Cansu
@canh2o
3 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Gökyüzüne baktım. Renklerin oynaşmasına. Gündoğumu karanlığa gömülürken, günbatımı "yangın olur biz yangına gideriz" neşesinde idi. Üflesen dağılacak kadar nazenin, incecik, tül parçası bulutlar; yangın ışıkları ile gökyüzüne nakşedilmiş idiler. "Akşamı süzme deniz! / Renginden gözüm yandı" şeklinde salınır idiler. Nitekim bir esinti ile şekil şemailleri değişti. Adeta "failatün mefaülün" yazdılar. Gökyüzü yazıyı usul usul emdi, ışık koyulaşırken "fail ile mevta" şekline dönüştüler.
Reklam
"...keşke harabeler içinde yetişen bir insan olsaydım, yıkıntılarda gelişigüzel duragelen duvarlara ve böylelikle bana her yönden yansıyan güneşin kasıp kavurduğu biri olsaydım, başlangıçta kendi niteliklerimin baskısıyla güçsüz de kalsam içimdeki yabanotunun gücüyle olumsuzlukları aşar, yetişir büyürdüm."
-Franz Kafka
Hep, olmamız gerektiğini düşündüğümüz kendimiz ile
-hep biraz 'şaşarak'- olmakta olduğumuzu gördüğümüz kendimiz arasındaki aykırılık, sanki,
orası burası delik bir şemsiyeyle sağanak altına
çıkmışız gibi bir etki bırakır üzerimizde.
Zaman zaman kendimi tüm insanlıktan daha güçlü duyuyorum, ama kendimi aynı anda çıplaklıklarından sıyrılmaya çalışan ağaçlar kadar da bırakılmış duyuyorum.Özellikle ben'in, ben'i bıraktığı anlarda.Ya da ikisi bütünleştiğinde.
