VAKA DOSYASI NO: 02 | Hizmetçinin Sırrı
Suç Mahalli: Douglas ailesinin lüks, sessiz ve her odası ayrı bir tehlike barındıran yeni dairesi.
Şüpheliler: Geçmişin yüküyle adaleti kendi elleriyle dağıtmaya kararlı hizmetçi Millie, temizlik yapılan odalara adımı dahi yasaklanan gizemli ev hanımı Wendy ve her şeyi kontrol altında tuttuğunu sanan kocası Douglas.
Edebi Dedektif Raporu: Bir sırra bir kez ortak olursanız, diğer sırların kokusunu almanız uzun sürmez. İlk vakanın ardından Millie bu kez daha deneyimli, daha şüpheci ve "kurban" olmayı kesinlikle reddeden bir profil çiziyor. Freida McFadden, ikinci kitapta okuyucunun zihniyle yine çok tehlikeli bir kedi-fare oyunu oynuyor.
Kitabın ilk yarısında her şey tanıdık bir formülde ilerliyor gibi görünse de, yazarın orta sayfalarda attığı o dâhice çalım, okuru "Ben bu oyunu görmüştüm" konfor alanından hızla çıkarıyor. Kapalı kapıların arkasından gelen ağlama sesleri, yasak odalar ve her karakterin maskesinin altından çıkan bambaşka bir yüz... Kitap, koruyucu melek olmakla suç ortağı olmak arasındaki o ince çizgiyi sorgulatıyor.
Karar: Formülü bozmadan, gerilimi ve hızı bir kat daha artıran başarılı bir devam dosyası. İlk kitabı sevenlerin, Millie'nin bu yeni "av sahasını" kesinlikle incelemesi gerekiyor.
Sizce Millie bu kez sınırları çok mu zorladı? Wendy Douglas'ın odasındaki o sırrı ilk andan itibaren tahmin edebilen oldu mu?
Vicdan mı, Konfor mu? Twain’in İnsana Attığı Çalım1000Kitap
“Beşikten mezara insanın yaptığı her şeyin ilk ve en önemli amacı tektir: kendi huzurunu ve manevi rahatlığını elde etmek.”
Mark Twain bu cümleyi öyle bir ortaya bırakıyor ki, insan ister istemez kendi hayatına dönüp bakıyor: Yaptığım şey gerçekten “iyi” olduğu için mi, yoksa ben içim rahat etsin diye mi?
Kitap boyunca Twain, insanı övmek yerine adeta ince ince “deşiyor.” İyilik yapıyorsun… ama aslında kendini iyi hissetmek için. Fedakarlık yapıyorsun… ama içsel huzurun için. Yani özetle Twain diyor ki: “O kadar da kahraman değilsin, biraz sakin ol.”
İtiraf etmek lazım, okurken yer yer “yok artık” diyorsun ama bir yandan da içten içe “adam haklı olabilir mi?” şüphesi kemiriyor. En rahatsız edici tarafı da bu zaten: seni başkalarından çok kendinle yüzleştiriyor.
Kitap bittikten sonra yaptığım en basit şeyde bile bir iç ses belirdi “Bunu gerçekten neden yaptın?” Twain sağ olsun, insanın iç muhasebe sistemini ücretsiz aktive ediyor.
Kısa, net ve biraz da alaycı bir metin. Okuması kolay, kabullenmesi zor. Ama bir kere okudun mu, insanı eskisi kadar saf bir yerden okuyamıyorsun.
Kitabın yazılma hikayesi de çok farklı ama cazip kalması için burada bahsetmek istemiyorum. Okunmasını tavsiye ederim.
Reklam
Öncelikle kitabı beğendim. Bir ilk roman için müthiş ve benim yazarın okuduğum ilk kitabı.
Kitap futbol tabiriyle okurunu "çalım manyağı yapan" türden hikaye ikililerinden oluşuyor denilebilir. Bu yüzden spoiler vermeden anlatmak zor.
Spoiler !!!!
Kitabın sonunda anlıyoruz ki, 5 tane deli aslında yok. Hepsi Samimi'nin sanrısı. bu aslında hikayeleri okudukça biraz tahmin edilebilir bir durum biraz. Çünkü her hikayede benzerlikler dikkat çekici. Bütün karakterlerin başına gelen hikayeler, ılık bir Haziran akşamında sapıtmaya başlıyor. Ilık Haziran akşamında sanrıları zirveye ulaşan Samimi'nin ertesi sabah evi yakmasıyla güzel bir bağlantı kurulmuş böylece.
