Umay
@cernationss
25 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Bilgi, bana bir harita odası gibi geliyor. Kütüphaneye her gidişimde bunu düşünür, etkilenirim. Öğretmenlerin rolü, çocuklara harita odasının içinde ne olduğunu sistemli bir biçimde öğretmek. Öğretmen, harita odasındaki rehberdir, hepsi o. O bilgiler onların kafalarının içinde değil. İcat eden, yaratan onlar değil. Her şey o harita odasında. Öğretmenler harita odasından nasıl yararlanacaklarını bilir. Onların işi, normalde orada kaybolabilecek kişilere yol göstermektir.
Sayfa 103
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Geri dönüp hafızasının koridorlarında kayıtlı tüm geçmiş heyecanlarını, vaktiye kendisini tutuşturmuş kıvılcımları; şarabın sarhoşluğunu, kadınların okşamalarını, itişip kakışmaktan ve bedensel mücadeleden aldığı zevki gözden geçirdi; o anda hazzını duyduğu ulvi ateşin karşısında ne kadar abes, ne kadar değersiz, ne kadar bayağıydılar.
Sayfa 79
Yedi senedir bu sokaktan gayri, İstanbul şehrinde bir yere gitmedim. Ürküyorum. Sanki döveceklermiş, linç edeceklermiş, paramı çalacaklarmış -ne bileyim bir şeyler işte- gibime geliyor da şaşırıyorum. Başka yerlerde bana bir gariplik hissi basıyor. Her insandan korkuyorum. Kimdir bu sokakları dolduran adamlar? Bu koca şehir, ne kadar birbirine yabancı insanlarla dolu. Sevişemeyecek olduktan sonra neden insanlar böyle birbiri içine giren şehirler yapmışlar? Aklım ermiyor. Birbirini küçük görmeye, boğazlaşmaya, kandırmaya mı? Nasıl birbirinden bu kadar ayrı, birbirini bu kadar tanımayan insanlar bir şehirde yaşıyor?
Sayfa 9 - Lüzumsuz Adam Öyküsü
Hayyam, olmuşsan bade ile mest, bak keyfine.
Oturmuşsan bir lale yanaklıyla, bak keyfine.
Madem ki yokluk var şu cihanın sonunda
Say ki yoksun canım; varmışsın gibi bak keyfine!
Sayfa 88 - Mehmet Kanar çev. Hayyam’ın Teraneleri (YKY sf.105)
Ahiret saadetinin evi senin sinendedir,
Onu ebediyyen buraya kurman gerekir.
Sayfa 75 - İlahiyatçı Edward Heyssel’in bir sözü.