Özlem Neşe Beydili
@cassandra_demon
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Otomatik Portakal1000Kitap
Otomatik Portakal, okuru rahat ettirmek için yazılmış bir kitap değil. Daha ilk sayfalardan itibaren rahatsız eder, dışlar, hatta zaman zaman ittirir. Uydurma diliyle okuru bilinçli olarak yabancılaştırır; şiddeti ne dramatize eder ne de ahlâkla süsler. Asıl mesele kötülük değil, seçimdir. İyi olmak mı değerlidir, yoksa iyi olmaya zorlanmamak mı? Kitap bu sorunun cevabını vermez; okuru onunla baş başa bırakır. Bitirdiğinizde “beğendim” demezsiniz. Sadece şunu düşünürsünüz: Ben bu kitaptan önce ve sonra aynı kişi miyim?
Konusu:
Alex şiddet dolu bir gençtir. Suç işler, zarar verir, umursamaz. Devlet onu “iyileştirmek” ister. Roman ilerledikçe soru değişir: Alex kötü müdür, yoksa kötü olma hakkı mı vardır? Burgess, şiddeti savunmaz; ama zorla iyilik dayatılan bir dünyanın neye dönüştüğünü gösterir. Otomatik Portakal, özgür irade olmadan ahlâkın mümkün olup olmadığını sert bir şekilde sorar.
— Anthony Burgess
Dorian Gray’in Portresi1000Kitap
Dorian Gray’in Portresi’ni okurken hem hayranlık duydum hem de rahatsız oldum. Cümleler çok zarif, fikirler çok çekici; insan bir süre bu dünyanın cazibesine kapıldığını fark ediyor. Ama tam da bu yüzden içte sessiz bir huzursuzluk başlıyor.
Kitap bana ahlâk dersi vermedi; bunun yerine kendime bakmamı sağladı. Kötülüğün büyük kırılmalardan değil, küçük vazgeçişlerden başladığını hissettirdi. Bitirdiğimde geriye kalan şey hayranlık değil, ince bir tedirginlikti.
Bu, aynaya bakmayı sevenler için değil; aynada gördüğünden rahatsız olmayı göze alanlar için bir roman.
Konusu:
Dorian Gray gençliğine ve güzelliğine hayran kalınan bir adamdır. Bir anlık dilekle, yaşlanmanın ve çürümenin bedelini bir portreye yükler. Dorian’ın hayatı dışarıdan kusursuz görünürken, portre her tercihle biraz daha değişir. Roman ilerledikçe Wilde, kötülüğün büyük patlamalarla değil, küçük umursamazlıklarla büyüdüğünü gösterir. Dorian yaptıklarının sonuçlarından kaçtıkça, gerçeği yalnızca portrede görünür hâle gelir. Dorian Gray’in Portresi, bedelsiz bir hayatın mümkün olup olmadığını değil, bedelin nereye yazıldığını sorar.
— Oscar Wilde