cantabile
@cantabile
77 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
"Through all he said, even through his appalling sentimentality, I was reminded of something—an elusive rhythm, a fragment of lost words, that I had heard somewhere a long time ago. For a moment a phrase tried to take shape in my mouth and my lips parted like a dumb man’s, as though there was more struggling upon them than a wisp of startled air. But they made no sound, and what I had almost remembered was uncommunicable forever."
''For the first time in her life Lousia had come into one of the dwellings of the Coketown Hands; for the first time in her life she was face to face with anything like individuality in connection with them. She knew of their existence by hundreds and thousands. She knew what results in work given a number of them would produce in a given space of time. She knew them in crowds passing to and from their nests, like ants or beetles. But she knew from her reading infinitely more of the ways of toiling insects than of these men and women.''
''Tarih yazmak neden sorunlu? Filmler var, onları dizi dizi temeller üzerine koyuyoruz ve kümelendiriyoruz. Oluşturduğumuz kümeler ve şemalar bundan böyle neyi nasıl göreceğimizi, değerlendireceğimizi belirliyor. Branigan'a göre (1979) neyi göreceğimize şemalar karar veriyorsa, o şemalar artık dünyayı anlamanın bir yolu değil. Belki de dünyayı kurmanın bir yolu. Kurduğumuz 'görmemizi' engelliyor. Tarih yazdığınızda yeni bir bakış, yeni bir değerlendirme biçimi sunuyoruz. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil, filmler üzerine yeni bilgiler edinmekle kalmıyor, Branigan'ın deyişi ile yeni bir şemanın içine giriyorsunuz.''
''It had a black canal in it, and a river that ran purple with ill-smelling dye, and vast piles of building full of windows where there was a rattling and a trembling all day long, and where the piston of the steam-engine worked monotonously up and down, like the head of an elephant in a state of melancholy madness. It contained several large streets all very like one another, and small streets still more like one another, inhabited by people equally like one another, who all went in and out at the same hours, with the same sound upon the same pavements, to do the same work, and to whom everyday was the same as yesterday and tomorrow, and every year the counterpart of the last and the next.''
''Ama daha o zamandan adım kaşarlanmışa çıkmıştı. Cezaevini gezmeye gelen ekâbirlere filan beni seçip gösterirlerdi, 'İyice kaşarlanmışın tekidir bu,' derlerdi. 'Bütün ömrü zindanda geçmiştir diyebiliriz bu çocuk için,' derlerdi. Onlar bana bakarlardı sonra, ben de onlara bakardım. Kimiler boyumun kaç karış olduğuyla ilgilenirlerdi. Oysa midemin boyuyla ilgilenseydiler ya! Kimileri de okuyamadığım ahlak öğretici kitapçıklar verirlerdi bana, anlayamadığım mavallar okurlardı. İlle de şeytanın lafını kakarlardı kafama. Oysa şeytana uymayıp ne halt edecektim?''