Kitaptaki en sevdiğim kısım, kendisini cüce zanneden adamın hikayesindeydi. Sanrının sanrısı olan hikayede, ailesinin çocuklarının cüce olduğunu öğrenir. Geceleyin annenin çocuğunu yatağa yatırması esnasında:
"Göz kapaklarımı ilk kez elleriyle kapadı. Bunu bir ölünün gözlerini kapar gibi yaptığını, tüm düşlerini kaybedişinin acısıyla yaptığını, düne kadar büyüyeceğini sandığı çocuğunun o an öldüğünü kayda geçirmek için yaptığını, bu kaydı içgüdüsel dürtülerle yaptığını, ne ben anladım, ne o anladı"
Rüyada a görmek b anlamına gelir kalıplı paragraflar ilginçlik katsın, hikayenin geri kalanı için haberci olsun, dikkat toplasın diye eklenmiş gibi ama bende bu etkiyi yaratmadı. Ben çok gerekli bulmadım. Şöyle ufak bir araştırma yapılınca yaygın anlamlarıyla benzerlik göstermiyor zaten. Bu olsaydı, yazar en azından bunu kurguya dahil edebilmiş der olumlu puan verirdim.
Kapak resminin de harika olduğunu söylemeliyim ama eski basım için :). Hüznün, insanın aklını uçuracak türde travmanın, yalnızlığın, ilgisizliğin resmi olmuş.
Mine Söğüt
Mine Söğüt
Futbolcu KızEdebiyat
Merhaba arkadaşlar
Bugün @cahitkayayck kaleme aldığı @kdysosyal taafından yayınlanan #FUTBOLCUKIZ kitabı ile geldim.
Alican tavsiyesi için teşekkürler
Futbolcu Kız mı olurmuş? Olur olur bak gibide olur. Hatta bazı kızlar erkeklerdende iyi oynar futbolu… bu kitap erkeklerin çoğunlukla oynadığı oyunları kızlarında rahatça oynayabileceğini hatta erkeklerden bile iyi oynayabileceğini gösterirken, arkadaşlığı, dostluğu, takım olmanın önemi ve en önemliside birbirine güvenmenin soru başarmak için en büyük adım olduğunu gösteriyor. Biz Futbolcu Kız’ı çok sevdik sizde okuyun derim.
———
Gömeç Ortaokulu’nda heyecan doruktaydı Sınıflar Arası Futbol Turnuvası vardı. Bütün sınıflar takımları kuruyor, şampiyon olma planlarını yapmaya başlamıştı bile 7/A sınıfı hariç…
Efe, takımı kurmak için düşüncelere dalmıştı. Geçen senede bir türlü takım kuramadıkları için arkadaşlarınla aynı heyecanı paylaşamamışlardı. Elindeki en iyi oyuncu Çisil’di. Futbolda, çalım, şutlar ve hızlı koşusuyla erkeklere taş çıkarıyordu.
Öğretmenlerininde teşvikiyle sınıfta beyin fırtınası oluşturuldu çok çalışıldı takım kuruldu. Ama sorun şuyduki maça çıkabilmeleri için ailelerden izin kağıdı gerekiyordu. Özelliklede Çisil’in ailesi kızlarının futbol oynamasına karşıydı ve izin kağıdını vermiyorlardı.
Maçlar başlıyordu takımda iki kız vardı ve en önemli futbolculardan biri izin alamamıştı hala Efe şimdi bir çıkış yolu bulup arkadaşları ile maçlara çıkıp kazanmak istiyordu ama bakalım bu sorunları atlatıp maçları kazanabilecekler miydi?
———
#cigdemileokuyoruz #futbol #kız #bookstagramturkey
Alican tavsiyesi için teşekkürler
Futbolcu Kız mı olurmuş? Olur olur bak gibide olur. Hatta bazı kızlar erkeklerdende iyi oynar futbolu… bu kitap erkeklerin çoğunlukla oynadığı oyunları kızlarında rahatça oynayabileceğini hatta erkeklerden bile iyi oynayabileceğini gösterirken, arkadaşlığı, dostluğu, takım olmanın önemi ve en önemliside birbirine güvenmenin soru başarmak için en büyük adım olduğunu gösteriyor. Biz Futbolcu Kız’ı çok sevdik sizde okuyun derim.
———
Gömeç Ortaokulu’nda heyecan doruktaydı Sınıflar Arası Futbol Turnuvası vardı. Bütün sınıflar takımları kuruyor, şampiyon olma planlarını yapmaya başlamıştı bile 7/A sınıfı hariç…
Efe, takımı kurmak için düşüncelere dalmıştı. Geçen senede bir türlü takım kuramadıkları için arkadaşlarınla aynı heyecanı paylaşamamışlardı. Elindeki en iyi oyuncu Çisil’di. Futbolda, çalım, şutlar ve hızlı koşusuyla erkeklere taş çıkarıyordu.
