Yolculuğuma #canımınacısı eşlik etti. Çok güzel yol aldık aslında. Sona yaklaştıkça benim burukluğum geçti o'nun ki geçmedi.
O konuşma isteği yine uyandı içimde. Bu sefer sadece konuşmak değil kızmakta istedim. Sevdiğin, senin neler hissettiğinden habersiz, duygularını kendince ne kadar yoğun yaşadığından habersiz, ama sen kendine acı çektiriyorsun üstelik buna mutlu oluyorsun. "ben senin aşkınla acı çekiyorum ama mutluyum, çünkü sen başkasıyla da olsan mutlusun!" Yok yaaa demez mi insan, ben derim :)
#zeynep ten daha melankolik bir anlatımı vardı. Daha çok dörtlüklere yer verilmiş, daha şiirsel bir havaya bürünmüş. İlk kitapta ki fikrim değişmedi, eski ben olsa daha çok sevebilir, o ağır melankoliye bürünebilirdim. Ama otuzdan sonra bu kadar olabiliyor kusura bakmayın :)
Keyifli okumalarınız daim olsun...
Dostoyevski okumak duygudan duyguya geçmek gibi... Dipte başlıyor ne okuduğumu anlamıyor gibi oluyorum,hiç beklemediğim anda olaylar ivme kazanıyor bir sonraki paragrafı iple çekiyorum;tam heyecanın en üst noktasındaykende yere çakılmış gibi kalakalıyorum. İçim buruk,hüzünlü ve bir somraki sayfanın olmayışının kırgınlığı...
Ne okudum diye düşünürken fark ediyorum ki;kitaptaki herkes haklı ama kitaptaki herkes ayrıca suçlu da... Hayat gibi,insanlar gibi...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Son zamanlarda okuma isteksizliği döneminden çıkmakta güçlük çekiyorum. Bu kitapla bağ kurdum ve bitirdiğimde buruklaştım. Popülerliği yüzünden çoğumuzda önyargı oluştursa da bu kadar sevilmesi normal.
Hayatımızın dönüm noktalarında verdiğimiz kararların farklı versiyonunu merak ederiz çoğu zaman. Keşkelerle, kendimizi suçlamalarla devam eder bu düşünceler. Acaba farklı yoldan gitsek büyük hayallerimizi yaşamak o kadar kusursuz olabilir miydi?
Matt Haig 
Gece Yarısı Kütüphanesi
Matt Haig Gece Yarısı Kütüphanesi
Kitap toplumsal bir yaraya edebiyatın gücüyle ışık tutan ve her şeye rağmen umudu tamamen kaybetmeyen bir kitap. Sarsıcıydı… Kadın karakterin iç dünyası, kadınların toplumdaki yerini (varsa tabii), yaşadıkları ortak sorunları konu alıyor. Açıkçası bu tarz kitapları okumakta güçlük çekiyorum çünkü maalesef bunlar sadece kurgu değil. Gerçek hayattan alıntılar ve bu yaşananların gerçekliğiyle yüzleşmek beni çok zorluyor
EVE GELİRKEN EKMEK AL ŞERMİN YAŞAR
EVE GELİRKEN EKMEK AL
ŞERMİN YAŞAR
Ekmek, Kitap ve Akıl Sağlığını Koruma Rehberi!
Yakın zamanda beni keyiflendiren bir kitap. Şermin Yaşar romanı okumak, pazar sabahı tam kahvaltı ortasında aile üyelerinden birinin ki ablanız olabilir, masaya bomba bir dedikodu bırakması gibi bir şey. Sayfalara "Şöyle iki satır bir şey okuyup kafa dağıtayım" diye giriyorsunuz; bir bakıyorsunuz ki mahalledeki tüm karakterlerin iç sesleri salonunuzda halay çekiyor. Yazarın o tanıdık, hınzır ve "Biz aslında çok normal bir aileyiz ama çaktırmıyoruz" tonu, insanı bir oturuşta yarım somun ekmeği bitirtir gibi kitaba bağlıyor. Hem bir taraftan iştahla kitaba yüklenirken bir taraftan da etrafı kesiyorsun aman bitmesin diye! Okurken hem "Yahu aynı bizim buralar!" diyorsunuz hem de kahkahayı basmamak için toplu taşımada telefonu gizleyenler gibi şekilden şekle giriyorsunuz.
Eser bir çok hikayeden oluşuyor. Kitaptaki karakterlerin her biri, sanki mahalle bakkalından ödünç alınmış gibi ama her birinin içine bir miktar absürtlük tozu serpilmiş gibi. Şermin Yaşar, sıradan hayatların altındaki o tatlı deliliği öyle bir cımbızlıyor ki, trajediyle komediyi aynı tabağa koyup önümüze enfes bir meze olarak sunuyor. Aynı Varşovadaki Rumi restorantta Mehmet ustanın mezeleri gibi. Kitap bittiğinde, içinizde hem lunaparka gitmiş çocuk neşesi kalıyor hem de "Acaba benim hayatımı kim dikizleyip bu kadar doğru yazdı?" paranoyası başlıyor.
Uzun lafın kısası; bu roman ruhun detoksu, edebiyat dünyasının ise neşeli bir "Gülümseyin, çekiyorum!" anı gibi. Eğer hayatın koşturmacasından, ciddi plaza dillerinden ve "Hangi ara bu kadar büyüdük?" dertlerinden sıkıldıysanız, bu kitap tam bir sığınak. Şimdi bu incelemenin üzerine, sıcacık bir ekmek alıp eve dönme ve kitabın kritiğini çay eşliğinde derinleştirme
Uzun zamandır inceleme yapmamış olmanın bocalamasından mı yoksa kitabın üzerimde bıraktığı hayal kırıklığının ifadesizliğinden mi anlayamadığım bir zorluk cekiyorum ama dusuncelerimi kısaca aktarmaya çalışacağım. Öncelikle eser İskender Pala'nın okuduğum ilk kitabıydı. Dilinin sadeliği, edabiyatı tarihle harmanlaması, tasavvufla felsefeyi kitap boyunca sayfalara serpistirmesi gercekten müthisti. Başlarda tüm bunların ahengi her sayfada huzur naksettirir gibi hissettirdi fakaaattttt olay orgusunun ortalara dogru basitlestirilmesi ve bu basitligin son sayfaya kadar surmesi, yazarın verdiği o devasa beklentinin ortalardan sonra kırıntısına dahi rastlanılmaması gercekten buyuk bir hayal kırıklığı olusturdu ve inanamıyorumm su kitap bitse de bıraksam artık dedirtti. Gercekten bu kadar basite indirmek, buyuk yuzlesmelerin gerceklesebilecegi kısımları ultra sıradanlaştırmak yazara olan sempatimi düşürdü. Yazarın okumayı istedigim bir kitabi daha vardı ve su an bu istegim sorgulandi... Benden bu kadar arkadaslar baska bir kitapta gorusmek uzeree.
