Özlem Neşe Beydili
@cassandra_demon
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitabı okuduğunda kafese kapatılmış gibi hissetmezsin; tam tersine, fazlasıyla açık bir alandasındır Yabancı’yı okurken. Ama o açıklık soğuktur. Okur olarak bir şey bekliyorsun: bir pişmanlık, bir açıklama, bir iç çatışma. Gelmiyor. Bu gelmeyiş insanı huzursuz ediyor.
Kitap ilerledikçe Meursault’ya kızmaktan çok kendini sorgulamaya başlıyorsun. “Ben olsaydım neyi farklı hissederdim?” diye değil, “Ben de bazı şeyleri böyle hissetmiyor muyum?” diye. Yabancı, duygusuzluk anlatmaz; duyguların toplum tarafından nasıl zorunlu kılındığını hissettirir.
Bittiğinde üzülmüş olmazsın. Rahatlamış da olmazsın. Sadece şunu fark edersin: Bazı insanlar duygusuz olduğu için değil, rol yapmayı reddettiği için cezalandırılır. İşte bu fark, kitap kapandıktan sonra uzun süre yakandan düşmez.
Konusu:
Meursault annesinin ölümüne kayıtsız kalır. Sonra bir cinayet işler. Ama yargılanırken suçtan çok, duyarsızlığı konuşulur. Camus hikâyeyi soğukkanlı bir dille anlatır; ne savunur ne suçlar. Roman ilerledikçe okur şunu fark eder: Toplum, bazı duyguları zorunlu kılar. Hissetmezsen, suçlusundur. Yabancı, insanın dünyayla arasındaki kopukluğu sade ama sarsıcı bir şekilde gösterir.
— Albert Camus
Körlük’ü okurken en baskın his rahatsızlık oldu. Hikâye ilerledikçe felaketin kendisinden çok, insanların buna ne kadar hızlı alıştığı ürkütüyor. Okur olarak korkudan ziyade utanç duyuyorsun; çünkü anlatılanlar yabancı gelmiyor.
Bu kitap bana insanın ne kadar çabuk çözülüp ne kadar kolay kabalaşabildiğini hissettirdi. Körlük burada bir hastalık değil, bir bahane gibi duruyor. Bitirdiğimde geriye tek bir düşünce kaldı:
Asıl korkutucu olan görmemek değil, bakmamayı seçmek.
Konusu:
Bir şehirde insanlar aniden kör olmaya başlar. Ama bu körlük karanlık değil, bembeyaz bir boşluktur. Salgın yayıldıkça devlet düzeni korumaya çalışır, insanlar karantinaya alınır ve medeniyetin ince kabuğu hızla çatlar. Roman ilerledikçe asıl yıkımın körlükten değil, denetimin kalkmasından doğduğunu görürüz. Güç, açlık ve korku ahlakın yerini alır. Saramago felaketi büyütmez; insanın zaten içinde olanı açığa çıkarır. Körlük, görmenin gözle değil, vicdanla ilgili olduğunu hatırlatan rahatsız edici bir yüzleşmedir.
— José Saramago
Siddhartha1000Kitap
Siddhartha’yı okurken içimde tuhaf bir sakinlik oluştu; ama bu huzur rahatlatıcı değil, düşündürücüydü. Kitap bana “işte doğrusu bu” demedi, aksine bildiğimi sandığım her şeyi sessizce yerinden oynattı. Arayışın kutsal, yanılmanın kaçınılmaz olduğunu hissettirdi.
Bitirdiğimde bir şey öğrenmiş gibi değil, bir şeyleri bırakmış gibi hissettim. Siddhartha, cevap arayanlara değil; sorularıyla yürümeyi göze alanlara iyi gelen bir kitap.
Konusu:
Siddhartha, ayrıcalıklı ve bilgili bir çevreden gelir; öğretileri bilir, ustaları tanır ama hiçbirinde aradığı karşılığı bulamaz. Bu yüzden her şeyi geride bırakır ve “aydınlanma” denen şeyi bizzat yaşamaya karar verir. Ruhsal disiplinlerden geçer, sonra tam tersine dünyevi hazlara yönelir. Her uçta biraz daha öğrenir ama hiçbirinde kalıcı bir huzur bulamaz.
Roman ilerledikçe Siddhartha’nın asıl dönüşümünün bilgiyle değil, dinlemeyle ve kabulle geldiğini hissederiz. Siddhartha, doğruyu anlatmaz; doğruya giden yolun herkes için başka olduğunu sessizce gösterir.
— Hermann Hesse