Gece bir hendeğe düşercesine,
Birden kucağına düştüm gerçeğin.
Sanki erdim çetin bilmecesine,
Hem geçmiş zamanın, hem geleceğin.
Bu gerçekten doğru olabilir mi? Herkesin hayatı kolayca akıp giderken, dünyada alışılmadık derecede yalnız ve bunalmış hisseden sadece ben miyim?
Kısa cevap: hayır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Bir canlı sonsuza dek ömür sürmez,Ölü bir adam hiçbir zaman dirilmez”
Oldukça basit, hiç de gizemli olmayan bir acı,
Eğer desen: "Ben, ecnebi değil, hayvan olmak isterim." Sana kaç defa söylemiştim: "Hayvan gibi olamazsın. Zira kafandaki akıl olduğu için, o akıl geçmiş elemleri ve gelecek korkuları tokatıyla senin yüzüne, gözüne, başına çarparak dövüyor. Bir lezzet içinde bin elem katıyor. Hayvan ise, elemsiz güzel bir lezzet alır, zevkeder. Öyle ise, evvelâ aklını çıkar at, sonra hayvan ol.
Lokman (a.s) oğluna yaptığı bir vasiyyetinde şunları söylemiştir:
“Yavrum, güzel bir amel yapmak ancak yakîn ile mümkündür. Kişi ancak yakîni ölçüsünde hayır(lı) amel yapabilir. Kişi yakîni noksanlaşmadıkça amelinde noksanlık ve kusur yapmaz. Bazen insanın yakîn ile yaptığı az amel, yakîni zayıfken yaptığı kuvvetli ve çok amelden daha faziletlidir. Kimin yakîni zayıflarsa önemsiz gördüğü günahlar kendisine hakim olur.”
Sayfa 33 - Semerkand Yayıncılık, 3. Baskı, Eylül 2004 (Çev: Yakup Çiçek ve Dilaver Selvi)·Kitabı okuyor