Öğretmenlerininde teşvikiyle sınıfta beyin fırtınası oluşturuldu çok çalışıldı takım kuruldu. Ama sorun şuyduki maça çıkabilmeleri için ailelerden izin kağıdı gerekiyordu. Özelliklede Çisil’in ailesi kızlarının futbol oynamasına karşıydı ve izin kağıdını vermiyorlardı.
Maçlar başlıyordu takımda iki kız vardı ve en önemli futbolculardan biri izin alamamıştı hala Efe şimdi bir çıkış yolu bulup arkadaşları ile maçlara çıkıp kazanmak istiyordu ama bakalım bu sorunları atlatıp maçları kazanabilecekler miydi?
———
#cigdemileokuyoruz #futbol #kız #bookstagramturkey
Gılgamış Destanı: 5000 Yıllık Bir İnsanlık Aynası, Gılgamış, bana şunu öğretti: Zaman değişse de insanın korkuları, hırsları ve o bitmek bilmeyen "ben" merkezli doğası hiç değişmiyor.
Destanın en sarsıcı yanı, Gılgamış’ın koca bir kral olmasına rağmen en yakın dostu Enkidu’nun ölümünde bile aslında kendi sonuna ağlamasıydı. Bu bir "bencillik" değil, insanın en çıplak ve dürüst hali. Ölümsüzlük otunu bir yılana kaptırması ise sanki kaderin insanoğluna attığı en büyük çalım.
Gılgamış ölümsüzlüğü bedensel olarak bulamadı ama Uruk surlarına baktığında şunu anladı: Gerçek ölümsüzlük, bedenin yaşaması değil, ardında bıraktığın eserler ve anlatılan hikâyelerdir. Bugün hâlâ bu destanı konuşuyorsak, Gılgamış o aradığı ölümsüzlüğü aslında bizlerin zihninde çoktan kazanmış demektir.
Not: Kusursuz bir kahraman hikayesi uyuturdu ama Gılgamış’ın insani zaafları beni uykusuz bıraktı. İyi ki de bıraktı.
Keyifli okumalar.
Yılkıdan Dönerken
Atlar insanlara benzer çok bakımdan. Sevilmek, vefa, kıymetli olunmak gibi muhteşem beklentileri vardır örneğin. Uyanık bir maceracının hiç kimsenin düşünmediği gibi düşünmeyi akıl edip onlardan birini evcilleştirmesiyle başlar yeryüzündeki maceramız.
Atın evcilleştirildiğinin tüm dünya tarafından öğrenilmesi belki de ilk defa ecdadın Çin’e yaptığı akınlarladır. Düşünsenize; atın sırtını yurt edinmeyi başarmış bir grup sıkı dost, Çin’e akın düzenliyorlar. At sırtındaki çılgınların şiir gibi manevralarına tanık olan Çinli dostlarımız gördükleri manzara karşısında dehşete kapılmıştır kesin. Hep mizahi gelmiştir bu durum bana.
“At” motifi, Türk edebiyatında en fazla kullanılan motiflerden biridir. Hatta Türk destanlarında bozkurttan sonra en çok kullanılan motiftir. Tanzimat’la birlikte Batı’yı taklit etme hastalığı uzun yıllar damarlarımızda varlığını sürdürse de Milli Edebiyat’la yüzeysel bir öze dönüş yaşanmış Anadolu ve Anadolu insanı edebiyatımıza girmeye başarmıştır.
Özellikle 1950’li, 60’lı ve 70’li yıllar köyle birlikte atın da sıkça edebiyatımızda görüldüğü yıllardır. Bahsi geçen yaklaşık yirmi beş yıllık zaman dilimi Türk romanında köy modasının da yaygınlaştığı yıllardır aslında.
Reşat Enis köydeki sınıf kavgasını ele alıp köy edebiyatının kurucusu sayılsa da yeni rejimin Türk köylüsüne tepeden bakışı hep Yaban’la anılmıştır. Oysa Yaban’ın hem tezli bir roman oluşu hem hâkim sınıfın siparişiyle yazılması ve fazlaca ideolojik yönlerinin bulunması onu köylü romanı olma özelliğinden alıkoyar bence. Yaban gibi ideolojik temelleri bulunan bu dönem romanlarının birçoğu gerçekçi bir biçimde köy hayatını anlatmak yerine tezlerini şırıngılama derdine düşmüştür.
Fakir Baykurt, Yaşar Kemal gibi toplumcu gerçekçi yazarlar da köy meselelerine ideolojik yaklaşmaktan geri
Reklam
Reklam