisiz geçen bir çocukluğun yalnızca kişinin kendisini değil çevresindeki herkesin hayatını etkilediği gerçeğini anlatmış bizlere yazar. Ve oldukça da etkileyici anlatmış. Galiba anlatıcısından tutun olayın yaşayanına kadar her bir karakterine ayrı ayrı sinirlenip gıcık oldum. Bazı yerlerde o kadar sinirlendim ki resmen kitabı okumayı bırakıp sinirimin geçmesini bekledim. Tek üzüldüğüm karakter ise şüphesiz Hareton Earnshaw oldu. Anne sevgisini asla tatmamış, babası tarafından asla sevilmemiş yalnızca karın tokluğuna çiftlikte çalışmasına izin verilmiş ve okuma yazma öğrenecek kadar bile eğitim görmemiş... Kuzeni Caty Linton onunla sürekli cahilliği üzerinden dalga geçerken, aşağılarken benim bile o kadar çok kalbim kırıldı ki anlatamam. Sonunda ise Hareton'ın mutlu olması beni de çok mutlu etti. Son olarak bazı okuyucular gibi tek suçlu ve hikayenin tek kötü adamı olarak Heathcliff'i görmedim. Sürekli acaba Heathcliff de normal bir çocuk gibi sevilse, ilgi görse ve bu kadar dışlanmamış olsa nasıl olurdu diye sordum. Bu yüzden bu hikayede yalnızca bir kişi değil herkes -azıcık da olsa- suçludur.
1/10
Her ne kadar bu kitabı dört yıl önce büluğ çağımda bayılarak okusam da incelemesini şimdi yapmak istedim çünkü biliyorum ki benim gibi bir çok kız var zamanında bu kitabı bayılarak okuyan ve etkilenen. İşin en güzel yanı ise insan beyninin sürekli gelişmesi ve bir zamanlar doğru gelen şeylerin yanlış, yanlış gelen şeylerin ise şu an doğru gelmesi.
Kitap kabaca anlatacak olursam tam da intihar etmek üzere olan bir kızın illegal işlerle uğraşan bir çocukla tanışmasıyla başlıyor. Üstelik aşk olarak okuyucuya aktardıkları şey ise hastalıklı bir ilişki ve saplantı. Bunu 16 yaşındaki ben anlayamamıştım elbette fakat şu an gayet net anlayabiliyorum. Bu kitabı diğer wattpad kitaplarından bir tık daha ön plana çıkaran şey ise kitabın daha süslü bir dille yazılmış olması ve balık tilki gibi bir yığın metaforla okuyucuyu hırpalaması. Hırpalaması diyorum çünkü daha iki gün önce kitabı elime aldığımda duygusal bir roller coaster'a binmişçesine hırpalandım. Bu kadar fazla travmatik olayın aynı anda meydana gelmesi, sürekli ölüm üzerine konuşmak ve ana karakterin sürekli intihar etme girişimleri, tecavüz, şiddet, zorbalık... Keşke bunu okuyan 11-18 yaş grubu çocukların aileleri daha dikkatli olsa da bu kadar olumsuz ögenin aynı çatı altında toplandığı bir kitabı "Aa ne güzel çocuğumuz kitap okuyor." diye sevinip kontrolü bırakmak yerine çocuklarının nasıl içerikler okuduğunu da kontrol etseler.
