Şu dünya üzerinde en çok kıskandığım sesi güzel olan insanlardır. Şöyle "Ey azizler işte başlarız söze" diyerek bir mevlid okumayı çok isterdim ama sesim o kadar bed ki... Neyse, hayırlı kandiller.
Her şey üzerine saatlerce konuşabilirim ve fakat bir şey üzerine üç beş dakika konuşamıyorum. Eskiler ne güzel demiş: "Her şeyde çırak olacağına bir şeyde usta ol."
Arabî çağı çaldılar bizden
nebî’nin evinden fâtımatu’z-zehrâ’yı çaldılar
ey salâhaddîn, kur’an’ın ilk nüshasını sattılar
ali’nin gözlerindeki hüznü sattılar
ey salâhaddin, seni ve bizi toptan sattılar açık artırmada.
İnsanlarla kalıcı dostluk kuramama hastalığının adı ne acep? Misal bir insanla üç beş saat oturup sohbet edebilirim ama ayrılır ayrılmaz bir iki dakika içinde o arkadaşı da konuştuklarımızı da unutabiliyorum. Bir iş yerinde dört sene beraber çalıştığım arkadaşları bir hafta içinde unutabiliyorum birileri hatırlatmasa onlarla çalışmadığımı dahi iddia edebilirim. Eskiden beraber çalıştığım kimseyle görüşmem mesela ya da asker arkadaşlarımdan birisiyle. Bunlar bana hep uzak geliyor. Kendimle çok konuşmaktan mı kaynaklanıyor acaba?